ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Συνεχίζονται στην Πεσκάρα της Ιταλίας οι 16οι Μεσογειακοί Αγώνες. Από πλευράς μεταλλίων προηγείται η διοργανώτρια Ιταλία με 30 χρυσά, 37 ασημένια και 44 χάλκινα. Στη δεύτερη θέση είναι η Γαλλία με 28 χρυσά, 26 ασημένια και 26 χάλκινα. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πέμπτη θέση με 13 χρυσά, 13 ασημένια και 20 χάλκινα.

Από αυτά τα 2 χρυσά και 1 ασημένιο είναι από αθλητές μας, της άρσης βαρών, που βρέθηκαν ντοπαρισμένοι. Ο έλεγχος είχε γίνει ένα μήνα πριν στην Κύπρο και γι’ αυτό δεν έχουν αφαιρεθεί τα μετάλλια.

Μετά από αυτό έχει ξεσπάσει πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ της Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, του Υφυπουργείου Αθλητισμού και του ΕΣΚΑΝ ( Εθνικό Συμβούλιο Καταπολέμησης του Ντόπινγκ).

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας λέει ότι δέχεται πόλεμο και δεν έχει συμπαράσταση από την Πολιτεία, παρά μόνο από την Πρόεδρο του ΕΣΚΑΝ. Το Υφυπουργείο Αθλητισμού λέει ότι αγωνίζεται για την καταπολέμηση του ντόπινγκ.

Ο έλεγχος των αθλητών είχε γίνει την 1η Ιουνίου από το Εργαστήριο Ελέγχου Ντόπινγκ του Ο.Α.Κ.Α. το οποίο είναι διαπιστευμένο από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Αντιντόπινγκ (WADA), από τον οποίο ελέγχεται επιστημονικά. Σύμφωνα με το Διεθνές Πρότυπο για τα Εργαστήρια του WADA, το Εργαστήριο είναι υποχρεωμένο να εκδώσει το αποτέλεσμα εντός 10 εργασίμων ημερών.

Η απάντηση του εργαστηρίου όμως ήρθε στις 30-6-09 το βράδυ, παρά τις σχετικές πιέσεις και την υποχρέωση του Εργαστηρίου προς έγκαιρη αποστολή.

http://www.ethnos.gr/ethnosport/article.asp?catid=8392&subid=2&tag=7146&pubid=3197516

Αυτή η καθυστέρηση και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ένα μήνα μετά, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Μήπως έγινε επίτηδες για να συμμετάσχουν οι αθλητές στους Μεσογειακούς και να υποστεί άλλο ένα πλήγμα η Άρση Βαρών; Έχει δίκιο λοιπόν που διαμαρτύρεται ο Πύρρος Δήμας και το ΕΣΚΑΝ για την αδικαιολόγητη καθυστέρηση.

“Την νύκτα της 1ης προς τη 2α Ιουλίου 1909 την 2 και 5΄ π. μ. ημέραν Τετάρτην προς τα εξημερώματα της Πέμπτης εγένετο ισχυρότατος τεκτονικός σεισμός εν Χάβαρι του δήμου Ήλιδος, όστις ήτο κυματοειδής, αλλά διαρκείας ολιγίστης.”

Με αυτά τα λόγια ξεκινάει το Γ΄ κεφάλαιο του ΣΤ΄ μέρους του βιβλίου “Η Λάστα και τα μνημεία της ή Λάστας πανόραμα“, του Νικολάου Ι. Λάσκαρη, το οποίο αναφέρεται στον καταστρεπτικό σεισμό που ισοπέδωσε το χωριό μας.

24 ήταν οι νεκροί και σχεδόν 100 οι τραυματίες. Μετά από λίγες ημέρες έφθασαν τους 25 καθώς πέθανε ένας τραυματίας. Επειδή δεν υπήρχε επικοινωνία ούτε συγκοινωνία την εποχή εκείνη, αρκετοί δεν πίστευαν την καταστροφή, παρά μόνο αν την έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια. Εφημερίδα Αγγλική και Γερμανική έστειλε φωτογράφο, αλλά μόλις έμαθε ότι η βοήθεια της Κυβέρνησης ήταν 10.000 δρχ, θεώρησε την καταστροφή ασήμαντη και έφυγε. Από την Αμαλιάδα, την Ανδραβίδα και άλλα χωριά εστάλησαν τρόφιμα για τις πρώτες ανάγκες των κατοίκων.

Ήταν τόσο δυνατός ο σεισμός που όπως λέει ο Νικόλαος Λάσκαρης, “κατέπεσαν ρωμαϊκά τείχη της αρχαίας Ήλιδας, από τα οποία δεν μπορούσαν να βγάλουν με λοστούς ή κασμάδες ούτε μια πέτρα.” Γερμανός αντιπρόσωπος εφημερίδας έλεγε ότι ο σεισμός στο Χάβαρι ήταν ισχυρότερος της Μεσσήνης της Ιταλίας, που είχε γίνει λίγο καιρό πριν. Γι’ αυτό και ο Νικόλαος Λάσκαρης σε έκκλησή του για έρανο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Πελοπόννησος” Πατρών στις 11 Ιουλίου 1909 είπε: “Η Μεσσήνη της Ιταλίας είναι το πρωτότυπον, το Χάβαρι είναι το αντίτυπον καταστροφής απαισίου.”

Από τότε το χωριό μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση και χτίστηκε με σύγχρονο σχέδιο πόλης.

Σε ανάμνηση του γεγονότος πραγματοποιήθηκε εκδήλωση από το σύλλογο των Απανταχού Χαβαραίων. Έγινε δέηση υπέρ των θυμάτων, διαβάστηκε το χρονικό του σεισμού, απαγγέλθηκε ποίημα που γράφτηκε τότε από τον Ν. Σκανδάμη. Ακούστηκε το τραγούδι που έγραψε τότε ο Χρήστος Αθ. Γκρίλλας ή Λυκός και μελοποίησε φέτος ο καθ. μουσικής Γιώργης Γιαννακόπουλος.