Μέσα της δεκαετίας του ΄80 ήμουν στρατιώτης σε μια μονάδα πυροβολικού σε ένα χωριό έξω από την Ορεστιάδα. Βρισκόμουν εκεί από την 1η Απριλίου. Κάθε πρωί ξεκινάγαμε την εκπαίδευση από έναν ανθυπολοχαγό στην εξοχή, μέσα στην πρασινάδα του Απρίλη. Είχα ειδικότητα Τοπογράφου και εκπαιδευόμαστε μαζί με τους Τεχνικούς Βοηθούς. Κουβαλούσαμε έναν πίνακα για να μας κάνει μάθημα ο ανθυπολοχαγός καθώς και πτυσσόμενους πάγκους και τραπέζια να καθόμαστε για μάθημα.
Τα μαθήματα ήταν μαθηματικά που ούτε κατά διάνοια τα είχα ξανακάνει στο Γυμνάσιο ή στην Ακαδημία. Σαν σήμερα λοιπόν μια ανοιξιάτικη υπέροχη μέρα (έστησ΄ ο έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη, που λέει κι ο ποιητής) γράφαμε και σβήναμε, λογαριάζαμε αζιμούθια, μέγιστο και ωφέλιμο βεληνεκές, παραβολικές τροχιές και άλλα τριγωνομετρικά.
Και τότε, ο αέρας γέμισε με εμβατήρια και δημοτικά τραγούδια. Στην αρχή τα χάσαμε δεν καταλάβαμε τι συμβαίνει. Γρήγορα εντοπίσαμε ότι η μουσική ερχόταν από ένα σπίτι απέναντι από το στρατόπεδο. Κάποιος νοσταλγός του όχι και πολύ μακρινού, τότε, παρελθόντος γιόρταζε, διασκέδαζε και ονειρευόταν. Το τραγούδι δε που είχε την τιμητική του ήταν το “Ωρε Γιώργο Παπαδόπουλε”.