Είσαι τελεία;
Ας γίνω παύλα τότε.
Να οριστεί πια ένα τέλος
στην αοριστία των ορίων
της ρέουσας πραγματικότητας
που βρέχει περονιάζοντας
μέχρι το κόκαλο την ύπαρξή μου
παρεμποδίζοντας την ελεύθερη ροή
των ζωτικών υγρών μέσα μου,
επιτρέποντας την παρείσφρηση
αόρατων σκέψεων ή των αερικών
που με στοιχειώνουν
και μ’ αρρωσταίνουν
και με ορμή, την ίδια ώρα,
με τραβούν από τις ρωγμές
που ρυτιδώνουν ανερυθρίαστα
την επιφάνεια της υποκρισίας
που όρμησε
να κατασπαράξει
καθετί μικρό και όμορφο,
καθετί που ανασαίνει
στην ρημαγμένη χώρα,
χρωματίζοντας ανάρμοστα όνειρα,
ραίνοντας βιτριολικά δάκρυα
τις αγριοπρασιές,
μαραίνοντας τη χλωρίδα μου,
χορεύοντας άλλοτε ξέφρενα
άλλοτε ατάραχα, αλλά με χάρη,
σε έρημους δρόμους ή
πάνω σε ράγες τρένων ανερμάτιστων
που πέρασαν σφυρίζοντας
τα χαράματα.
Τελεία.
… Παύλα;
©21.6.2021 Οίστρος (Ι.Μ.)
