Αριδαία Blog

Από http://www.marketingweek.gr/

Τόσο ο νόμος Παυλόπουλου, ο οποίος αμφισβητείται ήδη στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όσο και ο νόμος Ραγκούση, στηρίζονται σε μια αντίληψη περιορισμού υποτίθεται της «σπατάλης», όμως… στην πραγματικότητα και οι δύο νόμοι λειτουργούν υπέρ των κάθε είδους καθεστωτικών υποψηφίων. Το κάνουν αυτό περιορίζοντας τη δυνατότητα των πολιτών να επιλέξουν τους καλύτερους υποψηφίους με τον πιο απλό και εξοργιστικό τρόπο: μη επιτρέποντας στους νέους υποψηφίους να…
κάνουν γνωστή την ύπαρξή τους στο εκλογικό σώμα.
Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό είναι πολλές. Περιορισμός των ραδιοτηλεοπτικών εμφανίσεων των ίδιων των υποψηφίων, ασφυκτικός περιορισμός της πολιτικής Διαφήμισης και ασφυκτικός περιορισμός των νόμιμων δαπανών που δικαιούται ο κάθε υποψήφιος, έτσι ώστε να μην του αρκούν τα χρήματα που νόμιμα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει ούτε καν για να ταχυδρομήσει ένα φυλλάδιο με το βιογραφικό του στους πολίτες που θα αξιολογήσουν την υποψηφιότητά του.
Ποιους ευνοεί η απαράδεκτη αυτή νομοθεσία;
– Ευνοεί κατ’ αρχήν τους ήδη γνωστούς και όσους ασκούν κάθε είδους εξουσία. Τα υφιστάμενα στελέχη των κομμάτων, τους δημάρχους και τους νομάρχες που έχουν ήδη ασκήσει εξουσία και αποκτήσει αναγνωρισιμότητα, τους κάθε είδους τηλεαστέρες, από τους τηλεδημοσιογράφους και τους τηλεδικηγόρους, μέχρι τους «κονφερανσιέ» των παιχνιδιών ριάλιτι και τους αθλητές των δημοφιλών αθλημάτων (ποδόσφαιρο, μπάσκετ κ.λπ.).
– Ευνοεί επίσης όσους έχουν την ανοιχτή εύνοια των ισχυρών εθνικών ή τοπικών ΜΜΕ, δηλαδή τους εξαρτημένους από τη λεγόμενη διαπλοκή, αφού τα ΜΜΕ μπορούν να αναδείξουν θέματα και ειδήσεις, αναφερόμενα στον κάθε υποψήφιο, χωρίς αυτό να περιλαμβάνεται στις ασφυκτικά περιορισμένες  αριθμητικά εμφανίσεις του.
– Ευνοεί τέλος, αυτούς που διαθέτουν μαύρο χρήμα και έχουν τη βούληση και την ικανότητα να το διακινήσουν, αγοράζοντας εν κρυπτώ θετική δημοσιότητα για τους εαυτούς τους και αρνητική για τους αντιπάλους τους.
Πρόκειται ουσιαστικά για μια νομοθεσία η οποία έχει ως βασικό της αποτέλεσμα των περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών στη χώρα, στο όνομα μιας κενής περιεχομένου και αμφιβόλου ειλικρίνειας ηθικολογίας, που καταλήγει να περιορίζει ασφυκτικά τις πιθανότητες όποιων δεν έχουν θητεύσει σε κομματικούς ή μιντιακούς μηχανισμούς, αλλά θα μπορούσαν να υπηρετήσουν τον τόπο τους γιατί είναι έντιμοι, πετυχημένοι στη δουλειά τους και ικανοί. Μια νομοθεσία η οποία έρχεται μετά από μια τεράστια αποτυχία της υφιστάμενης «ελίτ» (πολιτικής, οικονομικής, επικοινωνιακής κ.λπ.),της ελληνικής κοινωνίας, που κατέληξε στην ουσιαστική χρεοκοπία και διαπόμπευση της χώρας και έχει ως στόχο τη διατήρηση αυτής της «ελίτ» στην εξουσία.
Είναι προφανές ότι υπάρχουν πολλές άλλες λύσεις εκτός του περιορισμού της πολιτικής ελευθερίας (και της πολιτικής Διαφήμισης, που αποτελεί μέρος της ελευθερίας της έκφρασης σε όλες τις σύγχρονες δημοκρατίες), για την επίτευξη του στόχου της μικρότερης σπατάλης ή των καθαρότερων  (από όλες τις απόψεις) πολιτικά εκστρατειών. Λύσεις που δεν συνεπάγονται τον περιορισμό της ελευθερίας αλλά την καλύτερη ποιότητα της δημοκρατίας. Η συστηματική παρουσίαση των προγραμμάτων και θέσεων των υποψηφίων στα δημόσια και ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά Μέσα, ως κοινωνική υποχρέωση των Μέσων, με παράλληλες θεματικές συζητήσεις μεταξύ των υποψηφίων, είναι η πιο απλή από αυτές τις λύσεις, με διάθεση όμως του δεκαπλάσιου τηλεοπτικού χρόνου από αυτόν που σήμερα διατίθεται. Γιατί η δημοκρατία έχει και κάποιο κόστος χρόνου για τους ίδιους τους πολίτες, αν θέλουμε να έχουμε σοβαρές επιλογές.
Από εκεί και πέρα θα έπρεπε να υπάρχει κατ’ ελάχιστον η δυνατότητα οι υποψήφιοι και οι συνδυασμοί να μπορούν να ξοδέψουν χρήματα -που έχουν με διαφάνεια συγκεντρώσει- τα οποία τους επιτρέπουν να παρουσιάσουν σε έντυπη μορφή το βιογραφικό τους και τις πολιτικές και προγραμματικές τους θέσεις σε όλους τους ψηφοφόρους της περιφέρειας στην οποία απευθύνονται. Πρόκειται για αυτονόητα δικαιώματα που αποτελούν τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα οποία δυστυχώς σήμερα, καταπατώνται βάναυσα από την εκλογική νομοθεσία.

