Στον διάλογο του Πλάτωνα «Θεαίτητος» αντιπαραθέτουν τις απόψεις τους για τον αρμόζοντα στον άνθρωπο βίο ένας φιλόσοφος και ένας «κοινός άνθρωπος». Ο φιλόσοφος σ΄ όλη του τη ζωή επιδίδεται στην αναζήτηση της αλήθειας, χωρίς να έχει ασχοληθεί ποτέ με τα ευτελή πράγματα της καθημερινής ζωής και χωρίς να έχει επιζητήσει με ύποπτο τρόπο την επιτυχία ή την αναγνώριση.
Απ΄ την άλλη, ο «κοινός άνθρωπος» βιώνει την καθημερινότητα κυρίως μέσα απ΄τις αντεγκλήσεις και τα δικαστήρια, μέσα απ΄ τις δολοπλοκίες, μέσα από τη συνάφεια με κάθε είδους μετριότητα.
Αυτές οι εμπειρίες που αποχτά κινούμενος μια ζωή μέσα στη μίζερη καθημερινότητα και τα προβλήματά της, τον κάνουν τελικά εξαιρετικά επιτήδειο και πανούργο, όμως του στερούν το πιο βασικό, την εσωτερική ελευθερία: το ελεύθερο φρόνημα, την ευθύτητα, το θάρρος της σκέψης κι ότι άλλο κάνει τον άνθρωπο να νοιώθει περισσότερο ελεύθερος απέναντι στους καταναγκασμούς που δημιουργεί η καθημερινότητα με τις ευτελείς απαιτήσεις της, που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να κάνει συμβιβασμούς, να μην εκφράζει την σκέψη του, να είναι δέσμιος της συνεχώς διαφοροποιούμενης σκοπιμότητας, να χάνει εν ολίγοις τον γνήσιο εαυτό του και να κινείται μέσα στην κοινωνία σαν θεατρίνος που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάει το ρόλο του σαν επαγγελματίας, σαν οικογενειάρχης, σαν υπήκοος (υπάκουος σημαίνει η λέξη). Με σύγχρονους όρους η παραπάνω κατάσταση ορίζεται σαν αλλοτρίωση, που σημαίνει αποξένωση (από τον εαυτό σου). Για τον Πλάτωνα, ένας άνθρωπος που είναι δέσμιος των συμβάσεων που επιβάλλει η καθημερινότητα δεν αξίζει να λέγεται ελεύθερος.
Κατά την Ζακλίν ντε Ρομιγύ («Η αρχαία Ελλάδα σε αναζήτηση της ελευθερίας») η δημοκρατία δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να υπάρξει πρώτα η εξωτερική και στη συνέχεια η εσωτερική ελευθερία, που είναι και το τελικό ζητούμενο.
Ο εσωτερικά ελεύθερος άνθρωπος αποκλείεται να επιζητεί την καθοιονδήποτε τρόπο υποδούλωση ή δυνάστευση των άλλων. Γιατί ο δυναστευόμενος δεν σε αφήνει στην ησυχία σου! Σου δημιουργεί συνεχώς προβλήματα και συ πρέπει να έχεις συνεχώς το νου σου σ΄αυτόν προκειμένου να μη σου τα δημιουργεί. Αν στα δημιουργήσει δε θα σου αφήσει χρόνο για σοβαρότερη σκέψη.
Όπως έλεγε ο Ισοκράτης, οι πόλεις δεν κυβερνώνται ορθά με τους νόμους και τα διατάγματα, αλλά με τα ήθη.
Κι ο Πλάτων θα συμπλήρωνε λέγοντας πως ήθος έχει μόνο ο φιλόσοφος. Που, σημειωτέον, δε σημαίνει σοφός, αλλά φίλος της σοφίας. Ο καθένας θα μπορούσε να είναι φίλος της σοφίας.
Κατά τον Ευριπίδη, δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ο σκλάβος του χρήματος, ο σκλάβος των ενστίκτων, ο σκλάβος των περιστάσεων, ο σκλάβος του πλήθους , κυρίως, ο σκλάβος του φόβου.
Όλα αυτά περιορίζουν την εσωτερική ελευθερία στην οποία πρέπει να κατατείνουν όλες οι άλλες μορφές (εξωτερικής) ελευθερίας. Πράγμα που το εξασφαλίζει μόνο η δημοκρατία.
Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι …;
Μου ‘μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς» …; Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι’ αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων …;
Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό …;
Φερ’ ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και -το ‘χω παρατηρήσει- έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία… Κάποτε βρέθηκα σ’ ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα…
Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως -ή κυρίως- στο σαβουάρ βιβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι.
Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του… Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν -στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία- χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους.
Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει.
Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι. Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου – και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα…
Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους… Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται…
Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά… Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί… Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων…
Έχω μια λέξη για να πω
μα είναι το στόμα μου κλειστό
και την κρατάω μέσα μου
να μεγαλώνει.
Γύρω μου απλώνει
το φιλοθεάμον μου κενό.
Σ’ ένα μονόλογο παλιό
ένα μεγάλο βόδι μου πατάει τη γλώσσα.
