Αριδαία Blog

Λίγες ημέρες μετά από την αποχώρηση του από το νεοκλασικό της οδού Ρηγίλλης ο Κώστας Καραμανλής εγκαταστάθηκε σε ένα γραφείο, σεμνό, λιτό κι απέρριτο κάπου κοντά στην πλατεία Μαβίλη. Σε αυτό το ευρύχωρο ισόγειο – που το βρίσκεις δύσκολα είναι η αλήθεια και όταν το βρεις δεν πείθεσαι εύκολα ότι στεγάζει την απόληξη της διαδρομής, ενός πολιτικού ηγέτη σημαντικού, όσο και η υπογραφή που έβαλε με βαρύ κι ανεξήτηλο μελάνι στην πιο ουσιαστική, αλλά και δίχως πλούσια, είναι η αλήθεια αποτελέσματα προσπάθεια επανένταξης της Ελλάδας σε τροχιά απάντησης των προκλήσεων του αύριο…Την ημέρα που τον επισκέφθηκα, ο Κώστας Καραμανλής, ήταν όπως πάντα άνετος και προσιτός αλλά για όποιον τον γνωρίζει, πάνω από 10 χρόνια όπως εγώ, ήταν εμφανές πως είχε χάσει την ορμή και τον ενθουσιασμό που είχε όταν, όπως κι ο “κεμάλ” του μεγάλου Μάνου Χατζηδάκη πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ήταν αιματηρή η διαπίστωση που δολιχοδρόμησε τον Καραμανλή, από την υπέρτατη δόξα στην στην χλεύη των ηττημένων κι από την ιστορική πρωτοπορεία στην απομόνωση. Τώρα διαβάζει, γράφει, ενημερώνεται για όλα, βυθιζόμενος στην μοναξιά της κορυφής. Και περιστοιχιζόμενος από λίγους στενούς του συνεργάτες που δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς που σαν ορδές βαρβάρων, συνοστίζονταν άλλοτε για να του δηλώσουν ψεύτικη στίρηξη τον καιρό της ισχύος του. Καπνίζει αρκετά και φρεσκάρει συνεχώς ένα μεγάλο φλιτζάνι με καφέ βραστό.

Είναι μέσα του Απρίλη του 2010 κι ενώ η Άνοιξη έχει αρχίσει να παιχνιδίζει με την ζεστή αύρα, η διάθεση του Καραμανλή κυρίως γι’ αυτά που έρχονται – μιας και όλα τα ζητήματα που πνίγουν σήμερα την Ελληνική κοινωνία, βρίσκονται από τότε σε εξέλιξη – είναι αντιστρόφως ανάλογη.

Σε ότι μου είπε τότε δικαιώθηκε σήμερα, αφού η κουβέντα μας απλώθηκε από τα δίδυμα, τον Αλέκο και την Αλίκη, που “τώρα τα βλέπω περισσότερο και ασχολούμαι μαζί τους” και την σύζυγο του, την Νατάσσα – την πριγκήπισσα του δικού μας παραμυθιού- που όπως λέει ο τ. Πρωθυπουργός “έφαγε μπόλικη λάσπη από αυτήν που στόχευε εμένα . Είναι μια χαρά κι ας είπαν για την υγεία της πράγματα που είναι παραμύθια από την αρχή ως το τέλος”, ως τις εκλογές, το Βατοπέδι και τον Παπανδρέου.

“Έκανα εκλογές γιατί η κατάσταση ήταν κρίσιμη και χρειαζόμουν πολιτική νομιμοποίηση για να πάρω μέτρα.”, μου λέει ο πρόεδρος. Και συνεχίζει με μια πίκρα στην έκφραση: “Ήξερα ότι χάνω, δεν περίμενα την διαφορά. Το… σπρεντ άλλωστε άνοιξε στο τέλος. Όταν το ρεύμα πήγαινε με τον νικητή”

Και τότε γιατί στ΄αλήθεια κάνατε εκλογές; Τον ρωτώ με αφέλεια.

