Αριδαία Blog

Του ΣΤΑΘΗ
από την http://www.enet.gr/

Πολλά είναι πλέον τα σάπια στο βασίλειο της Δανειομαρκίας κι ορισμένα απ’ αυτά δηλητηριώδη.
Η Helexpo ενέκρινε τη λειτουργία στο χώρο της ΔΕΘ ενός «χριστουγεννιάτικου πάρκου», το «Χωριό του Αη Βασίλη», το οποίον άρχισε ήδη να λειτουργεί.
Ομως, μέσα σε αυτό το «χωριό» το οποίο απευθύνεται σε παιδάκια προσχολικής και σχολικής ηλικίας λειτουργεί κι ένα «πρότυπο-πρακτορείο» του ΟΠΑΠ για στοιχήματα κι άλλους τζόγους!
Γιατί όχι και φρουτάκια;
Και ποιοι θα παίζουν στοίχημα στο «πρότυπο-πρακτορείο» μέσα στο…
«Χωριό του Αη-βασίλη»; οι μπαμπάδες; οι μαμάδες; τα παιδάκια; ο Αη-Βασίλης; ή οι τάρανδοι;
Ποια καλή ψυχή, ποιος ευφυής άνθρωπος, ποιος ενάρετος πολιτικός σκέφθηκε να εξοικειώνει τα παιδάκια εξ απαλών ονύχων με τον τζόγο;
Ποιος καινοπροχώ κενοτόμος θεώρησε ότι η εξομοίωση στα μάτια των παιδιών της γιορτής με τον τζόγο είναι το απαύγασμα της αγωγής;
Επίσης η παπαρολογία ότι τα «έσοδα θα διατεθούν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς» εις τι απαντάει; στη σύνδεση (και) της φιλανθρωπίας με τον τζόγο;
Μήπως θα ‘ταν χρήσιμο οι αγριάνθρωποι που εμπνεύσθηκαν τέτοια μαγαρίσματα να ξαναδιαβάσουν, μέρες που είναι, το «Πνεύμα των Χριστουγέννων» και τα παθήματα του Εμπενήζερ Σκρουτζ;
Διότι, αν είναι τα παιδάκια να εξοικειώνονται (κι ορισμένα να εθίζονται) από νωρίς με τα στραβά του κόσμου τούτου, γιατί να μη φτιάξουν οι εν λόγω ρηξικέλευθοι και μια βεσπασιανή δίπλα στη φάτνη; γιατί να μην πουλήσουν στα παιδιά εγκαίρως και ηρωίνη για να ξέρουν τι τα περιμένει;
Εξ όσων γνωρίζω η «Ενωση Πρακτόρων ΟΠΑΠ Α.Ε. Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής» διαμαρτύρεται (προς τιμήν της) για αυτά τα επικίνδυνα καραγκιοζιλίκια στον χώρο της ΔΕΘ.
Ο αρμόδιος Υπουργός, αν υπάρχει αρμόδιος Υπουργός, τι κάνει; Εγκρίνει; Αγρόν αγοράζει; καθεύδει και φέρνει ντόρτια; Λείπει σε κάποιο πάνελ για δουλειές;
Τσίπα; νιονιό; φιλότιμο;
Και, μια και μιλάμε για τζόγο, για μίαν ακόμα φορά η κυβέρνηση παίζει το χαρτί των υψηλόμισθων στις ΔΕΚΟ. Για τεσσαρακοστή φορά – κι εμείς τρώμε τη φόλα για τεσσαρακοστή πρώτη φορά.
Βεβαίως και υπάρχουν υψηλόμισθοι στον δημόσιο τομέα, στενό κι ευρύ, κυρίως στον ευρύ, κομματικά και συνδικαλιστικά γκόλντεν μπόϋς, παλαίμαχοι πρασινοφρουροί και γαλάζια ρουσφέτια, όλων των ειδών οι συντεχνιακοί κάνθαροι.
Ομως με όλους αυτούς (που εν τέλει ίσως κι ελάχιστα θα βλαφθούν οι ίδιοι και οι μισθοί τους) ως πρόσχημα, θα γίνει και γίνεται (πάλι) η μεγάλη σφαγή των εργαζομένων. Των πολλών. Με τις χαμηλές αμοιβές.
Και στον δημόσιο και στον ιδιωτικόν τομέα.
Μάλιστα, τώρα που τα δρεπανηφόρα άρματα μπαίνουν και στον ιδιωτικό τομέα για τον μεγάλο θερισμό, αναρωτιέμαι πώς νιώθουν όσοι κουτοί ή κακόψυχοι κάγχαζαν για τον όλεθρο που αφάνιζε τους συναδέλφους τους στον δημόσιο τομέα; πώς νιώθουν τώρα που διαμελίζονται οι ίδιοι;
Μάλλον αμετανόητοι. Μάλλον θα πιστεύουν ακόμα ότι είχαν δίκιο. Λογικόν. Διότι, αν δεν ήταν η ευήθεια πείσμων, δεν θα ήταν η εξουσία ασύδοτη.

Από τον Γιάννη Παπαϊωάννου
http://papaioannou.wordpress.com/2010/12/05/%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%ae-%ce%b3/
Περιμένουμε μέρες τώρα τους συνδικαλιστές ή τα κόμματα και ειδικότερα αυτά που στέκονται κατά του μνημονίου να οργανώσουν έστω και μια καθοδηγούμενη και αυστηρά οριοθετημένη ψευτο-διαδηλωση από τις γνώστες. Μια διαδήλωση για την έλευση του Ντομινίκ στην Αθήνα και ειδικότερα στην Ελληνική βουλή.
Περιμένουμε όμως μάταια όπως μάταιη είναι η αναμονή λύσεων ή έστω και καθοδήγησης στον αγώνα που κάνει η ελληνική κοινωνία για επιβίωση. Οι κύριοι αυτοί δεν είναι εκεί για την πατρίδα άλλα για το κόμμα του και τα προνομία που αυτό τους έχει δώσει. Αυτά προστατεύουν και αυτά από τον Ντομινίκ δεν απειλούνται. Πρόσφατα ο κύριος αυτός παρουσίασε με…
την βοήθεια της κυβέρνησης, την ψήφο διαμαρτυρία και την αποχή από της κάλπες ως μήνυμα «ότι το πρόγραμμα που εφαρμόσθηκε από την κυβέρνηση με την υποστήριξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έγινε κατανοητό» από την κοινωνία.
Έχοντας πρόσφατο αυτό το αλαζονικό προηγούμενο θα πρέπει να αναμένουμε ότι εφόσον φύγει από εδώ χωρίς αντίδραση θα ανοίξει σαμπάνιες για τα επινίκια και η χώρα θα οδηγηθεί σε νέα τραγωδία με όχημα τον Παπανδρέου
Όμως μια χρυσή ευκαιρία απλώνεται μπροστά μας. Η απουσία των κομμάτων είναι η ευκαιρία για να σταλεί μήνυμα εντός και έκτος για το τέλος του πολιτικού συστήματος. Η απουσία των κομμάτων δημιουργεί μια αυθόρμητη δημοκρατική αντίδραση
Θα μαζευτούμε όλοι οι έλληνες σαν Έλληνες, όσοι ψήφισαν και όσοι δεν ψηφίσαν, πέρα από κόμματα, απλοί άνθρωποι, φοιτητές, εργαζόμενοι, μικροί επιχειρηματίες αγροτες άνεργοι, νέοι, γυναίκες μια φωνή μια θέληση την Τρίτη 7-12 στην πλατεία Συντάγματος.
