Αριδαία Blog

Στον Ολλανδό Αντρέ Γκέιμ (φωτογραφία) και το Ρωσοβρετανό Κονσταντίν Νοβοσέλοφ από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ θα απονεμηθεί το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2010, για «τις επαναστατικές εργασίες τους στο γραφένιο», το λεπτότερο και…
ανθεκτικότερο υλικό που έχει ανακαλυφθεί έως σήμερα, όπως ανακοίνωσε η Επιτροπή Νόμπελ….

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com/

Εκτιμήσεις για όλα τα γούστα. Μεταφράζεται σε γενική απεργία-γενική αποτυχία. Είναι το μήνυμα της προχθεσινής διαμαρτυρίας των εργατικών συνδικάτων της Ισπανίας ενάντια στα οικονομικά μέτρα λιτότητας της σοσιαλιστικής κυβέρνησης και στις αλλαγές στην εργατική νομοθεσία της χώρας. Μιας κυβέρνησης, υποτίθεται με την ίδια πολιτική ιδεολογία της δικιάς μας. Η πρώτη γενική απεργία τα τελευταία οκτώ χρόνια στην ιβηρική χερσόνησο ανέδειξε, με την βοήθεια της συντηρητικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενδιαφέροντα στοιχεία για τον ρόλο πολλών χιλιάδων συνδικαλιστών. Των εργατοπατέρων με συντεχνιακή νοοτροπία, αλλά και προνόμια, που οδηγούνται όλο και περισσότερο σε απομόνωση.
Το θέμα αφορά κι εμάς. Όπως και να το κάνουμε, ξεχωρίζουμε μέσα στο γενικότερο πανευρωπαϊκό κλίμα διαμαρτυριών κατά της λιτότητας. Τα βασικά αίτια της οικονομικής κρίσης μπορεί να…
διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά οι συνταγές για την θεραπεία της είναι περίπου οι ίδιες. Ο γραμματέας της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, John Monks, παραδέχτηκε ότι η Ελλάδα επέβαλε τα πλέον αυστηρά μέτρα λιτότητας, με δεύτερη την Ισπανία. Ακολουθούν Πορτογαλία και Ιρλανδία, όπου τις τελευταίες ημέρες οι προβλέψεις για το άμεσο μέλλον κάθε άλλο παρά ευχάριστες είναι. Το μήνυμα έστειλαν οι συντονισμένες διαμαρτυρίες εργατικών συνδικάτων πολλών ευρωπαϊκών χωρών στις Βρυξέλλες.
Συνδικάτων, ο ρόλος των οποίων αμφισβητείται από τους ίδιους τους εργαζόμενους ακριβώς στην πιο δύσκολη περίοδο για όλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ισπανία, όπου η έβδομη γενική απεργία τα τελευταία 35 χρόνια (από τον θάνατο του Φράνκο) σημείωσε την μεγαλύτερη αποτυχία από πλευράς συμμετοχής. Τα νούμερα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, με τα εργατικά συνδικάτα να μιλούν για επιτυχία συμμετοχής 70-75%, την δε κυβέρνηση να μειώνει το ποσοστό σε 20-25%. Η αντικειμενική αλήθεια είναι πως η απεργία έγινε αισθητή μόνο στα βιομηχανικά συγκροτήματα, τις υπεραστικές συγκοινωνίες, στα αεροδρόμια και σε ορισμένα καταστήματα, όπου κυριάρχησε ο φόβος επεισοδίων και αντιποίνων. Παρ΄ όλα αυτά υπήρξαν 50 τραυματίες, 100 συλλήψεις και εκτεταμένες καταστροφές από αναρχικούς στη Βαρκελώνη (φωτογραφία).