“Μα γιατί δεν μπορείς να κυβερνήσεις στηριζόμενος στον Τατούλη που έχει απευθείας σύνδεση με τους Αμερικάνους, ή τον Παυλίδη. Κάθισα όμως κι έδωσα την μάχη. Δεν φυγομάχησα. Ήξερα ότι χάνω κι έκατσα να χάσω. Παραιτήθηκα, δε, αφού οι πολίτες δεν ενέκριναν την πολιτική μου πρόταση. Ανέλαβα την ευθύνη μου. Ωστόσο, εγώ είπα την αλήθεια κι ο Παπανδρέου ψέματα. Όταν εγώ έλεγα πως υπάρχει διεθνής και μεγάλη οικονομική κρίση και πως είναι αναγκαία τα μέτρα, αυτός έλεγε πως λεφτά υπάρχουν. Έκανα ακόμη εκλογές διότι εγώ δεν παίζω με τους θεσμούς. Αυτοί απειλούσαν – και μπορούσαν να προκαλέσουν εκλογές με αφορμή την επανεκλογή Παπούλια”

Πιέσεις δεχθήκατε; παίρνω και πάλι τον λόγο…

“Όχι δεν πιέστηκα…”

Τον διακόπτω ξανά. Οι επιλογές της Ελληνορωσικής προσέγγισης, του βέτο στα Σκόπια, της άρνησης του Σχεδίου Ανάν και του ανοίγματος των σχέσεων με την Κίνα, ωστόσο, δεν ήταν κόντρα σε ένα σύστημα;

“Πάντα ότι έκανα είχε προτεραιότητα το καλό του τόπου. Ήταν Εθνικές επιλογές και πιθανά να ενόχλησαν κάποιους. Εγώ δεν έχω εξάρτηση από την καρέκλα του πρωθυπουργού και το απέδειξα. Ίσως να νιώθω πιο άνετα χωρίς αυτήν…”¨, μου λέει κι ανάβει ακόμη ένα τσιγάρο.

Για ότι το ΠΑΣΟΚ και οι συναίτεροι του, ( Σ. Σ. το ΛΑΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ και εσχάτως η κ. Μπακογιάννη), χαρακτηρίζει σκάνδαλο στο Βατοπέδι, ο τ. Πρωθυπουργός έχει συγκεκριμένη ανάλυση.

“Όταν ο Ζαχόπουλος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει τους είπα ότι είναι μια δραματική προσωπική ιστορία χωρίς άλλες προεκτάσεις δεν με πίστεψαν. Μετά έψαξαν και σκάνδαλο δεν βρήκαν. Στο Βατοπέδι συνεχίστηκε πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Ούτε δόλος υπάρχει, ούτε χρηματισμός κανενός. Άλλωστε την πολιτική ευθύνη την ανέλαβα και καταλογίστηκαν πολιτικές ευθύνες. ”…

Το πρόσωπο του αλλάζει όψη όταν του κάνω την τελευταία ερώτηση.

-Πρόεδρε θα επανέλθετε στο πηδάλιο της παράταξης… ( Με διακόπτει)

“Όχι, δεν υπάρχει τέτοια περίπωση” μου λέει…

Κι αν σας ζητηθεί; επιμένω.

“Έκλεισε αυτό το κεφάλαιο. Τώρα πρόεδρος είναι ο Αντώνης Σαμαράς, εκλεγμένος από 800 χιλιάδες ανθρώπους. Τον στηρίζω, επικοινωνούμε, αλλά καπέλο δεν θέλω να του γίνω…”

Εκεί έκλεισε κι η κουβέντα μας. Με την τελευταία γουλιά του καφέ μου σκέφτηκα, πως αυτή η τελευταία του απάντηση ήταν η μόνη από όλην την συζήτηση – κι όχι συνέντευξη- που δεν με έπεισε.

22/09/2010

Νέο κρούσμα αδιαφανών προσλήψεων από την κυβέρνηση, παρά τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες, αυτή τη φορά στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Συγκεκριμένα, με απόφαση των κκ. Σαχινίδη και Ρέππα που δημοσιεύεται στο φύλλο εφημερίδας της Κυβέρνησης, καθορίζονται οι αμοιβές δύο (2) τεχνικών συμβούλων οι οποίοι προσελήφθησαν με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, για την παροχή υπηρεσιών σε θέματα του Τμήματος Προστασίας Περιβάλλοντος. Τα ονόματα των δύο τεχνικών συμβούλων που προσλαμβάνονται είναι στη διάθεση του Diorismos.gr. Από την απόφαση προκαλείται δαπάνη ύψους 21.600 ευρώ για το οικονομικό έτος 2010 και 43.200 για το έτος 2011 η οποία καλύπεται από τις πιστώσεις του προυπολογισμού της ΥΠΑ.

