Μπορεί να έχετε παρατηρήσει στο παιδί σας ή σε κάποιο παιδί στον περίγυρο σας να είναι ιδιαίτερα εσωστρεφές. Δηλαδή να προσεγγίζει με δυσκολία τα άλλα παιδιά, να δυσκολεύεται να ζητήσει κάτι από κάποιον άλλον ή να εμπλακεί σε μία δραστηριότητα με άλλα άτομα.  Μπορεί τότε να έχετε σκεφτεί πως αυτό το παιδί ντρέπεται ή φοβάται. Και η αλήθεια είναι πως ναι, όντως μπορεί να ντρέπεται ή να φοβάται, αλλά γιατί συμβαίνει αυτό;

Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα, όχι όμως πρωτογενές, που σημαίνει ότι δεν γεννιόμαστε με αυτό. Δημιουργείται τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής μας μέσω της αλληλεπίδρασής μας με τους άλλος ανθρώπους. Με λίγα λόγια, μαθαίνουμε να ντρεπόμαστε.

Στην προσχολική ηλικία τα παιδιά προσπαθούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να αισθανθούν ότι πατούν στα δικά τους πόδια, να κάνουν το πρώτο «βήμα» στον δικό τους πια κόσμο που είναι διαφορετικός από τον κόσμο των γονέων. Οι γονείς συχνά, στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν τα παιδιά τους μπορεί να λειτουργήσουν ως εμπόδια στην προσπάθεια τους να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να αυτονομηθούν. Μπορεί για παράδειγμα, αντί να αφήσουν τα παιδιά να κάνουν τα πρώτα μικρά βηματάκια- και ας σκοντάψουν- να τα μετακινούν αγκαλιάζοντάς τα ή να αντιδρούν έντονα και με φόβο κάθε φορά που εκείνα μπορεί να πέφτουν.

Τότε λοιπόν, τα παιδιά επαναπαύονται στην ευκολία που παρέχουν οι γονείς και δεν γνωρίζουν πως είναι να εξερευνείς τον κόσμο. Επίσης, το βλέμμα των γονέων όταν συνοδεύεται από φόβο και μεγάλη αγωνία, μεταφέρεται στα παιδιά και τότε και εκείνα μαθαίνουν αν φοβούνται το καινούριο, το άγνωστο, το διαφορετικό.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις αλληλεπιδράσεις με άλλα παιδιά. Όταν ο γονέας «βγαίνει μπροστά» και αντί να αφήσει το παιδί να ανακαλύψει μόνο του πως να παίζει με τα άλλα παιδιά, πως να επικοινωνεί, πως να συνεργάζεται, τότε το παιδί δεν μαθαίνει πως να τα καταφέρνει μόνο του και κάνει στην άκρη, γιατί νομίζει ότι πάντα θα υπάρχει ο γονέας για εκείνο.

Άρα αυτό που βλέπετε εσείς ως εσωστρέφεια και ντροπή, μπορεί να είναι απλώς έλλειψη γνώσης, προσπάθειας και εμπειρίας… παντρεμένα με λίγη ντροπή μαζί.

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τις δικές μας ενέργειες ως γονείς. Πόσο πολύ βγαίνουμε μπροστά από τα παιδιά μας… για τα παιδιά μας;

