Η μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό σχολείο αποτελεί ένα από τα πρώτα σημαντικά βήματα στη ζωή ενός παιδιού. Είναι μια περίοδος γεμάτη αλλαγές, νέες εμπειρίες αλλά και συναισθήματα που συχνά εναλλάσσονται: ενθουσιασμός, περιέργεια, αγωνία και άγχος. Για πολλά παιδιά, το δημοτικό συμβολίζει το «μεγάλωμα» και την είσοδο σε έναν κόσμο με περισσότερες απαιτήσεις και
υποχρεώσεις.
Στο νηπιαγωγείο, η καθημερινότητα είναι συνήθως πιο ελεύθερη και βασίζεται κυρίως στο παιχνίδι, στη δημιουργική έκφραση και στη συναισθηματική ασφάλεια. Το παιδί λειτουργεί σε ένα περιβάλλον πιο προστατευμένο, με μεγαλύτερη ευελιξία και λιγότερες ακαδημαϊκές απαιτήσεις. Η μετάβαση στο δημοτικό φέρνει μια διαφορετική πραγματικότητα: πρόγραμμα, κανόνες, εργασίες, αξιολόγηση και
περισσότερη αυτονομία.
Αυτή η αλλαγή μπορεί να δημιουργήσει άγχος ακόμη και σε παιδιά που φαίνονται έτοιμα και χαρούμενα για το νέο ξεκίνημα. Κάποια παιδιά ανησυχούν αν θα τα καταφέρουν, αν θα κάνουν φίλους ή αν η δασκάλα θα τα αγαπά όπως στο νηπιαγωγείο. Άλλα μπορεί να εκφράσουν το άγχος τους μέσα από το θυμό τους, άρνηση για το σχολείο, δυσκολίες στον ύπνο ή μεγαλύτερη ανάγκη για την παρουσία
των γονιών.
Είναι σημαντικό οι ενήλικες να θυμούνται ότι το άγχος σε αυτή τη φάση είναι φυσιολογικό. Το παιδί αποχαιρετά μια γνώριμη και ασφαλή καθημερινότητα και καλείται να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες. Δεν χρειάζεται πίεση ούτε υπερβολικές απαιτήσεις από την πρώτη στιγμή. Αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι ενθάρρυνση, σταθερότητα και συναισθηματική υποστήριξη. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά μέσα από μικρές αλλά ουσιαστικές κινήσεις: να ακούνε το παιδί χωρίς να υποτιμούν τις ανησυχίες του, να μιλούν θετικά
αλλά ρεαλιστικά για το σχολείο, να δημιουργούν σταθερές ρουτίνες και να δίνουν χρόνο προσαρμογής. Εξίσου σημαντικό είναι να αποφεύγονται φράσεις όπως «τώρα μεγάλωσες» ή «στο δημοτικό δεν επιτρέπονται λάθη», καθώς συχνά αυξάνουν το
άγχος και την ανασφάλεια, ενώ δημιουργούν ένα αίσθημα αυξημένων προσδοκιών στο παιδί.
Το σχολείο, από την άλλη πλευρά, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος όπου το παιδί θα νιώθει ασφάλεια και αποδοχή. Η συνεργασία ανάμεσα σε γονείς και εκπαιδευτικούς μπορεί να διευκολύνει σημαντικά αυτή τη μεταβατική περίοδο.
Η μετάβαση στο δημοτικό δεν είναι μόνο μια εκπαιδευτική αλλαγή, είναι μια σημαντική αναπτυξιακή διαδικασία. Με κατανόηση, υπομονή και υποστήριξη, το παιδί μπορεί να μετατρέψει το άγχος του σε αυτοπεποίθηση και να κάνει τα πρώτα του βήματα στο νέο σχολικό περιβάλλον με μεγαλύτερη ασφάλεια και χαρά.
Καλή και ομαλή μετάβαση σε μικρούς και μεγάλους.

Με αγάπη
Ευαγγελίνα Τζήμα

Η Γιορτή της Μητέρας είναι μια αφορμή να σταθούμε στη σημασία της σχέσης ανάμεσα στο παιδί και στους ανθρώπους που το φροντίζουν. Πέρα από τα λουλούδια, τις ζωγραφιές και τις ευχές, αυτή η ημέρα μάς υπενθυμίζει κάτι βαθύτερο: ότι ο γονεϊκός δεσμός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θεμέλια για τη συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού.