Με βάση τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού για διαφάνεια στις προσλήψεις οι δύο υπουργοί θα πρέπει να απαντήσουν στους πολίτες με ποιο τρόπο, ποιες διαδικασίες και με βάση ποια ανακοίνωση – προκήρυξη προσελήφθησαν τα συγκεκριμένα άτομα ως τεχνικοί σύμβουλοι στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας; Επίσης θα πρέπει να εξηγήσουν για ποιο λόγο, εφόσον η ΥΠΑ είναι δημόσια υπηρεσία, έγινε παράκαμψη του ΑΣΕΠ και οι προσλήψεις δεν έγιναν μέσω των διαδικασιών του ΑΣΕΠ, αντίθετα με τις εξαγγελίες της Κυβέρνησης;

Τα ελληνικά εκπαιδευτήρια της Κωνσταντινούπολης (Μεγάλη Σχολή του Γένους, Ζωγράφειο Λύκειο, Ζάππειο…

Λύκειο, Κοινοτική Αστική Σχολή Χαλκηδόνας, Αστική Σχολή Βλάγκας, Δημοτικό Σχολείο Γαλατά) αποτελούν το θεματικό πυρήνα της έκθεσης του Πάρι Πετρίδη που παρουσιάζεται στην Πτολεμαΐδα.

Ο δημιουργός έχει καταγράψει με το φακό του τους εσωτερικούς χώρους των επιβλητικών αυτών οικοδομημάτων, τα οποία χτίστηκαν στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα από την τότε ακμάζουσα ελληνορθόδοξη διασπορά.

Από τη μία πλευρά αποτυπώνει τη συμβολή τους στη δημιουργία της συλλογικής συνείδησης του ελληνισμού και από την άλλη τη μεγάλη αισθητική τους αξία.

Οι φωτογραφίες αποτελούν μετωπικές λήψεις μεγάλου format και πραγματοποιήθηκαν σε διάστημα ενός έτους (2006 -2007).

Η έκθεση παρουσιάστηκε επίσης στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της PhotoBiennale 2008, στο Παρίσι στο πλαίσιο του Mois de la Photo 2008, ενώ έργα από τη συγκεκριμένη σειρά φωτογραφιών παρουσιάστηκαν στην ομαδική έκθεση «Time Within Us» στην Istanbul Modern στην Κωνσταντινούπολη το 2010, στη «Na Solyanke» Gallery στη Μόσχα στο πλαίσιο της International Photo biennale in Moscow 2010 και στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο παράλληλο πρόγραμμα της PhotoBiennale 2010.

Η έκθεση διαρκεί από τις 23 Σεπτεμβρίου έως τις 21 Οκτωβρίου και φιλοξενείται στην Γκαλερί Έκφραση (Βασ. Κωνσταντίνου 41, Πτολεμαΐδα).

Του Γιάννη Πήλιουρα
(φοιτητή Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών,
Πάντειο Πανεπιστήμιο)