«Βασάνισέ τον κι άλλο για να νιώσει την υπέρτατη ηδονή. Είναι Ελληνας»  (ανώνυμος)

Στις 9 Μαΐου, σε ανάρτηση στο Ελληνικό Καφενείο με τίτλο, «ο Ρατσισμός των ειδημόνων, της Διανόησης και τα Μπλογκς», έγραφα: «Αυτή η κλίκα των βολεμένων που αποφοίτησε από σχολές τύπου Αναβρύτων, συνέχισε σε κολέγια του εξωτερικού και στις κριτικές των φίλων της άλλων χωρών για την κατάντια της χώρας μας, η φυσιολογική αντίδρασή της ήταν να λούζει τον λαό της με χαρακτηρισμούς του τύπου «τι να κάνουμε, αυτός είναι ο λαός μας. Ενας λαός κατσικοκλεφτών και διεφθαρμένων…». Τότε, πολλοί σχολιαστές μ’ έβριζαν. Η κυνική δήλωση Ελληνα πρωθυπουργού, προς τον επικεφαλής του Eurogroup κ.Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα», που ήρθε στο φως της δημοσιότητας, έρχεται να επαληθεύσει αυτά που έγραφα τότε και…
τα οποία δεν είχα βγάλει απ’ το μυαλό μου. Οσοι έχουν ζήσει στο εξωτερικό και έχουν βρεθεί σε παρέες με ξένους και Ελληνες που νιώθουν πως τους αδίκησε η φύση να γεννηθούν στη σύγχρονη Ελλάδα το έχουν βιώσει.
Το θέμα όμως δεν είναι αν νιώθω δικαιωμένος γι αυτά που έγραφα τότε, αλλά κατά πόσον έχουμε εθιστεί σαν λαός στο να αυτοεξευτελιζόμαστε. Κατά πόσον έχουμε εθιστεί σαν λαός να μας περιφρονούν και να μας φτύνουν κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «ευγενείς-ευπατρίδες» ηγέτες μας, κι εμείς να εκλιπαρούμε τη συμπάθεια και την εύνοιά τους. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα πολιτικών μας που διαχωρίζουν τη θέση τους απ’ το λαό και έχουν δηλώσει κατά καιρούς την περιφρόνησή τους σ’ αυτούς που τους εμπιστεύτηκαν το μέλλον τους. Τι απέμεινε αλήθεια, από την περηφάνια και το φιλότιμο του λαού μας; Το 1651, ο συγγραφέας του Λεβιάθαν Τόμας Χομπς, έγραφε «όταν δεν υπάρχει εξουσία να τους επιβληθεί, οι απλοί άνθρωποι δεν απολαμβάνουν την παρουσία των άλλων αλλά την υπομένουν με δυσαρέσκεια…Ακόμα κι όταν οι άλλοι τους περιφρονούν ή τους υποτιμούν, αυτοί από τη φύση τους πασχίζουν να κερδίσουν την εκτίμησή τους βλάπτοντας ακόμα και τον εαυτό τους». Είχε ο Χομπς εμάς τους Ελληνες στο μυαλό του; Όχι , είχε τους Αγγλους χωρικούς του Μεσαίωνα, τους οποίους όμως σήμερα συναντάς, προφανώς, μόνο στα Βαλκάνια και σε μεγαλύτερο ποσοστό στη χώρα μας. Πώς να πάρεις στα σοβαρά έναν λαό, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός του δηλώνει πως κυβερνά έναν διεφθαρμένο λαό;
Πόσο σοβαρά μπορείς να πάρεις μια οικογένεια, όταν ο ίδιος ο γονιός, διαδίδει σε ξένους, πως εξουσιάζει μια οικογένεια διεφθαρμένη. Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ο ηγέτης μιας διεφθαρμένης οικογένειας ή χώρας;
