ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Σχόλια και … σχολιανά

Αρχεία για Μάιος, 2021


«Έφυγε» ο Γιώργος Τζαβάρας

«Έφυγε» από κοντά μας ο χωριανός μας ηθοποιός και σκηνοθέτης, Γιώργος Τζαβάρας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Χάβαρι, αλλά έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Κόρινθο.

Όπως αναφέρει το korinthia.net.gr, ήταν ένας από τους πιο φωτεινούς φάρους του κορινθιακού πολιτισμού. Ο Γιώργος Τζαβάρας υπήρξε ο γεννήτορας του Θεατρικού Εργαστηρίου Κορίνθου. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες πρόσφερε υπέροχες στιγμές μέσα από τις θεατρικές παραστάσεις του -οι πιο παλιοί τον θυμούνται στο θεατράκι της οδού Δερβενακίων, κι αργότερα στο Θεατρικό Εργαστήρι που φιλοξενήθηκε στο υπόγειο του Δημοτικού Θεάτρου Κορίνθου. Εκεί μέσα στον ζεστό χώρο στον οποίο έμπαινες από την δροσερή σούδα, διεύθυνε και σκηνοθέτησε δεκάδες παραστάσεις, με κριτήριο την αγάπη του για την τέχνη και όχι την εμπορικότητα.

Ο κινηματογράφος τον γοήτεψε από μικρό παιδί. Ο ίδιος δήλωνε από πολύ νωρίς στην οικογένειά του πως θέλει να γίνει ηθοποιός και όπως έλεγε και ο ίδιος σε συνεντεύξεις τουο πατέρας του ένας τρυφερός, δημοκράτης άνθρωπος, που ενθάρρυνε τα παιδιά του να κυνηγούν τα όνειρά τους τον έγραψε σε ηλικία δώδεκα ετών σε μια θεατρική σχόλη στην Αθήνα.  Αργότερα, σπούδασε σκηνοθεσία, θέατρο δρόμου στη Λιών (Γαλλία), θέατρο κούκλας, κουκλοθέατρο. Στην πολυετή καριέρα του ευτύχησε να γνωρίσει μεγάλους και σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης“.

Ο Γιώργος Τζαβάρας είχε πάντα ως βασικό του κριτήριο την αγάπη για την τέχνη και όχι την εμπορικότητα. Έχει ανεβάσει πάνω από 35 έργα και έχει αποσπάσει 35 βραβεία με πέντε μόνο συμμετοχές.

“Το θέατρο ως μορφή τέχνης δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, να νιώσουμε μαζί μια αλήθεια. Παράγει πολιτισμό, αξίες, μορφώνει και δημιουργεί νέους κόσμους. Επομένως η τέχνη διαπαιδαγωγεί τον άνθρωπο, τον βελτιώνει, τον κάνει καλύτερο και τελικά τον ηθικοποιεί. Από όλες τις τέχνες το θέατρο είναι η πιο κοινωνική τέχνη, η πιο άμεση και αποτελεσματική. Υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν θερμά τα μικρά θέατρα, αλλά μάλλον είναι η μειοψηφία. Η λειτουργία ενός θεάτρου χρειάζεται θεατές. Επιθυμεί τα νέα παιδιά να παρακολουθούν θεατρικές παραστάσεις. Η τεχνολογία και οι σύγχρονοι ρυθμοί όμως έχουν φέρει έναν νέο τρόπο ζωής, που παραμερίζει τις ανθρώπινες αξίες, τις παραδόσεις, ενισχύοντας την αποξένωση, την αδιαφορία και τον ατομικισμό. “Έχει παρατηρηθεί να μην κερνάει ο άνθρωπος τον άνθρωπο λόγο”, έλλειψη επικοινωνίας”, έλεγε μεταξύ άλλων σε συνομιλίες και συνεντεύξεις.

Τα προηγούμενα χρόνια μιλούσαμε αρκετές φορές με τον Γιώργο. Ήταν άνθρωπος ευγενικός με ήρεμη φωνή. Ήθελα να πάω κάποια στιγμή στην Κόρινθο και να παρακολουθήσω κάποια παράστασή του. Δυστυχώς δεν πρόλαβα.

korinthia.net.gr

www.loutraki365.gr

klife.gr

Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας των Ποντίων

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων Ποντίων, που διεπράχθη υπό των Νεοτούρκων και της κυβέρνησης του Μουσταφά Κεμάλ από το 1916 ως το 1923. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας αποτέλεσε φόρο τιμής στους περίπου 350.000 ποντίους που βρήκαν το θάνατο λόγω της θρησκευτικής και γλωσσικής τους ταυτότητας. Η 19η Μαΐου επιλέχθηκε ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας γιατί στις 19 Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ, ο μετέπειτα «πατέρας  των Τούρκων» -Ατατούρκ-, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ανέλαβε τη διοίκηση του εθνικού τουρκικού στρατού και επίσημα υιοθέτησε το σύνθημα των Νεοτούρκων, «Η Τουρκία στους Τούρκους». 