Αφορμή γι’ αυτή την παρέμβαση αποτελεί το γεγονός ότι φοιτητές της Τουρκίας, προερχόμενοι από Πανεπιστήμια της Άγκυρας, ετοιμάζονται να διοργανώσουν προσομοίωση των Ηνωμένων Εθνών στο κατεχόμενο από τον στρατό της Τουρκίας, βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Η προσομοίωση των Ηνωμένων Εθνών (Model United Nations) είναι μια πιστή προσομοίωση λειτουργίας της…
Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών και άλλων πολυμερών οργάνων. Αυτά τα μοντέλα απευθύνονται κυρίως σε φοιτητές οι οποίοι ασχολούνται με τους τομείς των διεθνών σχέσεων και της πολιτικής, προωθώντας την γνώση και την εμπειρία σε θέματα επίλυσης διαφορών και διπλωματίας. Διοργανώνονται σε όλο τον κόσμο, από μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού με χιλιάδες συμμετοχές, καθώς αποτελούν πόλο έλξης για όλους τους φοιτητές.
Η Τουρκία είναι μια από τις χώρες που διακρίνεται στην διοργάνωση τέτοιων προσομοιώσεων, από διάφορα πανεπιστήμια τόσο της Κων/πολης όσο και της Άγκυρας. Το επίπεδο των νέων διεθνολόγων της γείτονος είναι κάτι παραπάνω από ανεβασμένο αφού το τουρκικό κράτος επενδύει στους νεαρούς επιστήμονες, έχοντας προβλέψει να στέλνει στο εξωτερικό σε δεκάδες παρόμοια μοντέλα τους φοιτητές του, με τα έξοδα σε μεγάλο βαθμό πληρωμένα! Κάτι τέτοιο βοηθάει απίστευτα τους μελλοντικούς Νταβούτογλου, να διδαχθούν και να αποκομίσουν εμπειρίες από τις μεθόδους διαπραγμάτευσης κι επίλυσης διαφορών. Ένα τέτοιο μοντέλο σκοπεύουν να διοργανώσουν και στην κατεχόμενη Κύπρο με προφανή σκοπό την έλξη φοιτητών απ’ όλο τον κόσμο προκειμένου να συμμετάσχουν και να γνωρίσουν την «αδικημένη» όπως θέλουν να παρουσιάζουν, πλευρά του νησιού.
Την ίδια ώρα η Ελλάδα, πλην μιας φωτεινής εξαίρεσης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, το γνωστό πλέον THESSisMUN, δεν έχει να επιδείξει άλλες παρόμοιες προσπάθειες με εμβέλεια έξω από το εσωτερικό της. Οι Έλληνες φοιτητές αναγκάζονται πολλές φορές να πληρώνουν υπέρογκα ποσά προκειμένου να ταξιδέψουν σε κάποιο M.U.N. του εξωτερικού και να αποκομίσουν εμπειρίες ανάλογες των συναδέλφων τους. Εκτός όμως από αυτό, αποτελεί διαφήμιση τόσο για την Ελλάδα όσο και για τα ελληνικά πανεπιστήμια, οι διακρίσεις που φέρνουν οι Έλληνες φοιτητές. Εκτός των άλλων οι Έλληνες αντιπρόσωποί μας, προστατεύουν και τα ελληνικά δίκαια παρεμβαίνοντας ουσιαστικά όπως με το θέμα της ονομασίας ως Μακεδονία αντί F.Y.R.O.M του κρατιδίου των Σκοπίων, την ώρα που επαγγελματίες διπλωμάτες δειλιάζουν να σηκώσουν το ανάστημα σε ανάλογη περίπτωση.
Είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένο τόσο τα Υπουργεία Παιδείας και Εξωτερικών της Ελλάδας όσο και της Κύπρου να εξετάσουν σοβαρά το ζήτημα αυτό καθώς αφορά το μέλλον των δύο χωρών και την όσο το δυνατόν καλύτερη εξειδίκευση των νέων επιστημόνων που θα κληθούν να προστατεύσουν στο μέλλον τα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα, στην πραγματικότητα αυτή τη φορά κι όχι σε κάποια προσομοίωση. Τουλάχιστον ας διδαχθούν από το παράδειγμα των γειτόνων μας κι ας πράξουν ανάλογα!

Από το http://filotimia.blogspot.com/
Μόλις τώρα μας ενημέρωσαν ότι οι Τούρκοι όχι μόνον δεν επέτρεψαν την τέλεση, σήμερα Παρασκευή, Θείας Λειτουργίας στην Αγία Σοφία, αλλά οι συμμετέχοντες στην πρωτοβουλία του ελληνοαμερικανού κ. Κρίς Σπύρου, 250 άτομα περίπου, θα παραμείνουν απόψε στην Αλεξανδρούπολη και δεν θα τους δοθεί άδεια να μετακινηθούν βορειότερα…
Τώρα ο κ. Σπύρου καλά θα κάνει να ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη από τους ανθρώπους που παρέσυρε και ενέπλεξε εν αγνοία τους, στις…
μεγαλεπήβολες μπίζνες του. Εμείς θα επανέλθουμε συντόμως με στοιχεία για τις εκπαιδευτικές «επιχειρηματικές δραστηριότητες» του ελληνοαμερικανού.

16/09/2010

Το Δ.Σ. της Α ΕΛΜΕ Αχαΐας με ανακοίνωση του καταγγέλλει τη διαδικασία που ακολούθησε ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας την εβδομάδα που πέρασε σχετικά με αποσπάσεις εκπαιδευτικών από τις τάξεις σε διοικητικές θέσεις των Γραφείων και της Διεύθυνσης Δ/θμιας Εκπαίδευσης της περιοχής.

Συγκεκριμένα καταγγέλλει ότι:
α) Δεν περίμενε να καλυφθούν τα κενά στα σχολεία.
β) Δεν ζήτησε δημόσια από τους συναδέλφους να κάνουν σχετική αίτηση.
γ) Δεν ανακοίνωσε με διαφάνεια στα σχολεία τη νομοθετική στήριξη της πρωτοβουλίας του, τον αριθμό και τα ονόματα των εκπαιδευτικών που αποσπάσθηκαν. Η Α΄ ΕΛΜΕ περίμενε μια εβδομάδα να το πράξει μετά την τηλεφωνική επαφή του προεδρείου με την περιφερειακή διεύθυνση, αλλά μάταια.

