ΟΡΚΟΝ ΠΡΟ ΤΗΣ ΚΟΣΜΗΤΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ… ΟΜΝΥΟΜΕΝ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗΝ ΚΑΘΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ΤΗΝ ΔΕ ΑΠΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΠΕΡΙΒΟΛΟΥ ΤΟΥ ΣΕΠΤΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΕΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ ΕΞΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΚΑΤ΄ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ ΒΙΩΣΟΜΕΘΑ ΑΣΚΟΥΝΤΕΣ ΤΑΥΤΗΝ ΔΙΚΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ.
ΟΥΤΩ ΧΡΗΣΙΜΟΥΣ ΗΜΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΗΣΟΜΕΝ ΠΡΟΣ ΑΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΔΕΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΡΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΝ ΠΑΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΕΙ ΠΡΟΣ ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΟΤΗΤΑ ΗΘΩΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΟΜΕΝ ΒΑΙΝΟΝΤΕΣ ΕΝ ΕΥΘΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΟΔΩ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΝ ΑΠΟΒΛΕΠΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΑΝΥΨΟΥΝΤΕΣ ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΑΡΕΤΗΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΠΗΝ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ.
ΤΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣΙ ΕΙΗ ΣΥΝ ΤΗ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΗΜΕΤΕΤΕΡΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΕΦΙΛΗΜΕΝΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΩ ΒΙΩ ΒΟΗΘΟΣ.

Γιατί ορκίζονται;
Θα προσπαθήσουν να κρατήσουν τον όρκο τους;
Γνωρίζουν την ευθύνη του να ορκίζεσαι στο Θεό;

Μια μέρα καλοκαιριάτικη ένα μυρμήγκι στριφογύριζε στα χωράφια και μάζευε σπειριά, στάρι και κριθάρι για να τα έχει απόθεμα για τροφή του το χειμώνα.
Ένα όμως σκαθάρι που το είδε να μοχθεί έτσι δοκίμασε έκπληξη που αυτό βασανίζεται σε εποχή που τα άλλα ζώα παρατούν τους κόπους και αναπαύονται.
Το μυρμήγκι τότε δεν έβγαλε μιλιά.
Ύστερα όμως όταν έπιασε χειμώνας και η βροχή διέλυσε την κοπριά με την οποία τρέφεται το σκαθάρι, και αυτό λιμασμένο και έχοντας ανάγκη από τροφή ήρθε προς το μυρμήγκι και του ζητούσε, αυτό του είπε.
“Ώ σκαθαράκι μου αν εκοπίαζες τότε που εγώ κοπίαζα και με κορόϊδευες τώρα δε θα χες ανάγκη από τροφή.”
Γιατί όποιος δεν προνοεί κάποτε θα βρεθεί απροετοίμαστος και θα δυστυχίσει.
Από τους μύθους του Αισώπου

-Εσετε καλόν κλίμα σο χωρίον έσουν;
-Πολλά καλόν! Απές σα πέντε χρόναι επέθανεν ένας μονάχα ο γιατρόν.
– Και α σο ντο επέθανεν;
-Α σην πείναν, νομίζω…

(-Έχετε καλό κλίμα στο χωριό σας;
-Πολύ καλό! Μέσα στα πέντε χρόνια πέθανε ένας μονάχα, ο γιατρός.
-Και από τι πέθανε;
-Από την πείνα νομίζω…)

Η μάνα τι Γιωρίκα:
-Γιωρίκα, πουλόπο μ’, μ’ εφτάς αταξίας οσήμερον γιατί κι πρέπ να κρούγω σε,γιατί εν η εορτή σ’.
-Εξέρα το, μάνα, για τατό κι φογούμε!