΄Ομως, ο κόσμος έμαθε ότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες συνδικαλιστές που είναι ελεύθεροι υπηρεσίας. Αυτό σημαίνει ότι πληρώνονται χωρίς να πηγαίνουν ποτέ να δουλέψουν, καλυπτόμενοι από την κατά περίπτωση νομοθεσία που προβλέπει ότι ένα συγκεκριμένο ποσοστό από τους εργαζόμενους σε κάθε τόπο δουλειάς μπορεί να ασχολείται μόνο με συνδικαλιστικά θέματα. Πόσοι ακριβώς είναι αυτοί; Η σοσιαλιστική κυβέρνηση αρνήθηκε να δώσει στοιχεία, με την συντηρητική αντιπολίτευση να την κατηγορεί για …απόρρητο μυστικό. Τελικά έγινε γνωστό ότι στο δήμο της Μαδρίτης κάπου 3.500 εργαζόμενοι πληρώνονται για να ασχολούνται με τα συνδικαλιστικά, ενώ σε κάποιες κυβερνητικές υπηρεσίας σε κάθε 75 δημόσιους υπαλλήλους αντιστοιχεί ένα συνδικαλιστής. Είπατε τίποτα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου
Αν διαβάσεις σήμερα προσεχτικά τον τύπο της διαπλοκής, μπορεί να αισθανθείς όπως εγώ: βρωμισμένος. Λερωμένος από την σαπίλα και την χυδαιότητα ελεεινών υποκειμένων, που δυστυχώς δομούν την κοινή γνώμη και υποστηρίζουν την συγκρότηση της «κοινής λογικής» στην Ελλάδα. Η ελληνική κοινωνία εμφανίζεται να απειλείται από μυστήριες δυνάμεις του σκότους, οι οποίες επιδιώκουν να προκαλέσουν χάος, οδηγώντας πρώτα τον λαό να απορρίψει τον δικομματισμό στη κάλπη και μετά σε διαδηλώσεις και βίαιες αντιδράσεις, ώστε να…
χαθεί ο έλεγχος, να μας εγκαταλείψουν οι προστάτες μας της τρόικας και να επέλθει η τελειωτική καταστροφή. Αφού πρώτα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου κατατρομοκράτησε τους Έλληνες με απειλές που τις ονόμαζε διλήμματα και οικονομικά μέτρα, τώρα οι μαριονέτες των νταβάδων ξεσαλώνουν κυριολεκτικά, υπαινισσόμενοι σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης από δήθεν αγανακτισμένους.
Όλα αυτά γίνονται διότι πιστεύουν ότι η κοινωνία είναι αγέλη και οι πολίτες εύπλαστη μάζα, την οποία μπορούν να χειραγωγούν και να κατευθύνουν με περισσότερη ή λιγότερη ευκολία, ανάλογα με τα μικροσυμφέροντά τους, αρκεί να είναι ενωμένοι και να υπάρχει συνοχή στο μήνυμα: η κυβέρνηση και οι προβεβλημένοι πολιτικοί έχουν τις λύσεις και τα ΜΜΕ την γνώση και αίσθηση του «γενικού καλού». Οι υπόλοιποι είναι εχθροί της κοινωνικής ειρήνης, ανεύθυνοι, παράλογοι, τυχοδιώκτες. Όμως, τίποτε από αυτά δεν θα μπορούσε να σταθεί στη κοινωνία αν πρώτα δεν είχαν αποβλακώσει τον πολίτη-τηλεθεατή και αν υπήρχε υψηλό επίπεδο παιδείας και συστηματοποιημένης εκπαίδευσης. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν και βρίσκουν και κάνουν, αλλά μάλλον πλέον το …παρακάνουν!