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής, το παιδί έχει ανάγκη να νιώθει ασφάλεια, αποδοχή και σταθερότητα. Μέσα από το βλέμμα, την αγκαλιά, τη φροντίδα και την παρουσία του γονέα, μαθαίνει να εμπιστεύεται τον κόσμο αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ασφαλής δεσμός δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συγκρούσεις ή διαφωνίες. Σημαίνει ότι ο γονέας είναι διαθέσιμος, προσπαθεί να κατανοήσει το παιδί και τις ανάγκες του και επιστρέφει στη σχέση ακόμη και μετά από δύσκολες στιγμές ή συγκρούσεις.

Στη σύγχρονη εποχή, πολλοί γονείς αισθάνονται την ανάγκη να είναι «τέλειοι». Οι εικόνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι απαιτήσεις της καθημερινότητας και οι ενοχές που συχνά συνοδεύουν τη γονεϊκότητα δημιουργούν την αίσθηση ότι ένας καλός γονέας πρέπει να τα καταφέρνει πάντα χωρίς λάθη. Όμως η πραγματικότητα μας υπενθυμίζει κάτι πολύ σημαντικό: τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται γονείς «αρκετά καλούς».

Ο όρος «αρκετά καλός γονέας» αναφέρεται στον γονέα που μπορεί να ανταποκρίνεται στις βασικές συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού χωρίς να απαιτείται η τελειότητα. Έναν γονέα που κάποιες φορές κουράζεται, θυμώνει ή αμφιβάλλει, αλλά συνεχίζει να προσπαθεί με αγάπη, συνέπεια και ενδιαφέρον. Μέσα από αυτή τη ρεαλιστική σχέση, το παιδί μαθαίνει ότι τα λάθη είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και ότι οι σχέσεις χτίζονται με αυθεντικότητα και φροντίδα, όχι με αψεγάδιαστες συμπεριφορές.

Η ουσιαστική παρουσία ενός γονέα δεν μετριέται από την τελειότητα, αλλά από τις μικρές καθημερινές στιγμές: ένα άκουσμα χωρίς κριτική, μια αγκαλιά μετά από μια δύσκολη μέρα, ένα «είμαι εδώ για σένα». Αυτές οι στιγμές καλλιεργούν την αυτοεκτίμηση, την ανθεκτικότητα και την ψυχική ασφάλεια του παιδιού.

Η Γιορτή της Μητέρας, λοιπόν, δεν αφορά μόνο τη μητέρα ως πρόσωπο, αλλά και τη σημασία της φροντίδας, της σύνδεσης και της αγάπης μέσα στην οικογένεια. Είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας στην ανατροφή ενός παιδιού δεν είναι η τελειότητα, αλλά η συναισθηματική διαθεσιμότητα και η αληθινή σχέση.

Τα παιδιά δεν θυμούνται έναν «τέλειο» γονέα. Θυμούνται εκείνον που τα έκανε να νιώθουν ασφαλή, αποδεκτά και σημαντικά !

Χρόνια πολλά στις μανούλες και σε όσους επιλέγουν τη μητρότητα μέσα από διαφορετικούς τρόπους.

Γιατί μητρότητα υπάρχει, όπου υπάρχει φροντίδα!

Με αγάπη

Ευαγγελίνα Τζήμα

Η άνοιξη είναι εδώ! Οι μέρες μεγαλώνουν, ο ήλιος λάμπει πιο συχνά και τα παιδιά ανυπομονούν να παίξουν έξω. Είναι η ιδανική εποχή για να θυμηθούμε κάτι πολύ σημαντικό για την υγεία τους: τη βιταμίνη D, γνωστή και ως «βιταμίνη του ήλιου»!

Ας γνωρίσουμε μαζί γιατί είναι τόσο σημαντική και πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να την αποκτήσουν με φυσικό και ευχάριστο τρόπο.

