ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Εκατοντάδες για να μην πω χιλιάδες είναι οι βόμβες μολότοφ που πέφτουν τις τελευταίες ημέρες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Τι είναι όμως οι βόμβες μολότοφ και από πού πήραν το όνομά τους;

Η πρωτότυπη ονομασία είναι κοκτέιλ μολότοφ και δόθηκε από τους Φινλανδούς. Πήρε το όνομά της από τον Σοβιετικό πολιτικό Βιατσεσλάβ Μολότοφ.

Αποτελείται από γυάλινο μπουκάλι γεμάτο με εύφλεκτο υγρό και ένα κομμάτι υφάσματος που προσαρμόζεται στο στόμιο και χρησιμοποιείται σαν φυτίλι. Με το άναμμα του υφάσματος, το μπουκάλι εκτοξεύεται σαν χειροβομβίδα. Με την πτώση στο έδαφος, το εύφλεκτο υγρό και τα θραύσματα του μπουκαλιού απλώνονται σε μεγάλη έκταση και μπορούν να αποδειχτούν θανατηφόρα.

Ιστορικά εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1871 κατά τη διάρκεια της “Κομμούνας του Παρισιού”, όταν γυναίκες επαναστατημένων τάξεων πυρπολούσαν σπίτια πλουσίων και δημόσια κτίρια, με μπουκάλια που περιείχαν πετρέλαιο ή παραφίνη. Στη συνέχεια τη συναντάμε κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου (1936-1939).

Οι Φινλανδοί τη χρησιμοποίησαν το Νοέμβριο του 1939 για να αντιμετωπίσουν την επίθεση των Σοβιετικών. Όταν ο Μολότοφ υποστήριξε ότι η Σοβιετική Ένωση δεν ρίχνει βόμβες, αλλά τρόφιμα στους Φινλανδούς, αυτοί απάντησαν με τις “κοκτέιλ μολότοφ”.

Τις βόμβες μολότοφ χρησιμοποίησαν και οι Σοβιετικοί κατά τωνΓερμανών το 1941, οι Εβραίοι κατά των Γερμανών, οι Ούγγροι και οι Τσέχοι κατά των Σοβιετικών και η χρήση τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

http://www.sansimera.gr/archive/articles/show.php?id=463&feature=Molotov_Bomb

Έλαβα ένα e-mail από το φίλο Ηλία.

Τόσο επίκαιρο στις μέρες μίσους που ζούμε. Μίσος ανάμεσα σε ομάδες: κοινωνικές, πολιτικές, αθλητικές.

Το αναδημοσιεύω:

Έχεις δύο επιλογές..

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ’ αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
“Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;”

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.

“Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ’ αυτό το παιδί.”
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, “μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ’ αφήσουν να παίξω μαζί τους;”
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, “χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, “Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε…”
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει…

Η εξέδρα συνέχισε τότε, “Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε..”
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του
έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, “Shay, Shay, Shay!!!”

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του “απο δώ, απο δώ Shay..”
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας “Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα..”
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ’ αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο “ήρωας” που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, ..κυρίες, …κύριοι, …ο επίλογος..

Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο;

Ένας σοφός είπε κάποτε, “κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της”

Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το…Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια “Shay day!”
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..…και, χαμογέλα!!! …μας παρακολουθούν παιδιά. 

Με τη φράση “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν“, ο Χαρίλαος Τρικούπης ανακοίνωσε στις 10 Δεκεμβρίου 1893, την αδυναμία της χώρας να πληρώσει τα χρέη της. Η χρεωκοπία αυτή οδήγησε σε χειρότερη εξάρτηση και υποτέλεια της χώρας στις ξένες δυνάμεις.

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, μπορούμε να πούμε για την κατάντια της κοινωνίας σήμερα, που παρακολουθεί τα γεγονότα από τον καναπέ της χωρίς να αντιδρά.

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, μπορούμε να πούμε για τους σημερινούς πολιτικούς, ανήμπορους ή ανίκανους να δώσουν μια νότα αισιοδοξίας για το αύριο.