Τονίζει δε ότι η Υπουργός Παιδείας έχει πλήρη την πολιτική ευθύνη, γιατί οι τωρινές ενέργειες των υφισταμένων της, που προφανώς είναι σε γνώσης της, αποδεικνύουν ότι η περσινή στοχοποίηση των εκπαιδευτικών, που είχαν αποσπαστεί στα Γραφεία και το σύνθημα «όλοι οι καθηγητές στην τάξη», έγιναν με μοναδικούς στόχους να πλήξουν και να συκοφαντήσουν την εκπαιδευτική κοινότητα και τις αντιστάσεις της στα αντί-εκπαιδευτικά μέτρα που επρόκειτο να λάβει.

Επίσης επισημαίνει ότι το συνδικαλιστικό κίνημα δεν αρνήθηκε την ανάγκη λειτουργίας των Γραφείων με το κατάλληλο και απαραίτητο προσωπικό, αφού είναι γνωστό ότι οι οργανικές θέσεις διοικητικών υπαλλήλων είναι πολλές σε σχέση με το υπάρχουν διοικητικό προσωπικό, που παραμένει ίδιο από το 1992. Αλλά και η ίδια η Υπουργός είχε την ευκαιρία στο «Πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία» να βάλει κριτήρια για την αντιμετώπιση του προβλήματος των αποσπάσεων στα Γραφεία, συνειδητά όμως το απέφυγε.
Είναι, επομένως, απαράδεκτο από τη μια η Υπουργός να καταγγέλλει τις αποσπάσεις και τους αποσπασμένους στα γραφεία και από την άλλη ο Περιφερειακός Διευθυντής με κρυφό τρόπο – για να μη θιγεί το κύρος της Υπουργού για τις αμετροεπείς δηλώσεις της – να προχωρά σε αποσπάσεις εκπαιδευτικών σε Γραφεία και μάλιστα με τις διαδικασίες που αναφέραμε. Να ελπίζουμε ότι είναι και οι μοναδικές στη Χώρα;