Με εξαίρεση κάποιους δικτάτορες που νόμιζαν πως έχουν διαφορετικό DNA και γι αυτό πίστευαν πως έχουν μια «άνωθεν εντολή», να βάλουν στο γύψο το λαό τους, δε γνωρίζω δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη σύγχρονης χώρας, που να έχει πει κάτι τόσο περιφρονητικό για το λαό του. Το αν τη δήλωση αυτή την έκανε ο Σημίτης ή ο Καραμανλής, δεν έχει σημασία. Θα μπορούσαν να την είχαν κάνει και οι δυο τους αλλά και οι μισοί βουλευτές μας. Μετά μάλιστα από τα τελευταία γεγονότα οργής του λαού μας προς όλους τους πολιτικούς, το ποσοστό των πολιτικών μας, που βλέπει στο πρόσωπο του λαού μας τον μεγαλύτερο εχθρό του, έχει αυξηθεί ραγδαία. Είναι η ψυχολογία της ομάδας, που αυτομάτως προβάλει το μίσος της σ’ αυτούς που είναι στην απέναντι πλευρά, έστω και συγκυριακά. Το βλέπουμε στις διαδηλώσεις αστυνομικών όταν έχουν απέναντί τους συναδέλφους τους, που είναι υποχρεωμένοι να διαφυλάξουν την τάξη.
Είναι παραπλανητική η δήλωση του ΛΑΟΣ, που μ’ αφορμή τις δηλώσεις του Γιούνγκερ, αντί να καυτηριάσει τη δήλωση του Ελληνα πρωθυπουργού και να απαιτήσει να μάθει όλος ο ελληνικός λαός το όνομά του, να δηλώνει την δυσαρέσκειά του για το έλλειμμα αλληλεγγύης των κοινοτικών εταίρων μας. Ένα κόμμα που στους κόλπους του υπάρχουν πολλοί ακραίοι εθνικιστές, η φιλοσοφία των οποίων εστιάζεται στον κανόνα, «ανάμεσα σε λαούς δεν υπάρχουν φιλίες αλλά μόνο λυκοφιλίες», δεν δικαιολογείται να απαιτεί αλληλεγγύη ανάμεσα σε κράτη και λαούς. Ο Βενιζέλος έλεγε πριν έναν αιώνα περίπου πως «δεν υπάρχει εθνικό δίκαιο αλλά μόνο εθνικό συμφέρον» και το συμφέρον το διεκδικείς δεν το απαιτείς σαν επαίτης.
Είναι απαίτηση του λαού μας να μάθουμε επιτέλους ποιος είναι αυτός ο επίορκος «έλληνας», πρώην πρωθυπουργός. Θα το μάθουμε όσο θα μάθουμε και ποιοι έφαγαν τα λεφτά. Διεφθαρμένοι πολιτικοί, που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού καταδικάζοντας τις επόμενες γενιές στην ατίμωση και στην ξευτίλα και οι οποίοι έχουν το θράσος, όχι μόνο να εμφανίζονται στα κανάλια αλλά και να μας λένε κατάμουτρα ότι «μαζί τα φάγαμε», θα συνεχίζουν να μας εξευτελίζουν και να μας περιφρονούν, σίγουροι ότι είμαστε ένας λαός μαζοχιστών. Μήπως τελικώς έχουν δίκαιο οι πολιτικοί μας, πως στον πόνο, στην περιφρόνηση, στην ατίμωση και στην υποταγή, βρίσκουμε την υπέρτατη ηδονή;
Οι εκλογές της 7ης Νοεμβρίου θα αποδείξουν αν πράγματι είμαστε διαφθαρμένοι και μαζοχιστές. Αν εκλέξουμε περιφερειάρχες και δημάρχους που με την παρουσία τους στο κοινοβούλιο μας ατίμασαν σαν λαό, τότε θα αποδειχθεί ότι είμαστε, όχι μόνο διεφθαρμένοι και μαζοχιστές, αλλά και ηλίθιοι.

8 ημέρες τελικά το ταξίδι των 35-40 ”δημοσιοκάφρων” στις ΗΠΑ. Τα έξοδα πληρωμένα από την ”Εθνική Τράπεζα”.

