Ήλιοι λαμπεροί
γεμάτοι υπερηφάνεια
έπαρση και ζαλάδα
στο πιο ψηλό μπαλκόνι τ’ ουρανού.
Καταμεσήμερο, ο ιδρώτας στάζει
μα το χαμόγελο κολλημένο με σελοτέιπ
από άκρη σε άκρη
καλύπτει το πρόσωπό τους.
Η μέρα στις δόξες της, κομπάζει
για το γόνιμο πρωινό που πέρασε
και για το χρόνο που απομένει.
Δικός της κι αυτός.
Το καλοκαίρι άλλωστε
αργεί να σουρουπώσει.
Το πλήθος χειροκροτεί
και με βεντάλια χρυσαφένια
κάποιος διώχνει τις μύγες
που μαζεύτηκαν
πάνω από τα κεράσματα της νιότης.
Ήλιοι πορτοκαλί
μετέωροι,
στο χείλος ενός δειλινού
στην άκρη της θάλασσας.
Αβέβαιοι κοιτάζουν πίσω
τις σκιές που απλώνονται
με ταχύτητα σαρώνοντας
ότι άφησε η μέρα πίσω της.
Ήλιοι μισοβυθισμένοι.
Νερό κι αλάτι
στο δέρμα τους.
Το στόμα στεγνό. Πεινασμένοι.
Κουρασμένοι από τον κάματο της μέρας.
Ικανοποίηση;
Θυμός;
Ποιος ξέρει τι κρύβεται
στο πορφυρό χαίρε
που εξαπολύουν
με σφιγμένο πρόσωπο
την ύστατη ώρα της δύσης;
Ήλιοι χλωμοί
αγουροξυπνημένοι
μετά από μία ξέφρενη
ερωτική βραδιά.
Άλλοι ξέπνοοι στο σταυροδρόμι
μιας νέας αρχής.
Σε κάθε περίπτωση μια νέα αρχή.
Κάθε πρωί.
Ως το τέλος.
Με όλες τις αποχρώσεις του κίτρινου.
Με όλες τις εντάσεις του χρυσού.
Σε όλα τα ύψη και τα βάθη του ορίζοντα.
Ως το τέλος.
Όταν η ανάσα κοπάσει
Και οι ήλιοι που ήσασταν
κάποτε,
γίνουν νοσταλγικό τραγούδι.
@10.10.2022 Ι.Μ.