Εκείνη την ώρα ο Ντομινίκ στρος Καν στην αίθουσα της Γερουσίας θα πιστοποιεί την μοίρα της Ελλάδας ενώπιων μιας χρεοκοπημένης από χρόνια βουλής. Μετά από αυτό τα κόμματα η τρόικα και η κυβέρνηση θα τρέχουν πίσω από τα γεγονότα
Την τρίτη το βράδυ η ευκαιρία για επανάσταση και αλλαγή. Εμπρός Διαδώστε παντού με κάθε μέσω αναρτήστε το με SMS mail μεταδώστε το μήνυμα, με το στόμα, με το χαμόγελο, με τα μάτια, με τηλέφωνο, facebook ραδιόφωνο, MMS
Ξεκινήστε αργήσαμε ξεκινήστε.
Το μήνυμα είναι μεταδοτικό

Από το http://tyxaios.blogspot.com/

Τους συναντάς πλέον παντού. Ανθρώπους από όλες τις κοινωνικές τάξεις, όλα τα μορφωτικά επίπεδα, όλα τα επαγγέλματα. Έλληνες που είναι πεπεισμένοι – πολλοί απ’ αυτούς πολύ βαθιά – πως το ελληνικό υπέδαφος είναι περίπου το Ελ Ντοράντο της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου. Αρκετοί δε επεκτείνουν τη σκέψη τους σε τέτοιο βαθμό που πιστεύουν επίσης ότι κάτω από τα βουνά, τα λαγκάδια και τις ραχούλες είναι κρυμμένα πολύτιμα μέταλλα, διαμάντια, ζαφείρια και μπριλάντια.
Εγώ από την πλευρά μου θα δηλώσω απερίφραστα τη μεγαλειώδη άγνοιά μου σχετικά με την πραγματικότητα ή όχι αυτών των υποθέσεων. Όμως θα προσπαθήσω να καταγράψω και να αναλύσω αυτή τη διάχυση στην ελληνική κοινωνία τέτοιων πεποιθήσεων καθώς και τη χρησιμότητα αυτών για…
τα ελληνικά πράγματα.
Αν παρατηρήσουμε λοιπόν την πορεία αυτών των αντιλήψεων θα διαπιστώσουμε ότι ξεκίνησαν από το περιθώριο του κεντρικού δημόσιου διαλόγου, αρχικά περιορισμένες σε ένα κύκλο πολιτών, πολιτικών και δημοσιογράφων με ροπή προς τον αστικό μύθο και τις ευχάριστες – αλλά ανούσιες κατά τα άλλα – εναλλακτικές ερμηνείες της ιστορίας. Το ενδιαφέρον επιχείρημα που ακούει κανείς αν προσπαθήσει να ανατρέψει αυτές τις απόψεις δεν είναι άλλο από το κλασσικό: “Κι εσύ που ξέρεις ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα;”. Που ξέρεις δηλαδή ότι δεν υπάρχει πετρέλαιο, που ξέρεις ότι οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι, οι Κινέζοι ή όποιοι άλλοι δεν έχουν βάλει στο μάτι τα κοιτάσματα, που ξέρεις εσύ – ο μικρός, ο άσχετος, ο αφελής – ότι δεν αποτελούν τα ιστορικά γεγονότα απλώς μια συγκάλυψη σε κινήσεις του παρασκηνίου ώστε να υποχρεωθεί η Ελλάδα στην “παράδοση” του ορυκτού της πλούτου; Δεν το ξέρεις. Κι εκείνη τη στιγμή που σε ρωτούν δε διαθέτεις ούτε την τεχνική γνώση, ούτε ένα κάρο επιστήμονες, βιβλιογραφία, ντοκουμέντα ώστε να το υποστηρίξεις. Και κάνεις στην άκρη.
