Ακόμη και το πιο μεγάλο Ταξίδι ξεκινά με ένα μόνο βήμα, ένα μικρό βήμα, το οποίο πιο πολύ το κάνει το μυαλό παρά ένα από τα πόδια μας. Είναι δύσκολο εκείνο το πρώτο βήμα που εκκινεί ένα Ταξίδι – θέλει ώθηση από την καρδιά για να πατήσει στον Δρόμο, να νιώσει την θέρμη που ο τελευταίος κρύβει στα εσώψυχα, και να του εμπιστευτεί άλλο ένα βήμα, κι ακόμη ένα, κι έπειτα το επόμενο και, σιγά σιγά, το Ταξίδι να έχει ξεκινήσει χωρίς να το καταλάβεις.
Όλοι οι δισταγμοί και οι αμφιβολίες που είχες πριν να κάνεις εκείνο το αποφασιστικό πρώτο βήμα έμειναν πίσω του, και με κάθε επιπρόσθετο βήμα που βάζεις στον Δρόμο, ξεθωριάζουν όλο και πιο πολύ, σβήνουν, χάνονται.
Στην τελική, μένεις εσύ κι ο Δρόμος, και μια γαλήνια σιωπή η οποία προσφέρει κάθαρση στη ψυχή σου, και την προετοιμάζει για να δεχτεί την νιρβάνα του Ταξιδιού, η οποία βρίσκεται στην πορεία του τελευταίου.
Τακ, τακ, τακ, τακ.