Το σχολείο τελικά μου έμαθε ότι το σημαντικό είναι το μικρό. Αυτό το βλέμμα,εκείνη η συμπεριφορά των παιδιών με το ασυνείδητο μεγαλείο, η στιγμιαία αυταπάρνηση, το απροσδόκητα πηγαίο. Κάθε τι από την καθημερινότητα που κρύβει απλότητα και ίσως μεγαλείο, κάθε τι που έχει μέσα του την εν δυνάμει αλλαγή και συνήθως δεν προβάλλεται, δεν ταιριάζει σε αξιολογικές κλίμακες αλλά διδάσκει χωρίς λόγια, υπόσχεται, αλλάζει.
Δεν θέλω πια άλλα εξ ορισμού μεγάλα. Αρκούμαι στα μικρά. Μέσα σε αυτά που βρίσκεται το ηθικά καινοτόμο, η δυναμική της αλλαγής , αυτό που αποτελεί γόνιμη μνήμη και ελπίδα.
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.