Από τους κύκλους αυτούς λοιπόν – ορισμένα μέλη των οποίων όντως κέρδισαν αρκετά από την πώληση αυτών των μέχρι στιγμής υποθετικών “κοιτασμάτων” μέσω βιβλίων, εκπομπών ή συμμετοχής τους στην πολιτική – το όλο ζήτημα πέρασε και στην ευρύτερη κοινωνία. Σε μια συγκυρία όπου η κοινωνία βρέθηκε μπροστά σε κοσμοϊστορικές εξελίξεις, οικονομικές και άλλες, σε μια εποχή όπου παγιωμένες αντιλήψεις άρχισαν να καταρρέουν υπό το βάρος μιας πρωτοφανούς κρίσης. Άρα σε μια κοινωνία ευάλωτη, έτοιμη να “ακούσει” νέου τύπου μύθους, νέες δικαιολογίες για το τραγικό της κατάστασης, γιατί να το ξέρεις: καμιά κοινωνία δεν παραδέχεται τα λάθη της. Πάντοτε αναζητά φταίχτες και υπαιτίους. Και διεξόδους εκτός του επιστητού. Κάποτε ήταν ο μύθος του “Μαρμαρωμένου Βασιλιά” που οπωσδήποτε θα σηκωνόταν να κυνηγήσει τους Τούρκους – γιατί η κοινωνία δεν μπορούσε να αποδεχτεί τα λάθη της ούτε να συνηθίσει στην ιδέα μιας τραγικής ήττας – μετά άρχισαν οι μύθοι για το “Θεό της Ελλάδας” που δεν μπορεί παρά να μην έχει “υπογράψει την ελευθερία μας” και μεταλλάσσεται σήμερα στα περίφημα πια “πετρέλαια” που όλοι τα θέλουν διακαώς και κάνουν το παν για να μας τα πάρουν. Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι μύθοι κάθε είδους δεν έχουν την αξία τους στην εξέλιξη ενός έθνους. Αξία σεβαστή και πολλαπλώς χρήσιμη. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση του “πετρελαϊκού μύθου”;
Στην ευρύτερη κοινωνία λοιπόν η συζήτηση περί πετρελαίων και κοιτασμάτων πέρασε όχι μέσα από τα κανάλια της οικονομίας, εγχώριας ή διεθνούς, αλλά μέσα από μια ιδιότυπη τηλεοπτική “πώληση”. Πλέον “πωλείται” η συγκεκριμένη ιστορία από σοβαρούς αναλυτές, δημοσιογράφους, ΜΜΕ. Και βεβαίως έρχεται και το ελληνικό κράτος να “απαντήσει” σ’ αυτήν την ιστορία με το μοναδικό τρόπο που ξέρει να εφαρμόζει, με τη γνωστή καταστροφική “επιτυχία” του όπως αποδείχθηκε όλα αυτά τα χρόνια: με τη συγκρότηση ενός ακόμα δημόσιου – και πανάκριβου συμπληρώνω για το περίπου πτωχευμένο κράτος μας – οργανισμού, που θα αναλάβει με την συνήθη – φαντάζομαι – και “δαιμόνια” κρατική επιχειρηματικότητα και αποτελεσματικότητα ( ανάλογη με εκείνη που εφαρμόσθηκε στον ΟΣΕ, στην Ολυμπιακή και σε τόσους άλλους τομείς) να αποκαλύψει τι κρύβεται στο ελληνικό υπέδαφος!
Συνοψίζοντας μέχρι εδώ, έχουμε να κερδίζουν από την όλη ιστορία:
Τους κάθε λογής πολιτικούς που έχουν ένα επιπλέον ακροατήριο έτοιμο να υποκύψει σε ένα ακόμη “κλείσιμο του ματιού”: “δεν φταίμε εμείς για ότι έγινε…μας πολεμούν οι ξένοι για τα πετρέλαια…”. Το “μάτι” του πολιτικού μπορεί να “κλείσει” τσαχπίνικα και σε άλλες κατευθύνσεις:”Μην ανησυχείτε για το σκληρό πρόγραμμα λιτότητας…μόλις εξορυχθούν τα πετρέλαια…”! Για να μην αναφέρω διορισμούς, διαφθορά και το γνωστά “παραδοσιακά” πάρε-δώσε που συνοδεύουν ανέκαθεν τη “δημόσια επιχειρηματικότητα”. Επίσης μην ξεχνάτε ότι η όλη ιστορία δημιουργεί πολύ εύκολα “εχθρούς” (Ευρωπαίους, Αμερικάνους, ανώνυμα διεθνή συμφέροντα ακόμη και όσους εγχώριους κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση) το καλύτερο “θερμοκήπιο” παραγωγής πολιτικής απενοχοποίησης.