Γιατί είναι σημαντική η βιταμίνη D;

• Συμβάλλει στην απορρόφηση του ασβεστίου
• Ενισχύει τα οστά και τα δόντια
• Υποστηρίζει το ανοσοποιητικό σύστημα
• Συμβάλλει στη σωστή ανάπτυξη

Πού τη βρίσκουμε;

Η βιταμίνη D δεν υπάρχει σε πολλές τροφές, αλλά μπορούμε να τη βρούμε σε:

• Λιπαρά ψάρια (όπως σολομός και σαρδέλες)
• Αυγά (κυρίως στον κρόκο)
• Εμπλουτισμένα γαλακτοκομικά προϊόντα
• Εμπλουτισμένα δημητριακά πρωινού
• Συκώτι
• Μουρουνέλαιο

Η διατροφή από μόνη της δύσκολα καλύπτει τις ανάγκες, καθώς ο καλύτερος τρόπος να αυξήσουμε τη βιταμίνη D είναι η έκθεση στον ήλιο!

• 10–20 λεπτά παιχνιδιού έξω καθημερινά είναι αρκετά
• Προτιμάμε πρωινές ή απογευματινές ώρες

Η βιταμίνη D υπάρχει στον ανθρώπινο οργανισμό σε διάφορες μορφές. Η επάρκεια ή η ανεπάρκεια της, αξιολογείται μέσω της μέτρησης της μορφής 25(ΟΗ)D3, στο αίμα.

• Έλλειψη: επίπεδα της 25 (OH) D3 χαμηλότερα των 20 ng/mL.
• Ανεπάρκεια: επίπεδα της 25 (OH) D3 χαμηλότερα των 30 ng/mL.
• Επάρκεια: επίπεδα άνω των 30 ng/mL.
• Ιδανικές τιμές: επίπεδα άνω των 40-60ng/mL καθόλη τη διάρκεια του έτους

Η άνοιξη είναι η τέλεια ευκαιρία να βγούμε έξω, να παίξουμε, να γελάσουμε και… να γεμίσουμε «βιταμίνη του ήλιου»!

Με λίγη προσοχή και πολλή διάθεση για παιχνίδι, μπορούμε να χαρίσουμε στα παιδιά μας υγεία, ενέργεια και χαμόγελα!

Ας απολαύσουμε τον ήλιο μαζί τους!

Ελίνα Δραχμάνη

MSc Μοριακός Βιολόγος

Υπεύθυνη διαγνωστικού εργαστηριου βιοGenetika

Μπορεί να έχετε παρατηρήσει στο παιδί σας ή σε κάποιο παιδί στον περίγυρο σας να είναι ιδιαίτερα εσωστρεφές. Δηλαδή να προσεγγίζει με δυσκολία τα άλλα παιδιά, να δυσκολεύεται να ζητήσει κάτι από κάποιον άλλον ή να εμπλακεί σε μία δραστηριότητα με άλλα άτομα.  Μπορεί τότε να έχετε σκεφτεί πως αυτό το παιδί ντρέπεται ή φοβάται. Και η αλήθεια είναι πως ναι, όντως μπορεί να ντρέπεται ή να φοβάται, αλλά γιατί συμβαίνει αυτό;

Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα, όχι όμως πρωτογενές, που σημαίνει ότι δεν γεννιόμαστε με αυτό. Δημιουργείται τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής μας μέσω της αλληλεπίδρασής μας με τους άλλος ανθρώπους. Με λίγα λόγια, μαθαίνουμε να ντρεπόμαστε.

Στην προσχολική ηλικία τα παιδιά προσπαθούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να αισθανθούν ότι πατούν στα δικά τους πόδια, να κάνουν το πρώτο «βήμα» στον δικό τους πια κόσμο που είναι διαφορετικός από τον κόσμο των γονέων. Οι γονείς συχνά, στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν τα παιδιά τους μπορεί να λειτουργήσουν ως εμπόδια στην προσπάθεια τους να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να αυτονομηθούν. Μπορεί για παράδειγμα, αντί να αφήσουν τα παιδιά να κάνουν τα πρώτα μικρά βηματάκια- και ας σκοντάψουν- να τα μετακινούν αγκαλιάζοντάς τα ή να αντιδρούν έντονα και με φόβο κάθε φορά που εκείνα μπορεί να πέφτουν.