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, θα πούμε για την ελληνική τηλεόραση, που αποχαυνώνει, με ριάλιτι σόου, παρατράγουδα και εκπομπές αυτοεξευτελισμού.

Δυστυχώς επτωχεύσατε, κύριοι δημοσιογράφοι των καναλιών, που πέφτετε σαν τα κοράκια όπου μυριστείτε αίμα.

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, σαν ελληνική οικογένεια που δεν ξέρει τι σημαίνει διαπαιδαγώγηση των παιδιών, με την παροχή όλο και περισσοτέρων αγαθών, προκειμένου να μη μας ενοχλούν με τις ερωτήσεις τους.

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, σαν ελληνικό κράτος, κυριολεκτικά αυτή τη φορά. Τα χρέη των νοικοκυριών και των επαγγελματιών προς τις Τράπεζες είναι τεράστια. Τα χρέη του Κράτους από το Διεθνή δανεισμό είναι ανυπολόγιστα. Το Δημόσιο Χρέος αυξάνεται με ιλιγγιώδη ρυθμό. Πού θα βρεί το Κράτος να δώσει 28 δις στις Τράπεζες;

Δυστυχώς η χρεωκοπία είναι προ των πυλών.

Με άλλοθι τη δολοφονία ενός παιδιού, καταστρέφουν τι;

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Ποιοί είναι αυτοί;

Ίδια κράνη, ίδια ρούχα. Ένας μικρός στρατός που καταστρέφει. Θρασύδειλοι χωρίς ιδεολογία.

Αν έκαψαν και την ελληνική σημαία όπως άκουσα, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να τους πολεμήσουμε. Το κάψιμο της σημαίας, συνιστά εχθρική ενέργεια και σύμφωνα με το Σύνταγμα, έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να πολεμήσουμε για την προστασία της.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ στους αλήτες-πλιατσικολόγους.

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ την περιουσία σας.

 Οι λαμπτήρες πυράκτωσης θα έχουν καταργηθεί σταδιακά στην ΕΕ έως το Σεπτέμβριο του 2012, αποφασίστηκε τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες. Η απαγόρευση θα ισχύσει από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο για τους λαμπτήρες των 100 watt και αργότερα θα επεκταθεί στις λάμπες μικρότερης ισχύος.

Η αντικατάσταση των συμβατικών λαμπτήρων με τους οικονoμικούς «συμπαγείς λαμπτήρες φθορισμού» (CFL) θα περιορίσει την κατανάλωση ενέργειας για φωτισμό έως και κατά 80%, επισημαίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η εξοικονόμηση αυτή σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιστοιχεί στην κατανάλωση 11 εκατομμυρίων νοικοκυριών και θα περιόριζε την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κατά 15 εκατομμύρια τόνους το χρόνο.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=965891&lngDtrID=252

Πριν από 40 χρόνια, ο Ντάγκλας Ενγκελμπαρτ, ένας από τους σημαντικότερους οραματιστές του χώρου, προχώρησε στην επίδειξη του πρώτου ποντικιού.

Αν και το ποντίκι δεν ήταν η μόνη καινοτομία την οποία παρουσίασε ο Eνγκελμπαρτ στις 9 Δεκεμβρίου 1968, ο Στίβεν Λίβι, που βρισκόταν εκείνη την ημέρα στην αίθουσα του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, θυμάται: «Επρόκειτο για τη ?Μητέρα όλων των Επιδείξεων?. Το κοινό παρακολουθούσε άναυδο, ενώ ο Ενγκελμπαρτ εξηγούσε την καινοτομία του με την ήρεμη φωνή ενός αστροναύτη που έφθασε στο Διάστημα. Ο Μπιλ Γκέιτς ήταν τότε 12 ετών και ο Στιβ Τζομπς 13».

Το ποντίκι του υπολογιστή αποτελούσε εξέλιξη-κλειδί του καινοτόμου τότε περιβάλλοντος εργασίας, που σήμερα κάθε χρήστης υπολογιστή θεωρεί δεδομένο.