Του Thierry Meyssan
Mετάφραση-Επιμέλεια: Κλεοπάτρα Κατακάλου
από το http://www.resaltomag.gr/
O γνωστός πολιτικός αναλυτής Thierry Meyssan, πρώτος που αμφισβήτησε επίσημα την εκδοχή Μπους για τους δίδυμους πύργους, με το βιβλίο του «L’ Effroyable Imposture» (στην Ελλάδα:«11η Σεπτεμβρίου 2001, η τρομακτική απάτη», Εκδ. Γραφές), έγραψε πριν ένα χρόνο άρθρο με τίτλο «Αντισταθείτε στο ψέμα». Το άρθρο του δημοσιεύτηκε μόλις πρόσφατα (10 Σεπτεμβρίου 2008) στο Reseau Voltaire, με αφορμή την 7η επέτειο. O Meyssan, αφού εξηγεί τα πραγματικά γεγονότα που τον οδήγησαν στο συμπέρασμά του, καταλήγει στην ανάλυση του αντίκτυπου που είχε το εγχείρημα της 11ης Σεπτεμβρίου στις διεθνείς σχέσεις.
H 11η Σεπτεμβρίου μπορεί να αναλυθεί ως ένα μαζικό έγκλημα ή μια στρατιωτική επιχείρηση, θα…
μείνει όμως στην Ιστορία ως μία σκηνοθεσία, η οποία ενέπλεξε τον κόσμο σε παράλογες αναπαραστάσεις και συζητήσεις. Οι άνθρωποι που την πριμοδότησαν επεχείρησαν να προκαλέσουν ιδεολογική ανατροπή των ΗΠΑ και το κατόρθωσαν. Ο ρόλος αυτής της χώρας στον κόσμο πέρασε από μια αντίληψη μεσσιανική στην αντίληψη του κοσμοσωτήρα χιλιετηρίδας. Η Αμερική έως τώρα φάνταζε σαν το μοντέλο της αρετής και της δύναμης. Ήλπιζε να αναμορφώσει τη Γηραιά Ευρώπη και να νικήσει τον άθεο κομμουνισμό. Ιδού που επιβεβαιώνεται ως ένα κράτος υπεράνω πάντων κρατών, ταγμένο να κυβερνάει μόνο του τον κόσμο.
Εάν το Παγκόσμιο Κέντρο του Εμπορίου και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, σύμβολα της οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ, σταυρώθηκαν μαρτυρικά στις 11/9/2001, αυτό συνέβη προκειμένου να μεταμορφώσουν την αστερόεσσα.
Απ’ αυτό το σημείο κι έπειτα οι ΗΠΑ έπαψαν να έχουν αντιπάλους, εταίρους ή συμμάχους. Έχουν μονάχα εχθρούς ή υποτελείς. Το επίσημο ρητορικό σχήμα υποχωρεί στον μανιχαϊσμό: «Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εχθρός μας». Ο κόσμος μεταβλήθηκε σ’ ένα πεδίο εσχατολογικής μάχης, στο οποίο ΗΠΑ και Ισραήλ ενσαρκώνουν το Καλό ενώ ο κόσμος του Ισλάμ ενσαρκώνει τον Άξονα του Κακού.
Αυτή η ιδεολογική ανατροπή καθιερώνει τον θρίαμβο του δόγματος του Wolfowitz έναντι του δόγματος Brzezinski.
Στο τέλος της δεκαετίας του 70 οι Κάρτερ και Μπρεζίνσκι είχαν αποφασίσει να υπερνικήσουν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, όχι όμως με άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση αλλά στρέφοντας το μουσουλμανικό κόσμο εναντίον του (στην αρχή στο Αφγανιστάν, εν συνεχεία στη Γιουγκοσλαβία και την Κεντρική Ασία) και να κρατήσουν τα στρατιωτικά αποθέματα των ΗΠΑ προκειμένου να διασφαλίσουν τις προμήθειες σε υδρογονάνθρακες (δημιουργία της Κεντρικής Διοίκησης, Central Command).
Όμως, μέσα στη φούρια της Επιχείρησης «Καταιγίδας της Ερήμου» ο Π. Γούλφοβιτς πρόβαλε την ιδέα να επωφεληθούν από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ για να εγκαταλείψουν το σύστημα της συλλογικής ασφάλειας των Ηνωμένων Εθνών και να επισφραγίσουν την αποκλειστική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Φρόντισε λοιπόν να αυξήσουν στο έπακρο την ανισομέρεια των στρατιωτικών αποθεμάτων, αναπτύσσοντας το οπλοστάσιο ΗΠΑ-Ισραήλ και εμποδίζοντας κάθε άλλη δύναμη να αποβεί ανταγωνιστική.
Αυτό είχε κυρίως ως συνέπεια, να στερήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση από κάθε πολιτική πρωτοβουλία, πνίγοντάς την σε μία βεβιασμένη και ακαθόριστη διεύρυνση.