Τότε λοιπόν, τα παιδιά επαναπαύονται στην ευκολία που παρέχουν οι γονείς και δεν γνωρίζουν πως είναι να εξερευνείς τον κόσμο. Επίσης, το βλέμμα των γονέων όταν συνοδεύεται από φόβο και μεγάλη αγωνία, μεταφέρεται στα παιδιά και τότε και εκείνα μαθαίνουν αν φοβούνται το καινούριο, το άγνωστο, το διαφορετικό.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις αλληλεπιδράσεις με άλλα παιδιά. Όταν ο γονέας «βγαίνει μπροστά» και αντί να αφήσει το παιδί να ανακαλύψει μόνο του πως να παίζει με τα άλλα παιδιά, πως να επικοινωνεί, πως να συνεργάζεται, τότε το παιδί δεν μαθαίνει πως να τα καταφέρνει μόνο του και κάνει στην άκρη, γιατί νομίζει ότι πάντα θα υπάρχει ο γονέας για εκείνο.

Άρα αυτό που βλέπετε εσείς ως εσωστρέφεια και ντροπή, μπορεί να είναι απλώς έλλειψη γνώσης, προσπάθειας και εμπειρίας… παντρεμένα με λίγη ντροπή μαζί.

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τις δικές μας ενέργειες ως γονείς. Πόσο πολύ βγαίνουμε μπροστά από τα παιδιά μας… για τα παιδιά μας;

Και θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Με εκτίμηση

Ευαγγελίνα Τζήμα

Όταν ο  καιρός δεν ευνοεί για βόλτες και παιχνίδι έξω μπορούμε να κάνουμε την καθημερινότητα στο σπίτι ευχάριστη και διδακτική. Οι φυσικές επιστήμες μπορούν πολύ ευκολά να διδαχθούν μέσα από πειράματα και παιχνίδια που μπορούν να πραγματοποιηθούν στο σπίτι με λίγα απλά υλικά.

Κι ας ξεκινήσουμε με το νερό!

Λίγο η βροχή κι η συννεφιά, λίγο οι λακκούβες που γεμίζουν όταν βρέχει, λίγο το χιόνι και η παγωνιά είναι μια καλή ευκαιρία να συζητήσουμε για τον κύκλο του νερού και τις διάφορες καταστάσεις της ύλης. Στο σχολείο οι μικροί μαθητές έχουν ήδη συζητήσει για τον κύκλο του νερού και το πως το νερό μπορεί να πάρει ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος όλες τις μορφές (στερεό-υγρό-αέριο). Αφού ρωτήσουμε τα παιδιά τι έχουν καταλάβει για τον κύκλο του νερού και τη σχέση μεταξύ πάγου-νερού-υδρατμών ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς μαζί τους τους μικρούς επιστήμονες!

Για να δούμε λοιπόν απλά πειράματα που μπορούμε να κάνουμε στο σπίτι μας

Ο χιονάνθρωπος μας μιλάει για την τήξη και την πήξη

Βάζουμε από το προηγούμενο βράδυ 4  πλαστικά ποτήρια με νερό στην κατάψυξη. Την άλλη μέρα κόβουμε το ποτήρι κι έχουμε τη βάση μας (πάγο) για να κολλήσουμε μάτια και μύτη από χαρτόνι, κλωστή πλεξίματος για κασκόλ και να φτιάξουμε τα δικά μας χιονανθρωπάκια. Στη συνέχεια τοποθετούμε τα χιονανθρωπάκια μας σε πλαστικά πιάτα και το κάθε πιάτο σε διαφορετικό σημείο: ένα πάνω στο καλοριφέρ, ένα μέσα στο ψυγείο, ένα στο τραπέζι της κουζίνας κι ένα έξω από το σπίτι. Συζητάμε με τα παιδιά ποιο χιονανθρωπάκι θα λιώσει πρώτο και γιατί. Μετά από μισή ώρα ελέγχουμε τα χιονανθρωπάκια μας και σημειώνουμε σε τι κατάσταση βρίσκονται. Ισχύουν οι προβλέψεις που κάναμε; Τι σημαίνει η θερμοκρασία σε κάθε σημείο σε σχέση με το πόσο έλιωσε ο χιονάνθρωπος;

Πως θα απελευθερώσουμε τα παιχνίδια μας από τον πάγο;

Βοήθεια τα αυτοκινητάκια και τα playmobil εγκλωβίστηκαν σε κεσεδάκια με πάγο; Πώς μπορούμε να τα απελευθερώσουμε;

Σε τρία μικρά πλαστικά κεσεδάκια βάζουμε νερό και από ένα από τα παιχνίδια των παιδιών και τα τοποθετούμε στην κατάψυξη. Την άλλη μέρα συζητάμε με τα παιδιά πώς μπορούμε να ελευθερώσουμε τα παιχνίδια μας από τον πάγο γρήγορα.