Τους δημοσιογράφους και το λοιπό “κόσμο” των ΜΜΕ. Ποιος θυμάται το “Νερό του Καματερού”; Κανείς! Κι όμως, φτιάχτηκαν δημοσιογραφικές καριέρες, ανέβηκαν τιράζ εφημερίδων σε εποχές δύσκολες και οικονομικά αναιμικές. Σήμερα, ανεβαίνουν ποσοστά τηλεθέασης, άρα και μεγαλώνουν κομμάτια διαφημιστικής πίτας, πωλούνται βιβλία, στήνονται “μαγαζιά” πάνω στο – μέχρι στιγμής ανύπαρκτο σημειώνω – “ελληνικό πετρέλαιο”.
Επί μέρους εν δυνάμει τηλε-περσόνες, καθηγητές και πάσης φύσεως “ειδικούς”, οι οποίοι -μην αμφιβάλλετε – θα προσπαθήσουν να εξαργυρώσουν στην πρώτη ευκαιρία την αναγνωρισιμότητα με μια πολιτική θέση, βεβαίως προσοδοφόρα.
Τελειώνοντας, θα κάνω μια υπόθεση εργασίας. Ας πούμε ότι η Ελλάδα επιπλέει πάνω στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο. Ας πούμε επίσης, έτσι για χάρη της κουβέντας, ότι το ελληνικό υπέδαφος κατακλύζεται από ορυκτό πλούτο. Τι θέλεις; Διαμάντια; Ουράνιο; Αν και το μόνο ορυκτό που μάλλον έχουμε σε αφθονία είναι το “Λαμόγιο” εμείς ας το ξεχάσουμε. Ας υποθέσουμε ότι κάτω από τους ορεινούς μας όγκους βρίσκεται συγκεντρωμένος ο θησαυρός του Αλή Μπαμπά ενώ οι σαράντα κλέφτες έφυγαν για διακοπές. Θα σου θέσω λοιπόν ορισμένα ερωτήματα:
Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι μια χώρα με τους παραγωγικούς της πόρους προσανατολισμένους σε βασικά τρεις τομείς: Υπηρεσίες, Τουρισμό και Ναυτιλία μπορεί να αναδιατάξει την οικονομία της σε ορατό χρονικό ορίζοντα ώστε να καταστεί μια χώρα βαριάς βιομηχανίας εξόρυξης ορυκτού πλούτου; Για να το θέσω πιο απλά: Τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν κατά χιλιάδες φιλολόγους, μαθηματικούς, φυσικούς, γιατρούς, δικηγόρους και άλλες τέτοιες “κρίσιμες” ειδικότητες. Πόσους μεταλλειολόγους, μηχανικούς και ειδικούς στην οικονομία της βαριάς βιομηχανίας βγάζεις; Ελάχιστους. Πόσες ελληνικές βιομηχανίες έχουν τεχνογνωσία εξόρυξης και πόσες ασχολούνται με μεταποίηση; Πόση ελληνική τεχνογνωσία έχεις ή πόση μπορείς να διαθέσεις στο συγκεκριμένο τομέα και σε πόσο χρόνο;
Ας πούμε ότι παραβλέπουμε και το παραπάνω. Δηλαδή, ας θεωρήσουμε ότι το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τα πολύτιμα μέταλλα μας τρέχουν από τα μπατζάκια και υπάρχουν και καμιά δεκαριά ξένες βιομηχανίες και εταιρείες που είναι έτοιμες να εγκατασταθούν, με τους δικούς τους ειδικούς και με τη δική τους τεχνογνωσία να αρχίσουν την εξόρυξη. Ποιοι θα εργασθούν σε αυτή τη βιομηχανία και με ποιους όρους; Το εργατικό μας δυναμικό είναι στη μεγάλη του πλειοψηφία γηρασμένο – λόγω δημογραφικού – και καταρτισμένο σε εντελώς διαφορετικούς κλάδους. Ταυτόχρονα, το εργασιακό πλαίσιο – νομικό, συνδικαλιστικό και άλλο – είναι πλήρως προσανατολισμένο στην παροχή υπηρεσιών. Δεν είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της βαριάς βιομηχανίας, των συχνών και πολύπλοκων εργατικών και βιομηχανικών ατυχημάτων. Σε πόσο χρόνο μπορεί να αλλάξει και σε πόσο χρόνο μπορεί να προσαρμοστεί το εγχώριο εργατικό δυναμικό μπορεί να προσαρμοστεί σ’ αυτό;
