Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) δικαίωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη μακρά αντιδικία του με την τουρκική κυβέρνηση για τo ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ορφανοτροφείου της Πριγκίπου. Το Δικαστήριο καταδίκασε την Τουρκία για παραβίαση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας του Πατριαρχείου και επιφυλάχθηκε να καθορίσει με νεώτερη απόφασή του τον τρόπο με τον οποίο το Πατριαρχείο θα αποκατασταθεί για τα δικαιώματά του.
Η απόφαση ήταν ομόφωνη (επτά επί επτά) και είναι ενδεικτικό ότι τρεις δικαστές διατύπωσαν την άποψη ότι υπήρχαν και πρόσθετα επιβαρυντικά στοιχεία για την καταδίκη της Τουρκίας. Με την καταδίκη της Τουρκίας συμφώνησε, χωρίς επιφυλάξεις, και ο Τούρκος δικαστής.
Από τα στοιχεία που παραθέτει η απόφαση ΕΔΑΔ, προκύπτει ότι το αμφισβητούμενο οικόπεδο είναι 23.255 τ.μ. το οποίο απέκτησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1902 έναντι του ποσού 353.000 ευρώ. Ευρίσκεται σε λόφο της νήσου B?y?kada (Πρίγκηπος) στην Προποντίδα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νίκο Αλιβιζάτο, που έδωσε εκτάκτως συνέντευξη Τύπου για το θέμα, στα γραφεία του Πατριαρχείου στην Αθήνα «η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου θεωρείται σημαντική και για έναν ακόμη λόγο: Αναγνωρίζει ανεπιφύλακτα οτι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όχι απλώς μπορεί να έχει ιδιοκτησία -κινητή και ακίνητη- στην Τουρκία, αλλά και ότι τα δικαιώματά του προστατεύονται από το διεθνές δίκαιο».
Τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής ανέλαβαν και διεκπεραίωσαν για πρώτη φορά από κοινού Έλληνες και Τούρκοι δικηγόροι, με μακρά πείρα στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Η έκβαση της υπόθεσης δείχνει ότι η αμοιβαία συνδρομή και συνεργασία νομικών, αλλά και ενεργών πολιτών, ανεξαρτήτως συνόρων, μπορεί να διασφαλίσει αποτελεσματικότερα τα δικαιώματα του ανθρώπου και των μειονοτήτων, τα οποία έχουν παύσει προ πολλού να αποτελούν εθνική υπόθεση, αναφέρει η υπεράσπιση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Η συγκεκριμένη απόφαση του ΕΔΑΔ, μαζί με εκείνη που αφορούσε τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στις 9 Ιανουαρίου 2007, αποτελεί ισχυρό νομικό πλεονέκτημα για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία στην ακίνητη περιουσία της, σημαντικό μέρος της οποίας έχει ήδη αποτελέσει αντικείμενο υφαρπαγής από τις τουρκικές αρχές και ιδιώτες και θεωρείται ήδη χαμένο.
