ΟΧΙ στην απεργία της ΔΟΕ.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να καπηλευτώ έναν νεκρό που δεν μου ανήκει.
ΕΝΑΝ ΝΕΚΡΟ που ανήκει στους γονείς του.
Αρνούμαι να γίνω το προκάλυμμα των “γνωστών-αγνώστων”.
Αρνούμαι να γίνω το άλλοθι των ανεγκέφαλων-ανεκπαίδευτων αστυνομικών.
Αρνούμαι να γίνω το άλλοθι του κράτους που κατακαίει τα πάντα. Γιατί αυτό καίει τα μαγαζιά και τα αυτοκίνητα, αφήνοντας ατιμώρητους τόσα χρόνια τους ενόχους.
Βλέπουμε τις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας να καίγονται, χωρίς το κράτος να επεμβαίνει. Ίσως το βολεύει αυτή η κατάσταση αναρχίας-πλιάτσικου, για να φέρει περισσότερη αδικαιολόγητη αστυνομική βία.
Προσπαθώ να σκεφτώ τους καταστηματάρχες που βλέπουν τα σπασμένα, λεηλατημένα και καμένα μαγαζιά τους. Τους υπαλλήλους που θα μείνουν χωρίς δουλειά, μέχρι να αποκατασταθούν οι ζημιές.
Φαντάζομαι τον ιδιοκτήτη ενός αυτοκινήτου, που το έχει αποκτήσει με τις οικονομίες μιας ζωής ή με δάνειο, να βλέπει τους κουκουλοφόρους να το σπάνε και να το καίνε. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση του. Η αυτοδικία είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό.
Εφόσον δεν υπάρχει κράτος και δικαιοσύνη, θα γίνουμε ζούγκλα. Ο πατέρας θα εκδικηθεί τον αστυνομικό που δολοφόνησε το παιδί του. Ο καταστηματάρχης θα ταμπουρώνεται στο μαγαζί του και θα το υπερασπίζεται με κάθε μέσον.
ΔΙΑΦΩΝΩ λοιπόν με την απεργία και τις πορείες. Αυτές περιμένουν όλοι αυτοί οι καταστροφείς και πλιατσικολόγοι. Κανένας από αυτούς δεν είναι αγωνιστής. Είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπιστούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά.
Πού είναι η κυβέρνηση αυτές τις στιγμές;
Ίσως περιμένει την ολική καταστροφή για να εφαρμόσει την περίφημη ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ του κράτους, που έχει εξαγγείλει.