Γράφουμε τις ιδέες των παιδιών και τις δοκιμάζουμε μια μία.

Αν δεν έχουν ήδη πει τα παιδιά κάτι από αυτά τα ρωτάμε τι θα γίνει αν ρίξουμε ζεστό νερό πάνω στον πάγο ή αλάτι ή ζάχαρη. Δοκιμάζουμε να το κάνουμε; Ισχύει αυτό που είπαν τα παιδιά; Συζητάμε γιατί συμβαίνει αυτό.

Φτιάχνουμε το δικό μας σύννεφο

Γεμίζουμε ένα βάζο με καυτό νερό μέχρι περίπου τη μέση και το αναδεύουμε ώστε να ζεσταθεί το εσωτερικό του βάζου. Στη συνέχεια τοποθετούμε το καπάκι πάνω στο βάζο και πάνω σε αυτό βάζουμε παγάκια. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σηκώνουμε με γρήγορη κίνηση το καπάκι και ψεκάζουμε με λακ το εσωτερικό του βάζου. Τοποθετούμε ξανά το καπάκι με τον πάγο. Στο εσωτερικό του βάζου θα δούμε να δημιουργείται ένα σύννεφο. Αν ανοίξουμε το βάζο θα δούμε το σύννεφο να φεύγει στον αέρα.

Ελίνα Δραχμάνη

ΜSc Μοριακός Βιολόγος

Υπεύθυνη Διαγνωστικού Εργαστηρίου βιοGenetika

Τα τελευταία χρόνια μία μεγάλη ανησυχία των γονέων αποτελεί το αν και με ποιον τρόπο χρειάζεται να επιτρέπουν στα παιδιά τους να χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα τους την οθόνη. Η συγκεκριμένη σκέψη είναι απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη καθώς πράγματι η χρήση της οθόνης μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη για ένα παιδί.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η τεχνολογία έχει έρθει για να κάνει τη ζωή μας πολλές φορές πιο εύκολη, πιο
ασφαλή και πιο εξελιγμένη. Χρησιμοποιούμε κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα την οθόνη τόσο στη δουλειά μας, όσο και στην καθημερινότητα μας στο σπίτι και στην κοινωνία. Τα παιδιά βλέπουν τους γονείς να χρησιμοποιούν την οθόνη και για εκείνα αποτελεί ένα εξαιρετικά ελκυστικό εργαλείο καθώς η εναλλαγή των εικόνων, των χρωμάτων και των ήχων ανακινεί την περιέργεια
και τον θαυμασμό τους. Σε καμία περίπτωση λοιπόν, το να ζητήσουμε από τα παιδιά να μην χρησιμοποιούν την οθόνη, τη στιγμή μάλιστα που εμείς οι ίδιοι περνάμε μεγάλο μέρος της ημέρας μας με ένα κινητό στο χέρι, δεν είναι κάτι έγκυρο και αποτελεσματικό. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, το να επιτρέψουμε αλόγιστα σε εκείνα να έχουν πρόσβαση και να χρησιμοποιούν μία οθόνη χωρίς συγκεκριμένο σκοπό και αιτία είναι κάτι που μπορεί να δημιουργήσει δυσκολίες και να επιφέρει κινδύνους. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα είναι να είμαστε κατανοητικοί και υποστηρικτικοί και όχι απόλυτοι και τιμωρητικοί. Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να αισθανθούν ότι ο γονέας αναγνωρίζει την επιθυμία τους να χρησιμοποιήσουν την οθόνη και πως ο λόγος που δεν το επιτρέπουν δεν είναι για τιμωρία αλλά για προστασία. Απαραίτητο βήμα είναι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση της οθόνης. Αν σκεφτούμε ότι ακόμα και τα παιδικά παιχνίδια έχουν πια οθόνες, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απαραίτητο η εκπαίδευση αυτή να γίνει από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους παιδιού. Ενημερώνουμε, λοιπόν, το παιδί για το τι είναι η οθόνη, για ποιο λόγο τη χρησιμοποιούμε, σε τι μας βοηθάει αλλά και
τι κινδύνους έχει, χωρίς όμως να το τρομοκρατούμε. Δημιουργούμε έπειτα ένα πλάνο χρήσης με ξεκάθαρα όρια για το πως, πότε και για πόσο χρόνο επιτρέπεται η χρήση της οθόνης. Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος για αυτό ούτε μία χρυσή συμβουλή. Κάθε οικογένεια έχει τα δικά της μέτρα και σταθμά και για αυτό το λόγο το πλάνο χρήσης είναι σημαντικό να διαμορφώνεται από τον καθένα με βάση τα δεδομένα και τις συνθήκες του σπιτιού του. Είναι βοηθητικό η χρήση της οθόνης να αποφεύγεται ως διάλειμμα ή εν μέσω της μελέτης αλλά και πριν τον ύπνο του παιδιού καθώς αφενός αποσπάται η προσοχή του και αφετέρου δημιουργεί μία υπερδιέγερση που δυσκολεύει τη ρουτίνα του ύπνου.