Η γενοκτονία είχε ως στόχο τους κύριους χριστιανικούς πληθυσμούς της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των διαδόχων της. Απλώς, σε αυτή τη γενοκτονία, «οι Έλληνες ήταν τα πρώτα θύματα της εθνικοποιητικής ιδέας» που θα έκανε «την Τουρκία αποκλειστική χώρα των Τούρκων», σημειώνει ο τότε πρέσβυς των ΗΠΑ στην Οθωμανική Τουρκία, Ερρίκος Μοργκεντάου. 

Η καταστροφή του  Ποντιακού Ελληνισμού, όπως κι η Αρμενική Γενοκτονία και οι σφαγές των Ασσυρίων, αποτελούν, σύμφωνα με τον Τζορτζ Χόρτον, Γενικό Πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη, παρακλάδια της κεντρικής απόφασης των Τούρκων να «τελειώνουν» με τους χριστιανικούς πληθυσμούς οι οποίοι δεν ήταν δυνατό να εξισλαμισθούν ή να απορροφηθούν στην τουρκική ταυτότητα.

Η μετατροπή μιας πολυεθνικής/ πολυπολιτισμικής χώρας σε εθνικό κράτος μόνο με αίμα μπορούσε να γίνει, πίστευαν οι ευρωπαϊστές Τούρκοι.

Την 24η Απριλίου 1915 η κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης έδωσε εντολή για τη σύλληψη περίπου 250 Αρμενίων, που αποτελούσαν την αφρόκρεμα του αρμενικού μιλέτ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.   Η κίνηση αυτή θεωρείται εναρκτήρια της Γενοκτονίας, πρώτη σε μια σειρά αποφάσεων και ενεργειών που οδήγησαν στο θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιους, Ασσύριους, Έλληνες.  Ωστόσο, η εξόντωση των Ποντίων είχε προγραμματιστεί πολύ πριν, όπως και οι ίδιοι οι Αρμένιοι αναγνωρίζουν.

Από το 1908, με τις  αλλαγές που επιβάλλουν οι νεότουρκοι στις εκλογικές περιφέρειες  και τον εκλογικό νόμο, γίνεται εμφανές ότι το ελληνικό στοιχείο το θεωρούν τουλάχιστον «ανεπιθύμητο». Όλες οι, μεθοδικές και σοφές ως προς τον σκοπό τους, αλλαγές έχουν ως στόχο τον αποκλεισμό των Ρωμιών από την εξουσία. Ο μόνος ρωμιός που εκλέγεται είναι υποψήφιος με το κόμμα των νεοτούρκων (της Ένωσης και της Προόδου). Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και στις εκλογές του ΄12, μόνο που τότε το κλίμα θα είναι ακόμη πιο βαρύ κι η προεκλογική και μετεκλογική τρομοκρατία εις βάρος των Ελλήνων χωρίς προσχήματα, καθώς τα Βαλκάνια μπαίνουν στη δίνη του πολέμου.
Ακολουθούν, επίσης από το 1908, τα οικονομικά μέτρα με στόχο τους Έλληνες -που οι νεότουρκοι πιστεύουν ότι θα υποχρεώσουν  πολλούς να εγκαταλείψουν  τη χώρα. Το κυριότερο ήταν η απαγόρευση σε υπό ελληνική σημαία πλοία να «πιάνουν» στα λιμάνια του Πόντου, όπου παραδοσιακά άνθιζε το ελληνικό εμπόριο. Κατακλείδα, το 1911, η αλλαγή της νομοθεσίας περί το στράτευμα. Ο νέος νόμος προβλέπει την υποχρεωτική στράτευση όλων των χριστιανών υπηκόων. Η αντίδραση πολλών Ποντίων είναι αναμενόμενη: εγκαταλείπουν τα πάτρια, για να μη πολεμήσουν στο πλευρό των διωκτών τους και καταφεύγουν στην, παραδοσιακά εχθρική προς την Τουρκία, Ρωσία. Αξίζει εδώ να αναφερθεί ότι, έχουν προηγηθεί διώξεις και σφαγές Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη -υπολογίζεται ότι περίπου 15.000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους εκεί το 1913, ενώ ολόκληρα χωριά λεηλατούνται και πυρπολούνται στην περιοχή των Μαλγάρων και της Χαριούπολης. 

Συνεργοί  των ευρωπαϊστών Τούρκων στη Γενοκτονία ήταν οι Γερμανοί σύμμαχοί τους, σε στρατηγικό επίπεδο. Οι Γερμανοί θεωρούν το ελληνικό στοιχείο ιδιαίτερα επικίνδυνο. Σύμφωνα με μια σειρά πηγών, αυτοί απαιτούν τις διώξεις κατά των Ελλήνων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως «εχθροί εντός φιλικού εδάφους». Εκτελεστές της γενοκτονίας οι τσέτες, ληστρικές ομάδες ατόμων κυρίως κουρδικής  καταγωγής. Σφαγές, Πυρπολήσεις, Εξορίες, Βιασμοί, Λεηλασίες, Βανδαλισμοί, «Τάγματα Εργασίας» ήταν η μοίρα των Χριστιανικών Πληθυσμών, και, βεβαίως, των Ποντίων Ελλήνων. 


Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων