Πρόδρομος Αλεξανδρίδης
Δευτέρα, 20 Απριλίου 1985
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Πέρασαν σαράντα χρόνια από τότε που έπεσε η ατομική
βόμβα στη Χιροσίμα και με κατέστρεψε για την υπόλοιπη ζωή μου.
Από εκείνη την τρομερή στιγμή έχασα όλη την οικογένεια μου,
καταδικάστηκα σε φριχτούς πόνους και ατελείωτες θεραπείες χωρίς
να ξέρω το αποτέλεσμα τους.
Η ραδιενέργεια παραμόρφωσε το πρόσωπό μου και μου
προκάλεσε κινητικά προβλήματα. Τα βράδια σπάνια κοιμάμαι ,
αφού ξυπνάω από τους εφιάλτες μου: ακούω στον ύπνο μου τις
κραυγές της μητέρας και του πατέρα μου που βρήκαν φριχτό
θάνατο. Ο πόνος και ο θυμός που νιώθω για το χαμό τους γεννάει
μέσαμουτηνεκδίκησηκαιδενμ΄αφήνεινακλείσωμάτι.
Υπάρχουν όμως και στιγμές που η οργή σταματάει και αρχίζει
το αίσθημα της ευθύνης απέναντι σ΄ εκείνους που χάθηκαν. Πρέπει
να σταθώ στα πόδια μου , να φανώ δυνατή και να αγωνιστώ για την
ειρήνη, πρέπει να πολεμήσω όλους εκείνους που θέλουν να
διαπράξουν παρόμοια εγκλήματα. Μόνο τότε θα ησυχάσει η ψυχή
μου και θα δικαιωθούν τα αγαπημένα μου πρόσωπα που έφυγαν για
πάντα.
Αυτά είχα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου, αγαπητό μου
ημερολόγιο, είσαι το μόνο αποκούμπι μου στη ζωή.