Τα δύο αυτά στρατηγικά δόγματα υποστηρίχτηκαν από διαφορετικές ομάδες οικονομικής επιρροής. Από τη μία, αυτοί που ονειρεύονταν την αδιάκοπη ανάπτυξη και το άνοιγμα των αγορών υπερθεμάτιζαν στο δόγμα Μπρεζίνσκι, προκειμένου να εξασφαλίσουν μία πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων κι ένα διαρκή εφοδιασμό σε ενέργεια τόσο για τους εαυτούς τους όσο και για τους πελάτες τους. Από την άλλη, αυτοί που ονειρεύονταν να αυξήσουν στο έπακρο τις πωλήσεις των όπλων και τις κερδοσκοπίες υπερθεμάτιζαν στο δόγμα Γούλφοβιτς, προκειμένου να δημιουργήσουν αποδομήσεις και εντάσεις, κρίσεις και πολέμους που αποτελούν εξίσου ευκαιρίες για μπίζνες.
Το φάντασμα όμως της Κορύφωσης Πετρελαίου δηλ. η έναρξη της εξάντλησης του πετρελαϊκού ενεργειακού αποθέματος (peak oil) έπεισε μια κοινωνία υποστηρικτών της οικονομικής θεωρίας του Μάλθους ότι η ειρήνη δεν ήταν δυνατή κι ότι το μέλλον ανήκε στα σαρκοβόρα.
Ο σημερινός κόσμος καλείται να αντιμετωπίσει δύο επεκτατικά κράτη, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και τα δύο έχουν οδηγηθεί από μια λογική που τα καταβροχθίζει εσωτερικά: Επικεντρώνουν τις ικανότητές τους στην αύξηση της στρατιωτικής ισχύος με φθορά της εσωτερικής τους ανάπτυξης. Αφιέρωσαν σχεδόν ολόκληρη την δραστηριότητά τους στην οικονομία του πολέμου κατά τέτοιο τρόπο που γι’ αυτούς η ειρήνη θα αποβεί μοιραία. Είναι αναγκασμένοι στη φυγή προς τα μπρος ή στην πτώχευση. Εν τω μεταξύ η όρεξή τους δεν απειλεί όλο τον κόσμο κατά τον ίδιο τρόπο και χρόνο.
Οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρθηκαν σαν στρουθοκάμηλοι. Αρνήθηκαν την αλήθεια σχετικά με τη 11η Σεπτεμβρίου πιστεύοντας έτσι να καταφέρουν να παραμείνουν σύμμαχοι με τις ΗΠΑ ενώ στην ουσία δεν ήσαν παρά το θήραμα. Δέχθηκαν αδιαμαρτύρητα την επίθεση στο Αφγανιστάν από τους Αγγλοσάξωνες , επιτρέποντάς τους έτσι με την εκκένωση ενός μακρού διαδρόμου, να συλλέγουν τους υδρογονάνθρακες της Κασπίας και να καλλιεργούν αχανείς εκτάσεις παπαρούνας, προκειμένου να σφετεριστούν τις ευρωπαϊκές αγορές του όπιου και της ηρωίνης. Ορισμένοι Ευρωπαίοι υπό την αιγίδα της Γαλλίας πίστεψαν ότι θα μπορέσουν να αντιταχθούν στην απόβαση στο Ιράκ. Δεν κατάφεραν, όμως, παρά να πουν μονάχα το δίκαιο και να τιμωρηθούν για αυτή τους την τόλμη, εξαναγκασμένοι να πληρώσουν τον πόλεμο αυτό με την επιβεβλημένη δολαριοποίηση των νομισματικών αποθεμάτων της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης. Υποχωρώντας λίγο ακόμη οι ίδιοι Ευρωπαίοι, επιχειρούν σήμερα να παίξουν το ρόλο του διαμεσολαβητή με το Ιράν ωσάν οι διπλωματικές τους προσπάθειες είναι ικανές να εκτρέψουν τη βούληση της Αυτοκρατορίας.
Μακρυά από αυτές τις αξιολύπητες αναβλητικότητες ο μουσουλμανικός κόσμος και τα κράτη της Λατινικής Αμερικής έδωσαν δείγματα διαύγειας. Γρήγορα αντελήφθηκαν ότι αφού απετέλεσαν μεταβλητές συναρμολόγησης κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, εν συνεχεία δε πιόνια στη «μεγάλη σκακιέρα» του Μπρεζίνσκι, ήσαν προορισμένοι για εξόντωση. Το κρίμα τους υπήρξε να κατοικούν σε λάθος μέρος. Οι πρώτοι εμπόδιζαν την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Οι δεύτεροι χρησιμοποιούσαν τα εδάφη τους για το σιτισμό τους αντί να καλλιεργούν βιοκαύσιμα απαραίτητα για τα 4Χ4 των Γιάνκηδων. Επομένως δεν αποτελεί καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο Σεΐχης Σαγιέντ στα Εμιράτα και μετέπειτα ο Σαντάμ Χουσεϊν στο Ιράκ και ο Μπασάρ ελ Ασσάντ στη Συρία υπήρξαν οι πρώτοι αρχηγοί κρατών που έσπασαν ρητά το ψέμα. Και κατά την ίδια λογική οι δύο κύριοι αρχηγοί των αδεσμεύτων σήμερα, ο βενεζουελανός Ούγκο Τσάβες κι ο Ιρανός Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ είναι οι μόνοι που αρθρώνουν λόγο για το θέμα αυτό.