πλήρωσε η Τράπεζα Πειραιώς…
”Λεφτά υπάρχουν”: Γερουλάνος και Διαμαντοπούλου ”προβάλουν την Ελλάδα” στις ΗΠΑ…

Κάπως έτσι θα έπρεπε να καλωσορίζουμε πια τους τουρίστες στα αεροδρόμια της χώρας μας, ικανοποιώντας την επιθυμία του Υπουργού Τουρισμού και Πολιτισμού κ. Γερουλάνου που επιχειρεί από πλευράς του να μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα ευρωπαϊκό Λας Βέγκας, οικογενειακό προορισμό τζόγου για όλες τις ηλικίες, όπως ουσιαστικά χαρακτήρισε τον παγκοσμίως γνωστό αμερικανικό προορισμό.
«Ελάτε να σας ξεναγήσουν οι ήδη έμπειροι αλλά και οι εκκολαπτόμενοι τζογαδόροι μας στα μυστικά μονοπάτια της τυχερής μας αγοράς. Ξεχάστε την Πλάκα, την Ακρόπολη, την Αρχαία Ολυμπία, το Σούνιο, τα παραδοσιακά χωριά, τους αρχαιολογικούς χώρους. Καλωσορίσατε και μην ξεχάσετε να…
επισκεφτείτε κι εσείς ένα ή και περισσότερα φρουτάκια. Μία δοκιμή θα σας καθηλώσει». Και κάπως έτσι θα πρέπει να ξεκινάει κάθε επίσημη ιστοσελίδα που παρέχει τουριστικές πληροφορίες.
Στο «τι να κάνετε», «τι να επισκεφτείτε» θα παρέχεται αντί λίστας αρχαίων μνημείων, μουσείων, πολιτιστικών εκδηλώσεων, παραθαλάσσιων θέρετρων, κέντρων αναψυχής, ψυχαγωγίας και διασκέδασης, λίστα με τους ναούς του τζόγου, με τα καταστήματα με φρουτάκια και hot spots όπου μπορεί κανείς να περάσει το χρόνο του «ευχάριστα» αλλά και χρήσιμα για τα κρατικά ταμεία, στοιχηματίζοντας στο διαδίκτυο.
Γιατί η χώρα μας πια θα τροφοδοτείται από τη νέα κραταιά βιομηχανία του τζόγου, μια βιομηχανία που όπως δήλωσε ο φίλτατος Υπ.Τουρισμού έχει περισσότερα κοινά με την ψυχαγωγία, περιλαμβάνοντας από τον τουρισμό και τη φιλοξενία μέχρι τις ηλεκτρονικές τεχνολογίες και τις νέες μορφές δημιουργίας. Έτσι, λίγο ή πολύ ο κ. Γερουλάνος θα «ανασχηματιστεί» από Υπουργός Τουρισμού και Πολιτισμού σε Υπουργός Τζόγου και Υποκουλτούρας, προσελκύοντας ήδη εθισμένους ή δυνητικούς εθισμένους τζογαδόρους από όλο τον κόσμο για να έρθουν να ζήσουν αξέχαστες εμπειρίες μέσα από το πρίσμα του Τζόγου Αλά Ελ-Λας Βέγκας.
«Live your gambling myth in Greece», «Experience gambling in Greece», «Welcome to the gambling land of Greece», «Let yourself get carried away by the Greek VLTs», θα πρέπει να είναι τα καινούρια συνθήματα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού με σύμβολα τις μπίλιες, τα ζάρια, τις τράπουλες και τα φρουτάκια σε χρώματα γαλανόλευκα. Ακόμη και αυτοί που θα σαλπάρουν για κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά θα έχουν την αποκλειστική ευκαιρία να κλειστούν στα τυχερά σαλόνια με τα φρουτάκια, και θα το κάνουν κάτω από τον υπέροχο ελληνικό ήλιο και εν μέσω ελληνικού πελάγους, τα οποία όμως είναι αμφίβολο αν θα καταφέρουν να δουν.
«Υποστηρίξτε την Ελλάδα με τον οβολό σας στα φρουτάκια», θα είναι απόσπασμα από τις ομιλίες των εκπροσώπων τουρισμού της χώρας μας σε όλο τον κόσμο.
Ίσως αυτό είναι το μεγαλεπήβολο σχέδιο που επιχειρεί ο κ. Γερουλάνος για να σώσει την Ελλάδα εκμεταλλευόμενος την άλλοτε κραταιά τουριστική βιομηχανία της χώρας μας. Και είναι «άλλοτε» γιατί τώρα την πρωτοκαθεδρία αναλαμβάνει η βιομηχανία του ασύδοτου και ανεξέλεγκτου τζόγου που στο πέρασμά της θα εγκλωβίζει δέσμιους όσους κάνουν το λάθος να παρασυρθούν από την πρόκληση της άτυχης τύχης τους. Ο Θεός μαζί μας και μαζί τους!