Και θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Με εκτίμηση

Ευαγγελίνα Τζήμα

Τα τελευταία χρόνια μία μεγάλη ανησυχία των γονέων αποτελεί το αν και με ποιον τρόπο χρειάζεται να επιτρέπουν στα παιδιά τους να χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα τους την οθόνη. Η συγκεκριμένη σκέψη είναι απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη καθώς πράγματι η χρήση της οθόνης μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη για ένα παιδί.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η τεχνολογία έχει έρθει για να κάνει τη ζωή μας πολλές φορές πιο εύκολη, πιο
ασφαλή και πιο εξελιγμένη. Χρησιμοποιούμε κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα την οθόνη τόσο στη δουλειά μας, όσο και στην καθημερινότητα μας στο σπίτι και στην κοινωνία. Τα παιδιά βλέπουν τους γονείς να χρησιμοποιούν την οθόνη και για εκείνα αποτελεί ένα εξαιρετικά ελκυστικό εργαλείο καθώς η εναλλαγή των εικόνων, των χρωμάτων και των ήχων ανακινεί την περιέργεια
και τον θαυμασμό τους. Σε καμία περίπτωση λοιπόν, το να ζητήσουμε από τα παιδιά να μην χρησιμοποιούν την οθόνη, τη στιγμή μάλιστα που εμείς οι ίδιοι περνάμε μεγάλο μέρος της ημέρας μας με ένα κινητό στο χέρι, δεν είναι κάτι έγκυρο και αποτελεσματικό. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, το να επιτρέψουμε αλόγιστα σε εκείνα να έχουν πρόσβαση και να χρησιμοποιούν μία οθόνη χωρίς συγκεκριμένο σκοπό και αιτία είναι κάτι που μπορεί να δημιουργήσει δυσκολίες και να επιφέρει κινδύνους. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα είναι να είμαστε κατανοητικοί και υποστηρικτικοί και όχι απόλυτοι και τιμωρητικοί. Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να αισθανθούν ότι ο γονέας αναγνωρίζει την επιθυμία τους να χρησιμοποιήσουν την οθόνη και πως ο λόγος που δεν το επιτρέπουν δεν είναι για τιμωρία αλλά για προστασία. Απαραίτητο βήμα είναι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση της οθόνης. Αν σκεφτούμε ότι ακόμα και τα παιδικά παιχνίδια έχουν πια οθόνες, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απαραίτητο η εκπαίδευση αυτή να γίνει από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους παιδιού. Ενημερώνουμε, λοιπόν, το παιδί για το τι είναι η οθόνη, για ποιο λόγο τη χρησιμοποιούμε, σε τι μας βοηθάει αλλά και
τι κινδύνους έχει, χωρίς όμως να το τρομοκρατούμε. Δημιουργούμε έπειτα ένα πλάνο χρήσης με ξεκάθαρα όρια για το πως, πότε και για πόσο χρόνο επιτρέπεται η χρήση της οθόνης. Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος για αυτό ούτε μία χρυσή συμβουλή. Κάθε οικογένεια έχει τα δικά της μέτρα και σταθμά και για αυτό το λόγο το πλάνο χρήσης είναι σημαντικό να διαμορφώνεται από τον καθένα με βάση τα δεδομένα και τις συνθήκες του σπιτιού του. Είναι βοηθητικό η χρήση της οθόνης να αποφεύγεται ως διάλειμμα ή εν μέσω της μελέτης αλλά και πριν τον ύπνο του παιδιού καθώς αφενός αποσπάται η προσοχή του και αφετέρου δημιουργεί μία υπερδιέγερση που δυσκολεύει τη ρουτίνα του ύπνου.

Τέλος, σημαντικό είναι οι γονείς να βρίσκονται σε απόλυτη συμφωνία με τα όρια που βάζουν σχετικά με τη χρήση της οθόνης, να παραμένουν σταθεροί και συνεπείς σε αυτά πάντα με επεξήγηση και θετική διάθεση απέναντι στο παιδί.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.
Σας ευχαριστώ
Ευαγγελίνα Τζήμα
Ψυχολόγος- Παιδοψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστήμιου Κρήτης.

O καιρός άλλαξε! Ο χειμώνας πλησιάζει! Οι λοιμώξεις του αναπνευστικού ετοιμάζονται να μας επισκεφτούν! Οι περισσότερες λοιμώξεις του αναπνευστικού που ταλαιπωρούν μικρούς και μεγάλους οφείλονται σε ιούς και, παρά το γεγονός ότι αποτελεί μύθο το ότι αρρωσταίνουμε με το κρύο, η αλήθεια είναι ότι η πτώση της θερμοκρασίας οδηγεί σε συνωστισμό σε κλειστούς χώρους και ευκολότερη μετάδοση των ιών αυτών.

Τα συμπτώματα ανάμεσα στις διάφορες ιογενείς αναπνευστικές λοιμώξεις συνήθως είναι δυσδιάκριτα. Ωστόσο, μερικά συμπτώματα εμφανίζονται συχνότερα σε κάποιες από αυτές. Για να δούμε λοιπόν ποιες είναι οι πιο συχνές αυτές λοιμώξεις.

Κοινό κρυολόγημα: Οφείλεται κυρίως σε ρινοϊούς . Τα συμπτώματα είναι ήπια, διαρκούν περίπου 7-10 ημέρες και περιλαμβάνουν βήχα, πονόλαιμο, καταρροή. Συνήθως δεν εμφανίζεται υψηλός πυρετός, πονοκέφαλος ή γενικευμένη κόπωση. Δεν χρειάζεται θεραπευτική αγωγή παρά μόνο αγωγή για ανακούφιση των συμπτωμάτων (αντιπυρετικά, φάρμακα κατά της ρινικής καταρροής κλπ).