Όσον αφορά δε τους Ρώσους ιθύνοντες, αυτοί έχουν διασπαστεί σύμφωνα με μία προϋπάρχουσα διάσταση. Εκείνοι που νοιάζονταν για το γρήγορο χρήμα δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν τις διεθνείς τους μπίζνες με το να αποξενωθούν από τις ΗΠΑ. Από την άλλη πάλι, εκείνοι που ονειρεύονταν να ξαναβρούν την υπόσταση της υπερδύναμης τάχθηκαν υπέρ της εξασθένησης της Ουάσιγκτον, ξεσκεπάζοντας τα ψεύδη τους.
Πράγματι, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν ήταν κατηγορηματικός, αλλά αντέδρασε κατά τρόπο ώστε η Ρωσία ν’ αποκομίσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο όφελος. Αντιτάχθηκε μέτρια στον πόλεμο του Αφγανιστάν, όσο και διασκέδαζε βλέποντας τις ΗΠΑ να γκρεμίζουν μόνοι τους το εμιράτο των τάλιμπαν που είχαν οι ίδιοι δημιουργήσει για να χρησιμοποιηθεί κυρίως ως εφαλτήριο για την αποσταθεροποίηση της Τσετσενίας. Αντιτάχθηκε στην εισβολή στο Ιράκ, αλλά προτίμησε να μην έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ, αλλά να τους καθηλώσει, υποστηρίζοντας κρυφά την Αντίσταση. Την ίδια θέση υιοθέτησε και στην περίπτωση του Λιβάνου και εξεπλάγη – όπως άλλωστε κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος -με τη νίκη της Χεσμπολάχ απέναντι στο σιωνιστικό καθεστώς. O Πούτιν τοποθετεί τη χώρα του όχι σαν ανταγωνιστή των ΗΠΑ, αλλά ως προστάτιδα και διαιτητή των αδυνάτων. Αυτός είναι κι ο λόγος που επιφυλάχθηκε να προβεί σε δηλώσεις για την 11η Σεπτεμβρίου, αφήνοντας άπλετο χώρο στους βετεράνους της KGB.
Οι κυβερνήσεις ολοκλήρου του κόσμου αφού πίστεψαν -άλλοι για λίγο κι άλλοι για πιο πολύ- ότι επρόκειτο για έναν εφιάλτη που θα εξαφανίζετο με την αφύπνιση, αξιολόγησαν εν συνεχεία το πρόβλημα που τέθηκε με την 11η Σεπτεμβρίου και την μετάλλαξη των ΗΠΑ. Εναπόκειται στον καθένα να προστατέψει τη χώρα του, γεγονός που δεν απαγορεύει να ληφθούν συλλογικά μέτρα προκειμένου να εξουδετερώσουν το άγριο θηρίο. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και η ισραηλινή Τσαχάλ (ισραηλινός στρατός) βρίσκονται στην ουσία σε μεγάλη εξάρτηση από τους πρώην συμμάχους τους. Έτσι, η άρνηση της Τουρκίας να χρησιμοποιηθεί ο εναέριος χώρος της από την αμερικανική αεροπορία προκειμένου να βομβαρδίσουν το Ιράκ, εξανάγκασε το Πεντάγωνο να μεταφέρει το μηχανισμό του και να καθυστερήσει την επίθεση. Κατά τον ίδιο παθητικό τρόπο αν είχαν αντιδράσει και άλλα κράτη θα είχε αποφευχθεί ο πόλεμος αυτός.
Εν πάση περιπτώσει, η στροφή προς τη συλλογική δράση προϋποθέτει μία καλύτερη γνώση του τρόπου λειτουργίας του ιμπεριαλισμού και της επίδρασης που μπορούν να επιφέρουν συντονισμένα εθνικά μέτρα. Σ’ αυτό πρέπει να αφιερωθούν τώρα οι μαχόμενοι για την αλήθεια της 11ης Σεπτεμβρίου. Τα θύματα των ταγμάτων θανάτου του Τζων Νεγκροπόντε, στην Κεντρική Αμερική, να σχετισθούν με τα θύματά του στο Ιράκ. Οι Ινδιάνοι της Γουατεμάλα που είχαν μαντρωθεί σε απαγορευμένες περιοχές από τους ισραηλινούς συμβούλους της χούντας, πρέπει να συναντήσουν τους μαντρωμένους Παλαιστίνιους της λωρίδας της Γάζας. Οι απαχθέντες και βασανισθέντες στη Λατινική Αμερική κατά την επιχείρηση Κόντορ πρέπει να συζητήσουν μ’ αυτούς που απήχθησαν και βασανίσθηκαν πρόσφατα στην Ευρώπη από τη CIA. Kτλ. Αυτό ακριβώς ξεκινήσαμε να κάνουμε με το συνέδριο του Άξονα για την Ειρήνη.
Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου υπήρξε η βάση της ρητορικής της κυβέρνησης Μπους. Έφθασε πια η στιγμή να παραδεχθούμε πως είναι αδύνατο να πολεμήσουμε την πολιτική αυτής της κυβέρνησης , εάν δεν καταγγείλουμε το ψέμα αυτό.