Η πολιτική, φίλοι, δεν υπάρχει για να δίνει λύσεις. Λύσεις καλείται να δώσει η κοινωνία σε όλες τις εκφάνσεις της, από την μικρο-κοινωνία, έως την επιστήμη και την τεχνολογία. Οι πολιτικοί κρίνονται από τον τρόπο που δομούν προβλήματα και αρθρώνουν την διαλεκτική της αντιμετώπισής τους. Η πολιτική υπάρχει για να προβληματοποιεί τις κοινωνικές σχέσεις και τίποτε άλλο. Χάος, λοιπόν, μπορεί να προκαλέσει αποκλειστικά ο τρόπος έκφρασης του πολιτικού λόγου, σε συνδυασμό ασφαλώς με την πολιτική πρακτική που ακολουθείται. Σε καμία περίπτωση «χάος» δεν προκαλείται από τις κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά από την πολιτική στρατηγική και την τακτική που ακολουθείται από ένα κέντρο εξουσίας, το οποίο στην περίπτωσή μας υπερβαίνει την κυβέρνηση, έχοντας την μορφή συνολικά της πολιτικής τάξης της χώρας (κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ, κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες). Δεν χρειάζεται να σπαταλήσω χώρο για να αναφερθώ σε παραδείγματα. Ανατρέξτε στο πρόσφατο παρελθόν και στην ιστορία για να πειστείτε.
Έτσι, λοιπόν, αυτοί οι οποίοι συνειδητά προκάλεσαν την κρίση και ακόμη πιο συνειδητά της έδωσαν την σημερινή μορφή, έρχονται τώρα να απειλήσουν με «χάος» τα θιγόμενα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο (χάος) ασφαλώς, αν και εργαλείο της δικής τους πολιτικής χειραγώγησης του ελληνικού λαού, εμφανίζεται ότι προκαλείται από εξωτερικό αίτιο. Τούτη, μάλιστα, η προσέγγιση προβάλλεται ως «κοινή λογική». Μα, το «χάος» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία μορφή διαλεκτικής έκφρασης της κρίσης, την οποία ακόμη κι ο Πάγκαλος δεν έχει ισχυρισθεί ότι προκάλεσε ο ελληνικός λαός. Τότε ίσως το «χάος» να το προκαλούν ξένες δυνάμεις οι οποίες επιβουλεύονται τα ελληνικά συμφέροντα. Μα, αυτές οι δυνάμεις, τις οποίες πριν από λίγους μήνες δήθεν απειλούσε με ένα πιστόλι ο πρωθυπουργός, δεν είναι αυτές που σήμερα τον τιμούν και τον επιβραβεύουν; Και η γελοιότητα πρέπει να έχει κάποια όρια!
Την θεωρία της καταστροφής εγώ και μερικοί άλλοι την διατυπώσαμε, ή η ίδια η τρόικα με τον πιο επίσημο τρόπο; Άραγε αυτή η θεωρία δεν βρίσκεται πίσω από την κοινωνική έννοια του χάους; Ας αφήσουμε πλέον τους αστεϊσμούς. Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου επέλεξε ως στρατηγική το χάος. Είναι ο κυρίαρχος μηχανισμός της πολιτείας της και γίνεται εμφανής καθημερινά μέσω κραυγαλέων αντιφάσεων, λόγων και έργων και της πολιτικής σύγκρουσης του κράτους με κοινωνικές ομάδες και κοινωνικών ομάδων μεταξύ τους. Δίχως το «χάος» το καθεστώς δεν θα μπορούσε να ελέγξει τις καταστάσεις στην συγκυρία και δίχως την απειλή του χάους δεν θα μπορούσε να παράγει πολιτική νομιμοποίηση για την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα. Η διαλεκτική του χάους είναι η τελευταία ελπίδα συντήρησης του καθεστώτος της διαπλοκής και σ’ αυτήν πλέον επενδύει.
Είναι, όμως, η πιο βρώμικη επένδυση που μπορεί κανείς να φανταστεί, με τεράστιες συνέπειες για το μέλλον του τόπου. Όποιος δεν διστάζει να απειλεί με «χάος» είναι προφανώς έτοιμος να αγωνιστεί για την νομιμοποίηση οποιασδήποτε μορφής κρατικής βίας, εξαναγκασμού, καταστολής ή ακόμη και εξανδραποδισμού μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας που αντιδρούν στην βίαιη φτωχοποίησή τους, η οποία αποσκοπεί στην αύξηση της ανισότητας και στην περιθωριοποίηση, ώστε το κεφάλαιο στην Ελλάδα να αποκτήσει δελεαστικό περιβάλλον κερδοφορίας.