Ας ξεπεράσουμε και τα δύο παραπάνω προβλήματα. Ας πούμε λοιπόν ότι έχουμε τον απόλυτο ορυκτό πλούτο, ότι οι ξένες εταιρείες “καίγονται” να έρθουν και να αρχίσουν το “ντούπου-ντούπου” της εξόρυξης και φέρνουν μαζί τους και τους εργαζόμενους και την τεχνογνωσία πακέτο. Πόσο έτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία να δεχθεί την λειτουργία μιας εξέδρας εξόρυξης έξω από ένα ελληνικό τουριστικό νησί; Δηλαδή πόσο έτοιμη είναι η ελληνική κοινωνία να δεχτεί το κλείσιμο μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, την απόλυση του προσωπικού, την απομείωση της αξίας γης και ακινήτων στην άλλοτε προνομιούχα περιοχή, προς όφελος της εθνικής οικονομίας; Σε πόσο χρόνο θα τελεσιδικήσουν στην ελληνική δικαιοσύνη οι ατελείωτες προσφυγές για την περιβαλλοντική επιβάρυνση, πίσω από τις οποίες ενδεχομένως να υποκρύπτονται τοπικά συμφέροντα οικοδομικών συνεταιρισμών, ιδιοκτητών αυθαιρέτων, δημάρχων, καταστηματαρχών και άλλων; Να σου θυμίσω τι έγινε με την ανάλογη προσπάθεια των υποτιθέμενων επενδύσεων από το Κατάρ στον Αστακό;
Σήμερα νιώθω γενναιόδωρος. Θα ξεπεράσουμε όλα τα παραπάνω. Και τα πετρέλαια υπάρχουν και οι εταιρείες έρχονται και μας φέρνουν και δικούς τους εργάτες και ειδικούς και ξαφνικά από το πουθενά ο Γιώργος σου φτιάχνει ένα “Super Fast Track” δηλαδή φτιάχνει τον απόλυτο νόμο περί επενδύσεων και ξεπερνά όλα τα εμπόδια, νομικά, οικονομικά και άλλα. Θα σου δώσω κι άλλο αέρα. Θα δεχτώ ότι ξαφνικά επίσης όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές “δυνάμεις” συμφωνούν στον κοινό στόχο. Ο Τσίπρας αγκαλιά με τον Πρόεδρο της πετρελαϊκής που θα έρθει να ανακοινώνουν μαζί με τον αρχι-συνδικαλιστή του συνδικάτου που οπωσδήποτε θα συγκροτηθεί ότι δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο στην εξόρυξη. Όλοι εργάζονται προς το κοινό καλό. Και βγαίνει το πετρέλαιο. Που θα το πας; Πόσοι αγωγοί περνάνε από την Ελλάδα και που πηγαίνουν; Να σου θυμίσω πόσο χρόνο χρειάζεται ώστε να γίνει πραγματικότητα ο “Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη”; Έχεις δηλαδή εκείνες τις διεθνείς συμμαχίες και σχέσεις ώστε να δρομολογηθούν οι αγωγοί που θα μεταφέρουν το πετρέλαιο ή το αέριο; Να στο θέσω πιο απλά. Αν εξαιρέσεις την Ιταλία, με όλους τους άλλους γείτονες είσαι στα “μαχαίρια” που λένε. Αλβανία θες; Σκόπια; Βουλγαρία; Τουρκία; Είναι έτοιμη η ελληνική εξωτερική πολιτική και βεβαίως και η ελληνική κοινωνία να αποδεχθεί “υποχωρήσεις” ή “συμβιβασμούς” σε μια ατζέντα θεμάτων που έχει αναγορεύσει σε “εθνικά” ώστε να πουλήσει πετρέλαιο;