Την περασμένη εβδομάδα η εταιρεία Logitech, κορυφαία στον τομέα της κατασκευής εξαρτημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, ανακοίνωσε την αποστολή του ενός δισεκατομμυριοστού ποντικιού.

Η βιομηχανία των ηλεκτρονικών υπολογιστών κινείται, όμως, με τέτοια ταχύτητα, που το σημερινό υπερσύγχρονο ποντίκι της Logitech θα μοιάζει εντελώς παρωχημένο σε σαράντα χρόνια, όπως γίνεται σήμερα με το πειραματικό ποντίκι του Ενγκελμπαρτ από το 1968.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_09/12/2008_295308

ΟΧΙ στην απεργία της ΔΟΕ.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ να καπηλευτώ έναν νεκρό που δεν μου ανήκει.

ΕΝΑΝ ΝΕΚΡΟ που ανήκει στους γονείς του.

Αρνούμαι να γίνω το προκάλυμμα των “γνωστών-αγνώστων”.

Αρνούμαι να γίνω το άλλοθι των ανεγκέφαλων-ανεκπαίδευτων αστυνομικών.

Αρνούμαι να γίνω το άλλοθι του κράτους που κατακαίει τα πάντα. Γιατί αυτό καίει τα μαγαζιά και τα αυτοκίνητα, αφήνοντας ατιμώρητους τόσα χρόνια τους ενόχους.

Βλέπουμε τις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας να καίγονται, χωρίς το κράτος να επεμβαίνει. Ίσως το βολεύει αυτή η κατάσταση αναρχίας-πλιάτσικου, για να φέρει περισσότερη αδικαιολόγητη αστυνομική βία.

Προσπαθώ να σκεφτώ τους καταστηματάρχες που βλέπουν τα σπασμένα, λεηλατημένα και καμένα μαγαζιά τους. Τους υπαλλήλους που θα μείνουν χωρίς δουλειά, μέχρι να αποκατασταθούν οι ζημιές.

Φαντάζομαι τον ιδιοκτήτη ενός αυτοκινήτου, που το έχει αποκτήσει με τις οικονομίες μιας ζωής ή με δάνειο, να βλέπει τους κουκουλοφόρους να το σπάνε και να το καίνε. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση του. Η αυτοδικία είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό.

Εφόσον δεν υπάρχει κράτος και δικαιοσύνη, θα γίνουμε ζούγκλα. Ο πατέρας θα εκδικηθεί τον αστυνομικό που δολοφόνησε το παιδί του. Ο καταστηματάρχης θα ταμπουρώνεται στο μαγαζί του και θα το υπερασπίζεται με κάθε μέσον.

ΔΙΑΦΩΝΩ λοιπόν με την απεργία και τις πορείες. Αυτές περιμένουν όλοι αυτοί οι καταστροφείς και πλιατσικολόγοι. Κανένας από αυτούς δεν είναι αγωνιστής. Είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπιστούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

Πού είναι η κυβέρνηση αυτές τις στιγμές;

Ίσως περιμένει την ολική καταστροφή για να εφαρμόσει την περίφημη ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ του κράτους, που έχει εξαγγείλει.

Σοβαρά επεισόδια έγιναν στον αγώνα πόλο μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Οπαδοί του Παναθηναϊκού κατέβηκαν από την εξέδρα, στο χώρο γύρω από την πισίνα και επιτέθηκαν στην ομάδα του Ολυμπιακού.

Το κολυμβητήριο του Χαλανδρίου μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, καθώς κάθε λογής αντικείμενα εκτοξεύονταν από τις κερκίδες, από μπουκάλια,πέτρες, τούβλα, μέχρι και μια? σκάλα (!), ενώ στους τραυματίες συγκαταλέγονται και παίκτες του Παναθηναϊκού. Ένας κάδος ευτυχώς δεν βρήκε κανέναν και κατέληξε στον πάτο της πισίνας! Κάπου εκεί, κάποιος έσβησε τα φώτα κι επικράτησαν σκηνές χάους

Στον προπονητή του Ολυμπιακού έγιναν 10 ράμματα στο κεφάλι μετά από το ξύλο που έφαγε. Παίκτης του Ολυμπιακού χτυπήθηκε στο πόδι με σιδηρολοστό.

Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού τελευταία ξεπέρασαν αυτούς του ΠΑΟΚ στα επεισόδια. Πριν από μερικές ημέρες στη Λάρισα τα έκαναν γυαλιά-καρφιά. Χτες Σάββατο, εκτός από τον αγώνα πόλο, δημιούργησαν επεισόδια και στο ποδόσφαιρο. Στην Ξάνθη έσπαγαν καθίσματα και τα πετούσαν στον αγωνιστικό χώρο.

Γίνομαι κουραστικός, αλλά επαναλαμβάνω.

ΠΕΤΑΞΤΕ ΕΞΩ από τον αθλητισμό όλους τους αλήτες, κλείστε κάποιους στη φυλακή. Βάλτε τους να πληρώσουν τις ζημιές που έχουν κάνει.

Και όχι να πηγαίνετε κύριε Ζαγοράκη στην Αστυνομία και να απαιτείτε να ελευθερωθεί ο οπαδός σας που συνελήφθη για επεισόδια. Μ’ αυτόν τον τρόπο εσείς τον προτρέπετε να συνεχίσει τα ίδια και χειρότερα.

Επιτέλους!

Απομακρύνονται τις επόμενες ημέρες οι σκαλωσιές από τα Προπύλαια της Ακρόπολης των Αθηνών και έτσι οι επισκέπτες θα μπορούν να θαυμάζουν αποκατεστημένο το μεγαλύτερο τμήμα της οροφής με τα φατνώματα.
Το αναστηλωτικό έργο των μνημείων της Ακρόπολης, το οποίο ξεκίνησε από το 1974, εντατικοποιήθηκε με κοινοτικά κονδύλια από το 2000.
Όπως και στα άλλα μνημεία της Ακρόπολης, έτσι και στα Προπύλαια αποσυναρμολογήθηκαν μέλη του μνημείου προκειμένου να απομακρυνθούν οι οξειδωμένες, εδώ και δεκαετίες, σιδερένιες συνδέσεις και τα τσιμέντα από προηγούμενες αναστηλώσεις και αποκαθίστανται με τιτάνιο.
Τέσσερις κίονες ανατοποθετήθηκαν στους τρεις υπάρχοντες, στο κεντρικό κτίριο των Προπυλαίων.
Από τα χίλια θραύσματα που βρέθηκαν στον ευρύτερο χώρο των Προπυλαίων και με ειδικές μεθόδους και ταυτίσεις, προέκυψαν πλάκες φατνωμάτων (συμπληρωμένες και με διονυσιακό μάρμαρο), οι οποίες αναστηλώθηκαν στην οροφή της Δυτικής Αίθουσας των Προπυλαίων.

Στις αρχές του νέου χρόνου, αναμένεται να ολοκληρωθεί η επανατοποθέτηση της αποκατεστημένης «Απτέρου Νίκης».

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=964557&lngDtrID=253

Κατά έξι μήνες επισπεύδει το υπουργείο Υγείας την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους του δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους.

Ο υπουργός Υγείας Δημήτρης Αβραμόπουλος κατέθεσε τροποποίηση στο σχετικό νομοσχέδιο προκειμένου να ισχύσει η εν λόγω απαγόρευση από την 1η Ιουλίου του 2009 και όχι τη 1η Ιανουαρίου του 2010, όπως προέβλεπε αρχικά το νομοσχέδιο. Ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού θα είναι πιο εύκολη η μετάβαση στο νέο καθεστώς.

Επιτέλους θα μπορούμε να πάμε για έναν καφέ, ποτό ή φαγητό, χωρίς να αναπνέουμε τον καπνό που φυσούν κατά πάνω μας οι καπνιστές. Όποιος θέλει ας πάει να καπνίσει έξω. Οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων πρέπει να ελέγχουν την τήρηση της απαγόρευσης. Και αν δεν γίνεται αυτό θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να τους καταγγέλουμε και να απέχουμε από τα μαγαζιά τους. Ας μας σεβαστούν επιτέλους.