http://dim-stanou.chal.sch.gr/ta%20zwa%20sta%20paramuthia.htm

Πριν από 2.500 χρόνια περίπου, κάτω από την σκιά των δέντρων λίγο έξω από μια αρχαία ελληνική πόλη ένας Έλληνας μαθηματικός προσπαθεί να δείξει στους μαθητές του πώς να κατασκευάζουν ένα κανονικό εξάγωνο (δηλ. ένα εξάγωνο με ίσες πλευρές και ίσες γωνίες). Λίγο πριν ολοκληρώσει τη μέθοδο, ένας από τους μαθητές του, ζητά το λόγο και του απευθύνει την εξής ερώτηση :
“Μα δάσκαλε, μπορείς να μας πεις που θα μας χρησιμεύσει τούτη η γνώση που μας προσφέρεις ; ” Τέτοιου είδους ερωτήσεις στην Αρχαία Ελλάδα ήταν πολύ σπάνιες και ίσως θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν βέβηλες γιατί εκείνη την εποχή τα μαθηματικά ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοσοφίας και το τελευταίο πράγμα που ζητούσαν σε μια φιλοσοφική συζήτηση ήταν να βρουν κάποια πρακτική εφαρμογή των συμπερασμάτων.
Ωστόσο ο μαθηματικός δεν έδειξε να εκπλήσσεται, ούτε φυσικά μάλωσε το μαθητή του. Οδήγησε τους νεαρούς σ’ ένα κοντινό μελίσσι και τους έδειξε το σχήμα της κερήθρας σε μια από τις κυψέλες όταν οι μαθητές παρατήρησαν το εξάγωνο σχήμα της ο μαθηματικός τους είπε πως οι μέλισσες γνωρίζουν να κατασκευάσουν κανονικά εξάγωνο και η ίδια τους η ζωή εξαρτάται από τούτη την ικανότητα και άρα αν οι μέλισσες χρησιμοποιούν τούτο το σχήμα, τότε κάποια χρήση θα έχει και γι’ αυτούς.

Στη σημερινή εποχή ο δάσκαλος των μαθηματικών, ωστόσο, πρέπει να περιμένει μια τέτοιου είδους ερώτηση. Ζούμε σ’ ένα κόσμο πρακτικών εφαρμογών και οι νέοι μαθαίνουν ή τουλάχιστον θέλουν να μάθουν εκείνες τις γνώσεις που μπορούν να χρησιμοποιούν. Αυτό σημαίνει ότι κάθε τι χειροπιαστό αποκτά αξία μέσα τους και όχι κάτι το αφηρημένο. Η κατάρα του αφηρημένου συνοδεύει τα μαθηματικά. Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι έτσι. Τα μαθηματικά βρίσκονται παντού γύρω μας, μόνο που χρειάζεται κάποια προσπάθεια να τα ανακαλύψουμε…

Οι πιο παλιές γιορτές ξεκίνησαν στην Αρχαία Ελλάδα, όπου κάθε Άνοιξη οι Έλληνες τιμούσαν την Θεά Ρέα, την μητέρα των Θεών.

Αιώνες αργότερα, το 1600 μ.Χ. περίπου άρχισε να γιορτάζεται στην Αγγλία, 40 ημέρες πριν το Πάσχα περίπου, η “Κυριακή της Μητέρας”. Η μέρα αυτή ήταν αργία ακόμα και για τους υπηρέτες στα πλούσια σπίτια που έφευγαν για να γιορτάσουν τη μέρα με τη μητέρα τους.

Με τον καιρό και με την εξάπλωση του Χριστιανισμού , η γιορτή εξελίχθηκε σε γιορτή για την “μητέρα Εκκλησία”.

Το 1872 η μέρα της μητέρας προτάθηκε να γιορτάζεται σαν μέρα αφιερωμένη στην Ειρήνη.

Το 1911 η Άννα Τζάρβις από την Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ μετά από πολλές προσπάθειες και επαφές με πολιτικούς επιχειρηματίες και την εκκλησία, κατάφερε να γίνει η ημέρα της μητέρας Εθνική αργία και να γιορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Η Άννα μετά τον θάνατο της μητέρας της ένιωσε ότι πρέπει τα παιδιά να εκτιμούν τις μητέρες τους και να τους δείχνουν την αγάπη τους όσο είναι ακόμα ζωντανές! Η αγάπη για τη μητέρα της, της έδωσε τη δύναμη να ζητήσει τόσο δυναμικά την θέσπιση της ημέρας που γιορτάζεται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης σήμερα.