Είναι πρόδηλο ότι το καθεστώς μέσω της απειλής περί χάους, προετοιμάζει το έδαφος για κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις …ροκ. Επιδιώκει πλέον ανοιχτά την διεύρυνση της αναστάτωσης, ώστε να προωθήσει πολιτικές που θα προκαλέσουν λύσεις ευνοϊκές για την συντήρησή του, την ανανέωσή του και την μακροημέρευση των παραγόντων που το συγκροτούν. Επιζητεί εναγωνίως να διαμορφωθούν καταστάσεις τις οποίες με την «κοινή λογική» που υποστηρίζει, θα μπορούσε να ορίσει ως χαοτικές, ώστε να επιβληθούν λύσεις ανάγκης. Μόνο που τέτοιες λύσεις προϋποθέτουν την μετατροπή της χώρας σε μια σύγχρονη μορφή κράτους έκτακτης ανάγκης, που περιέγραφε και ο Νίκος Πουλαντζάς. (Ξανα) διαβάστε τι έγραψε ο άνθρωπος αυτός, μετά ρίξτε μια ματιά στο «το δημοκρατικό παράδοξο» της Chantal Mouffe και κατόπιν προσπαθήστε να καταλάβετε τι είναι πολιτική προσεγγίζοντας τον Foucault. Μετά ξαναδιαβάστε τον σημερινό διαπλεκόμενο τύπο, και είμαι σίγουρος, ότι θα καταλάβετε το …σχέδιο.
Πίσω από την απειλή του χάους, κρύβεται η πιο μαύρη όψη αυτών που έκαναν τους ευαίσθητους Έλληνες να ντρέπονται που υπάρχουν. Ένοιωσαν να χάνεται το έδαφος της ηγεμονίας κάτω από τα πόδια τους και τώρα είναι έτοιμοι να υποστηρίξουν οποιαδήποτε «τελική λύση» στο πρόβλημά τους, που είναι ασφαλώς όσοι Έλληνες αγωνίζονται για την πρόοδο και την ευημερία.

Γράφει ο Μικρός Φωκίων
http://mikrosfokion.blogspot.com/

Έκτακτη είδηση: Ο κουρασμένος ανέλαβε την αντικειμενική ευθύνη για την ξαφνική μπόρα που είχε αναστατώσει τους πολίτες κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του.
Μη σας φαίνεται περίεργο. Ο κουρασμένος έχει την τάση να αναλαμβάνει την ευθύνη για τα πάντα. Αρκεί αυτά τα πάντα να μην είναι σκάνδαλα.
Δηλαδή ακόμα και αν δεχθούμε την σχιζοφρενική στάση του και υποστηρίξουμε ότι τώρα έχει δίκιο (που λέει ότι δεν υπήρχε σκάνδαλο) και όχι τότε που έλεγε «συγγνώμη είμαι ηλίθιος δεν είχα καταλάβει το μέγεθος του σκανδάλου» το συμπέρασμα που καταλήγουμε είναι το εξής:
Ο κουρασμένος μια φορά αποφάσισε να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και αυτό το έκανε για μια περίπτωση που δεν χρειαζόταν. Αφού δεν υπήρχε σκάνδαλο.
Για όλα τα υπόλοιπα σκάνδαλα δεν ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Εκτός και αν παραδεχθούμε ότι κατά την διακυβέρνηση της ΝΔ δεν έγινε κανένα σκάνδαλο, η οικονομία ήταν θωρακισμένη και οι πολίτες τρισευτυχισμένοι που ζούσαν σε έναν επίγειο παράδεισο.