Άιντε να τα ξεπεράσω όλα. Να μην επαναλάβω τις παραπάνω παραδοχές, ας τις θεωρήσω αυτονόητες και θα σε πάω ένα ακόμη βήμα παραπέρα. Όλα καλά λοιπόν και επιπλέον η Ελληνική Κυβέρνηση και η κοινωνία ταυτόχρονα κατορθώνει να μην κάνει κανένα συμβιβασμό. Δεν θέλετε Αλβανοί, Σκοπιανοί, Βούλγαροι και Τούρκοι; Σκασίλα μας μεγάλη βρε! Θα μεταφέρουμε το πετρέλαιο στην Ιταλία. Φίλοι και συνεταίροι. Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Ένα μικρό θέμα! Ξέρεις, υπάρχουν ήδη χώρες που τα έχουν κάνει όλα αυτά! Η Λιβύη, ας πούμε. Η Αλγερία επίσης. Κι άλλες χώρες πολλές. Κι ο ανταγωνισμός “σπάει κόκαλα” στον ενεργειακό τομέα.
Σκληρή η πραγματικότητα όταν αποχωρίζεται από το μύθο. Δυστυχώς, η χώρα μας ενώ αδυνατεί να διαχειριστεί τους ορατούς της θησαυρούς, πολύ εύκολα προστρέχει να υιοθετήσει τα φληναφήματα περί διαχείρισης του “κρυμμένου πλούτου”. Βεβαίως, όλο αυτό το σκηνικό το συναντάμε συστηματικά σε κοινωνίες που βρίσκονται υπό πίεση. Εκεί αναπτύσσονται θεωρίες, αστικοί μύθοι και συνωμοσιολογικά σενάρια που “απαλύνουν” τον συναισθηματικό φόρτο του κοινωνικού συνόλου. Κι εκεί ακριβώς βρίσκουν εύφορο έδαφος διάφοροι ώστε να θησαυρίσουν πραγματικά.
Δεν υπάρχουν ούτε μαγικές λύσεις, ούτε “κρυμμένοι θησαυροί”. Πίσω από όλες τις οικονομικές θεωρίες, τις περισπούδαστες αναλύσεις, τα “κόλπα” των μάγων των αγορών, τους ειδικούς βρίσκεται μια αιώνια σταθερά: η πολλή δουλειά. Ως κοινωνία ψάξαμε να βρούμε άπειρες δικαιολογίες, ο καθένας από την πλευρά του, ώστε να αποφύγουμε να αντικρίσουμε αυτήν την σκληρή πραγματικότητα. Σαν τον τεμπέλη μαθητή του σχολείου ο οποίος εφευρίσκει “διεξόδους” ώστε να αποφύγει τη μελέτη: Του φταίνε οι κακοί καθηγητές, οι κακοί συμμαθητές του, οι εγκαταστάσεις του σχολείου, θεωρεί ότι θα τον “τρέφει” αιωνίως ο πλούσιος μπαμπάς του και εν τέλει αν όλα αποτύχουν θα του βρει δουλειά το ισχυρό κοινωνικό του δίκτυο. Ενίοτε πιστεύει και τη γιαγιά του που είδε όνειρο ότι θα γίνει διευθυντής σε μια μεγάλη εταιρεία γιατί “είναι καλό παιδί”, οπότε κατόπιν όλων αυτών η σκληρή μελέτη περιττεύει. Έτσι και η ελληνική κοινωνία. Όσο δεν μαθαίνει το “μάθημά της” ότι σε τούτο τον κόσμο η μοναδική οδός προς την ευημερία περνάει μόνο μέσα από τη σκληρή κι επίπονη δουλειά, τόσο τα “δίδακτρα” που θα της ζητά η Ιστορία για να της διδάσκει ξανά και ξανά το ίδιο μάθημα θα γίνονται ολοένα και πιο ακριβά.