Τέλος, σημαντικό είναι οι γονείς να βρίσκονται σε απόλυτη συμφωνία με τα όρια που βάζουν σχετικά με τη χρήση της οθόνης, να παραμένουν σταθεροί και συνεπείς σε αυτά πάντα με επεξήγηση και θετική διάθεση απέναντι στο παιδί.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.
Σας ευχαριστώ
Ευαγγελίνα Τζήμα
Ψυχολόγος- Παιδοψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστήμιου Κρήτης.

O καιρός άλλαξε! Ο χειμώνας πλησιάζει! Οι λοιμώξεις του αναπνευστικού ετοιμάζονται να μας επισκεφτούν! Οι περισσότερες λοιμώξεις του αναπνευστικού που ταλαιπωρούν μικρούς και μεγάλους οφείλονται σε ιούς και, παρά το γεγονός ότι αποτελεί μύθο το ότι αρρωσταίνουμε με το κρύο, η αλήθεια είναι ότι η πτώση της θερμοκρασίας οδηγεί σε συνωστισμό σε κλειστούς χώρους και ευκολότερη μετάδοση των ιών αυτών.

Τα συμπτώματα ανάμεσα στις διάφορες ιογενείς αναπνευστικές λοιμώξεις συνήθως είναι δυσδιάκριτα. Ωστόσο, μερικά συμπτώματα εμφανίζονται συχνότερα σε κάποιες από αυτές. Για να δούμε λοιπόν ποιες είναι οι πιο συχνές αυτές λοιμώξεις.

Κοινό κρυολόγημα: Οφείλεται κυρίως σε ρινοϊούς . Τα συμπτώματα είναι ήπια, διαρκούν περίπου 7-10 ημέρες και περιλαμβάνουν βήχα, πονόλαιμο, καταρροή. Συνήθως δεν εμφανίζεται υψηλός πυρετός, πονοκέφαλος ή γενικευμένη κόπωση. Δεν χρειάζεται θεραπευτική αγωγή παρά μόνο αγωγή για ανακούφιση των συμπτωμάτων (αντιπυρετικά, φάρμακα κατά της ρινικής καταρροής κλπ).

Γρίπη: Οφείλεται στον ιό της γρίπης με τα στελέχη γρίπης Α να είναι αυτά που εμφανίζουν έξαρση τα τελευταία χρόνια. Τα συμπτώματα ξεκινάν απότομα με πυρετό, μυαλγίες, κόπωση, πονοκέφαλο, βήχα, συνάχι και πονόλαιμο. Στα μικρά παιδιά πολλές φορές εμφανίζεται και εμετός και διάρροια. Η αγωγή που δίνεται από τον θεράποντα ιατρό είναι αντιγριπικά φάρμακα ενώ συστήνεται και ο ετήσιος εμβολιασμός, ειδικά σε ομάδες υψηλού κινδύνου.