Μετά τον κουρασμένο ήρθε και ο Ρουσόπουλος για να…
στείλει γράμμα στην επιτροπή για να πει ότι ο ίδιος δεν έχει καμιά σχέση. Ο άνθρωπος επειδή είναι πιστός νόμιζε ότι όλες αυτές οι ανταλλαγές δεν γινόντουσαν με ανθρώπινη παρέμβαση αλλά πραγματοποιήθηκαν με ένα θαύμα.
Γιατί δεν πήγαν οι ίδιοι στην βουλή αλλά έστειλαν γράμμα; Ο μεν κουρασμένος βαριόταν να κάνει τόσο μεγάλη διαδρομή ο δε Ρουσόπουλος για να τιμήσει τον πατέρα του που ήταν ταχυδρόμος.
Σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να πουν στην εξεταστική σε πιο γράμμα τους έχουν γραμμένους. Αφού έτσι κι αλλιώς κανείς δεν πρόκειται να τους κάνει κάτι.
Πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν εκφράσει την αντίρρηση τους για την περαίωση και θα ψηφίσουν κατά συνείδηση.
Δηλαδή ότι πει η κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση για άλλη μια φορά σχεδιάζει να πάρει μέτρα προς όφελος των πολιτών. Για το καλό μας και μόνο για το καλό μας (μη γελάς, σε βλέπω!) η κυβέρνηση σκέφτεται να φορολογήσει με τον ανώτατο συντελεστή τα λιπαρά τρόφιμα και το «πρόχειρο φαγητό» για να αντιμετωπίσει την παχυσαρκία.
Ουσιαστικά και η τρόικα αυτόν τον σκοπό έχει. Γι΄ αυτό μας κόβουν μισθούς και συντάξεις και μας έχουν ταράξει στην φορολογία. Για να αδυνατίσουμε. Για το καλό της υγείας μας.
Το μνημόνιο λοιπόν θα φύγει όταν όλοι οι Έλληνες θα έχουμε γίνει στυλάκια. Και κάπως έτσι θα πρέπει να ερμηνεύσουμε και τον Αντώνη Σφουγγαράκη που έλεγε ότι αυτός θα μπορούσε να μας βγάλει από το μνημόνιο το 2011.
Προφανώς έχει στα χέρια του καμιά χημική δίαιτα με την οποία θα χάσουμε γρήγορα τα περιττά μας κιλά.
Κατά τα άλλα στην Ευρώπη έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις εκατομμυρίων πολιτών για την λιτότητα. Στην Ελλάδα επειδή νιώθουμε ευγνωμοσύνη επειδή η κυβέρνηση φροντίζει για την καλή μας υγεία δεν κουνηθήκαμε καθόλου.
Οι δημοσιογράφοι χτίζουν πολιτικούς. Δεν το λέω εγώ.
Ο Πολίτης (όχι αυτός που έδωσε τον μισθό του στον Γιωργάκη αλλά ο άλλος που έχει τρεις – τέσσερις μισθούς να πορεύεται, ο Γιάννης Πολίτης, ο γνωστός δημοσιογράφος) σε κουβέντα που είχε στον αέρα του Βήμα fm είπε ότι δεν καλούν στα κανάλια νέους πολιτικούς γιατί κανείς από τους μεγαλοδημοσιογράφους δεν θέλει να χάσει τον χρόνο (που είναι θεαματικότητα, άρα χρήμα) για να χτίσει έναν νέο πολιτικό.
Αν αυτό που είπε το δούμε λίγο πιο πλατιά καταλαβαίνουμε ότι τα ΜΜΕ (και ιδιαίτερα η τηλεόραση) χτίζουν πολιτικούς, καταλληλότερους, θύματα και γενικώς είναι οι βασικοί χτίστες της προπαγάνδας.
Το πρόβλημα βέβαια είναι των τηλεθεατών. Που τρώνε αμάσητα ότι τους σερβίρουν. Για δικαιωθεί και ο Πάγκαλος.
Μαζί τα φάγαμε. Οι πολιτικοί τα λεφτά και οι πολίτες την προπαγάνδα.