Από το http://papatzides.blogspot.com/

Το κανάλι της Βουλής παρουσιάζει με υπερηφάνεια το μ…νι της Βαλέρια! (ΦΩΤΟ ΣΟΚ)
Οταν το κανάλι της Βουλής προβάλει με υπερηφάνεια και με το “λόγκο”  του αυτή την σκηνή τσόντας ….φταίνε οι διαδηλωτές που φωνάζουν το γνωστό σύνθημα….! “Να καεί να καεί το μπ..λο η ΒΟΥΛΗ !”
Αλλά δείτε και γαιτί μας στοιχίζει ακριβά η ΕΡΤ και το κανάλι της Βουλής!
Εικόνες από αγνωστού ταυτότητας ταινίες  που προβλήθηκαν στην ΕΡΤ και στο…
κανάλι της Βουλής!

Για την  ιστορία η ηθοποιός  στην  ταινία της ΕΡΤ είναι η Ελλη Χατζηστεφανιδη και της Βουλής η Βαλερια Χριστοδουλιδου
Πηγή φώτο  http://paparazzigr.tv/

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ!!! Η Αργεντινή δεν ήταν τίποτε. Εσάς θα σας εξαφανίσουν…
του Mark Weisbrot
Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δρα Mark Weisbrot, διακεκριμένου οικονομολόγου (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.
Ερώτηση: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μʼ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή(!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.
Απάντηση: Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατʼ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο, μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως.Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.
Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερʼ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρουν τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. για να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με…… τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοι είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία της στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών.
Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.
Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γιʼ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί.
Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».
Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.
Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες.
Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω»! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατʼ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.
Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση.
Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.
Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.
ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/11/blog-post_9722.html#ixzz16iTYDsjn

Από το http://papatzides.blogspot.com/

Τα παίρνουν από παντού, τελικά, οι εργατοπατέρες …Το Βήμα τους είχε αποκαλέσει “Χρυσούς” ανακαλύπτοντας μισθούς των 150.000 ευρώ το χρόνο ….Η Καθημερινή τους ξεμπρόστιασε με τις αμοιβές τους (χρυσοκάνθαροι άεργοι ) …αλλά και το πως τζιράρουν το χρήμα που παίρνουν “νταβατζηλίδικα” από τους οργανισμούς που πληρώνουν εισφορές οι εργαζόμενοι…Μάλιστα κορυφαία οργάνωση “βγάζει” 1.000.000 ευρώ από τόκους!
Και βέβαια δεν τα μοιράζει στους εργαζόμενους …Ασε δε αν δείτε οτι κατά…
καιρούς παίζουν και με ακίνητα …Αγοράζουν (με κρατικό χρήμα ) δήθεν να στεγάζουν τα συνδικάτα …Και στεγάζουν της “οικογένειες” τους (ένας μόνο λέγεται οτι σήκωσε (απ τα μπετά του συνδικάτου) ολόκληρη πολυκατοικία στα ΒΠ με τον αριστερό μηχανικό -συνδικαλιστή , ) και αυξάνουν τραπεζικούς λογαριασμούς … Γιατί εκεί πέφτουν οι μίζες! Και από πρώην “ταγάρια” με αμπέχονα και λίγδες έχουν γίνει χλίδες …και βγαίνουν στα κανάλια με τα “Αρμάνια” Το αυριανό Πρώτο Θέμα παρουσιάζει θέμα με πρωταγωνιστές τους εργατοπατέρες της ΔΕΗ και πως κάνουν διακοπές με δωράκι 2,8 εκατ ευρώ!
Κάποιος να τους μαζέψει !!!