Αφού τραγουδήσαμε για την αμυγδαλιά, μαζέψαμε κλαδιά από την αυλή του σχολείου μας, και τα στολίσαμε με ποπ κορν, που είχαμε ήδη βάψει ροζ!
«Η ανθισμένη αμυγδαλιά»
Κάποια μέρα του Γενάρη η μικρούλα κερασιά, με κλεισμένα τα μπουμπούκια, λέει στην αμυγδαλιά:
“Γιατί βιάστηκες ν’ ανθίσεις
όμορφή μου αμυγδαλιά;
Δεν κρυώνεις, δεν παγώνεις
δε φοβάσαι το χιονιά;”
“Τον φοβάμαι η καημένη σαν φυσάει δυνατά
και τα όμορφα μου άνθη τα τινάζει, τα μαδά.
Μα ανθίζω για να δώσω
στα μελίσσια που πονώ
λίγο μέλι που πεινάνε
και το κρύο το ξεχνώ.”
“Α” όπως αμυγδαλιά
και με τον πάτο ενός μπουκαλιού
αποτυπώνουμε τα άνθη στα καφέ μας τα κλαδιά.