Γρίπη: Οφείλεται στον ιό της γρίπης με τα στελέχη γρίπης Α να είναι αυτά που εμφανίζουν έξαρση τα τελευταία χρόνια. Τα συμπτώματα ξεκινάν απότομα με πυρετό, μυαλγίες, κόπωση, πονοκέφαλο, βήχα, συνάχι και πονόλαιμο. Στα μικρά παιδιά πολλές φορές εμφανίζεται και εμετός και διάρροια. Η αγωγή που δίνεται από τον θεράποντα ιατρό είναι αντιγριπικά φάρμακα ενώ συστήνεται και ο ετήσιος εμβολιασμός, ειδικά σε ομάδες υψηλού κινδύνου.

Covid-19: Από το 2020 που εμφανίστηκε η πανδημία του νέου κορονοϊού η Covid-19 ήρθε για να μείνει. Με συμπτώματα παρόμοια με αυτά της γρίπης και διάρκεια 5-7 ημερών ο κορονοϊός πλήττει ενήλικες και παιδιά. Τα παιδιά πολλές φορές είναι ασυμπτωματικά ή εμφανίζουν ελαφριά συμπτώματα, παρ’ όλα αυτά μπορούν να μεταδώσουν τη νόσο.

Αναπνευστικό συγκυτιακός ιος (RSV): Ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV) αποτελεί έναν κοινό ιός του αναπνευστικού συστήματος που απασχολεί τη χώρα μας κυρίως τους χειμερινούς μήνες. Μπορεί να προκαλέσει από ήπια συμπτώματα κρυολογήματος έως βρογχιολίτιδα και πνευμονία. Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα βρέφη κάτω του 1 έτους.​ Σχεδόν όλα τα παιδιά έχουν εκτεθεί στον ιό RSV μέχρι την ηλικία των 2–3 ετών.  Η λόιμωξη, βέβαια με τον ιό δεν οδηγεί σε ισόβια ανοσία, μπορεί δηλαδή σε σύντομο χρονικό διάστημα ένα παιδί να αρρωστήσει ξανά.  Στις περισσότερες περιπτώσεις η λοίμωξη υποχωρεί μόνη της σε 1-2 εβδομάδες.

Αδενοϊός: Ο αδενοϊός αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες λοιμώξεων σε διάφορα σημεία του ανθρώπινου σώματος, όπως το αναπνευστικό σύστημα, τα μάτια και το γαστρεντερικό σύστημα. Ανάλογα με τον υπότυπο του ιού και το μέρος του σώματος που προσβάλλει μπορεί να προκαλέσει μια ευρεία γκάμα συμπτωμάτων. Τα συμπτώματα του αδενοϊού όταν προσβάλλει το αναπνευστικό σύστημα είναι παρόμοια με αυτά της γρίπης και περιλαμβάνουν, πυρετό, πονόλαιμο, βήχα, ρινική καταρροή και διαρκούν από λίγες μέρες έως δυο εβδομάδες. Η μόλυνση από αδενοϊούς μπορεί να προκαλέσει ωτίτιδα, βρογχίτιδα και σε σοβαρότερες περιπτώσεις πνευμονία.

Μέτρα πρόληψης της μετάδοσης: Σε όλες τις περιπτώσεις ιογενών λοιμώξεων η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η πρόληψη! Για το λόγο αυτό μαθαίνουμε τα παιδιά μας να τηρούν τους κανόνες υγιεινής (συχνό και σωστό πλύσιμο χεριών, κάλυψη στόματος και μύτης όταν βήχουμε ή φταρνιζόμαστε), αποφεύγουμε τη στενή επαφή με άρρωστα άτομα και ΜΕΝΟΥΜΕ σπίτι όταν νοσούμε!

Η διαφορική διάγνωση για να δούμε τι είναι τελικά αυτό που μας ταλαιπωρεί ώστε να λάβουμε την κατάλληλη αγωγή γίνεται με κλινική εξέταση από τον γιατρό και εργαστηριακές εξετάσεις (συνήθως test ταχείας ανίχνευσης-Rapid Test)

Τα rapid test πρέπει να γίνονται από εξειδικευμένο και έμπειρο προσωπικό για να αποφευχθούν ψευδώς θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα!

Οι ιογενείς λοιμώξεις αποτελούν την συχνότερη αιτία αναπνευστικής λοίμωξης σε παιδιά και η αντιμετώπιση τους, αντίθετα με τις βακτηριακές λοιμώξεις, δεν χρειάζεται αντιβιοτική θεραπεία!

Προσοχή! Ακολουθούμε πάντα τις οδηγίες του θεράποντα ιατρού για την καλύτερη και πιο ασφαλή αντιμετώπιση της λοίμωξης!

Ελίνα Δραχμάνη

MSc Μοριακός Βιολόγος

Υπεύθυνη διαγνωστικού εργαστηριου βιοGenetika