Covid-19: Από το 2020 που εμφανίστηκε η πανδημία του νέου κορονοϊού η Covid-19 ήρθε για να μείνει. Με συμπτώματα παρόμοια με αυτά της γρίπης και διάρκεια 5-7 ημερών ο κορονοϊός πλήττει ενήλικες και παιδιά. Τα παιδιά πολλές φορές είναι ασυμπτωματικά ή εμφανίζουν ελαφριά συμπτώματα, παρ’ όλα αυτά μπορούν να μεταδώσουν τη νόσο.

Αναπνευστικό συγκυτιακός ιος (RSV): Ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV) αποτελεί έναν κοινό ιός του αναπνευστικού συστήματος που απασχολεί τη χώρα μας κυρίως τους χειμερινούς μήνες. Μπορεί να προκαλέσει από ήπια συμπτώματα κρυολογήματος έως βρογχιολίτιδα και πνευμονία. Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα βρέφη κάτω του 1 έτους.​ Σχεδόν όλα τα παιδιά έχουν εκτεθεί στον ιό RSV μέχρι την ηλικία των 2–3 ετών.  Η λόιμωξη, βέβαια με τον ιό δεν οδηγεί σε ισόβια ανοσία, μπορεί δηλαδή σε σύντομο χρονικό διάστημα ένα παιδί να αρρωστήσει ξανά.  Στις περισσότερες περιπτώσεις η λοίμωξη υποχωρεί μόνη της σε 1-2 εβδομάδες.

Αδενοϊός: Ο αδενοϊός αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες λοιμώξεων σε διάφορα σημεία του ανθρώπινου σώματος, όπως το αναπνευστικό σύστημα, τα μάτια και το γαστρεντερικό σύστημα. Ανάλογα με τον υπότυπο του ιού και το μέρος του σώματος που προσβάλλει μπορεί να προκαλέσει μια ευρεία γκάμα συμπτωμάτων. Τα συμπτώματα του αδενοϊού όταν προσβάλλει το αναπνευστικό σύστημα είναι παρόμοια με αυτά της γρίπης και περιλαμβάνουν, πυρετό, πονόλαιμο, βήχα, ρινική καταρροή και διαρκούν από λίγες μέρες έως δυο εβδομάδες. Η μόλυνση από αδενοϊούς μπορεί να προκαλέσει ωτίτιδα, βρογχίτιδα και σε σοβαρότερες περιπτώσεις πνευμονία.

Μέτρα πρόληψης της μετάδοσης: Σε όλες τις περιπτώσεις ιογενών λοιμώξεων η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η πρόληψη! Για το λόγο αυτό μαθαίνουμε τα παιδιά μας να τηρούν τους κανόνες υγιεινής (συχνό και σωστό πλύσιμο χεριών, κάλυψη στόματος και μύτης όταν βήχουμε ή φταρνιζόμαστε), αποφεύγουμε τη στενή επαφή με άρρωστα άτομα και ΜΕΝΟΥΜΕ σπίτι όταν νοσούμε!

Η διαφορική διάγνωση για να δούμε τι είναι τελικά αυτό που μας ταλαιπωρεί ώστε να λάβουμε την κατάλληλη αγωγή γίνεται με κλινική εξέταση από τον γιατρό και εργαστηριακές εξετάσεις (συνήθως test ταχείας ανίχνευσης-Rapid Test)

Τα rapid test πρέπει να γίνονται από εξειδικευμένο και έμπειρο προσωπικό για να αποφευχθούν ψευδώς θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα!

Οι ιογενείς λοιμώξεις αποτελούν την συχνότερη αιτία αναπνευστικής λοίμωξης σε παιδιά και η αντιμετώπιση τους, αντίθετα με τις βακτηριακές λοιμώξεις, δεν χρειάζεται αντιβιοτική θεραπεία!

Προσοχή! Ακολουθούμε πάντα τις οδηγίες του θεράποντα ιατρού για την καλύτερη και πιο ασφαλή αντιμετώπιση της λοίμωξης!

Ελίνα Δραχμάνη

MSc Μοριακός Βιολόγος

Υπεύθυνη διαγνωστικού εργαστηριου βιοGenetika