Ψυχή μου κλώσα,
μου είχες πει κάποια φορά
μέσα στα λόγια το πολλά
πως πριν κατέβουμε στη γη ήμαστ’ αστέρια.
Σπασμένα χέρια
τώρα μου δίνεις να πιαστώ
και το μικρό μου εαυτό
μέχρι την άλλη μου ζωή θα ξεπουλάω.
Σε ποιον χρωστάω;
Σε ποιον τη λέξη μου να πω
και ποιου το χέρι τρυφερά θα την κρατήσει;
Που έχω ζήσει;
Σε τίνος τ’ όνειρο να μπω
μια λέξη μόνο να του πω και να το σκάσω;
Αχ, να ξεχάσω!
Λέγαν σαν ήμουνα μικρός
πως είν’ ο κόσμος σκοτεινός
μ’ από τα φώτα τα πολλά πώς έχω λιώσει;
Έχω πληρώσει.
Έδωσα χώμα και νερό
μήπως σωθεί ό,τι ακριβό έχω γνωρίσει
και ό,τι γνήσιο έχω ζήσει.
Έχω ξοφλήσει.
Έχω μια λέξη για να πω
μα είναι το στόμα μου κλειστό
και την κρατάω μέσα μου
να μεγαλώνει.
Και με σκοτώνει
σ’ έναν ισόβιο τοκετό
το να μου μέρος το κρυφό
και νιώθω μέσα απ’ τη βαθιά μου εγκυμοσύνη
αυτό που φτύνει η τεχνητή μας νοημοσύνη:
Ευγνωμοσύνη!
1. Έληξε σήμερα η κατάληψη στο σχολικό μας συγκρότημα.Αύριο τετάρτη 05-11-29-014 το σχολείο δεν θα λειτουργήσει λόγω εκλογών των καθηγητών.Από πέμπτη 06-11-2014 λειτουργούμε κανονικά. Ακολουθεί το ωρολόγιο πρόγραμμα της πεμπτης
Πέμπτη 6-11-2014
1
2
3
4
5
6
7
Μαθ
Β1
Πρo
Θρ
Β1/Β2
Α1
Γλ
Κείμ
Γλ
Β2
Α2
Α2
Ιστ
Κείμ
Αρ.Πρ
Γλ
Α1
Β1
Β2
Β1
Αρ.Μ
Αρ.Μ
Κείμ
Αρ.Μ
Α2
Γ2
Γ2
Γ1
Ιστ
Γ1
Μαθ
Μαθ
Μαθ
Μαθ
Β2
Α1
Γ1
Α2
Φυσ
Γ2
Πρo
Γαλ-Γερ
Β1/Β2
Α1/Α2
Αγ
Αγ
Πρo
Αγ
Αγ
Γ1/Γ2
Γ1/Γ2
Β1/Β2
Β1/Β2
Β1/Β2
Γε
Γαλ-Γερ
Γ1
Α1/Α2
ΦΑ
ΦΑ
ΦΑ
ΦΑ
Γ2/Γ1
Γ1/Γ2
Β1/Β2
Β1/Β2
Οικ
Οικ
Α1
Α2
Τεχ
Τεχ
Τεχ
Α2
Β2
Β1
Πλη
Πλη
Πλη
Α2
Β2
Β1
Γεω
Α1
Βιο
Βιο
Βιο
Γ1
Γ2
Α1
2. Με την ευκαιρία σας κάνουμε γνωστή τη νομοθεσία για τις ωριαίες γραπτές δοκιμασίες (πρόχειρα διαγωνίσματα) στο Γυμνάσιο.(Εστάλη από την σύμβουλο των μαθηματικών Αφροδίτη Πανταζή).
01-11-2014
Ωριαίες γραπτές δοκιμασίες Γ2/128746/19-10-2012 Υπ. Παιδείας
Σχετικά με τη διαδικασία γραπτής αξιολόγησης των μαθητών κατά τη διάρκεια των τριμήνων στο Γυμνάσιο σας υπενθυμίζουμε ότι ισχύουν οι διατάξεις του Π.Δ. 409/1994 (ΦΕΚ Α΄ 226) και ειδικότερα:
Τις ολιγόλεπτες γραπτές δοκιμασίες (τεστ) (περ. β της παρ. 1 του άρ. 2 του Π.Δ. 409/1994), διάρκειας 10-15 λεπτών (άρ. 3 του Π.Δ. 465/1981, ΦΕΚ Α΄ 129).
Τις ωριαίες υποχρεωτικές γραπτές δοκιμασίες, οι οποίες γίνονται, χωρίς προειδοποίηση ανά μία κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων τριμήνων και καλύπτουν την ύλη ευρύτερης διδακτικής ενότητας υπό τον όρο ότι προηγήθηκε κατά το προηγούμενο μάθημα σχετική ανακεφαλαίωση. Οι γραπτές ωριαίες δοκιμασίες γίνονται με την ευθύνη του διδάσκοντα, σε συνάρτηση με τον προγραμματισμό της διδακτέας ύλης. Σχετικό πρόγραμμα κατατίθεται στο Διευθυντή του Σχολείου, ο οποίος σε συνεννόηση με οικείους διδάσκοντες συντονίζει τη διεξαγωγή των δοκιμασιών αυτών έτσι ώστε να αποφεύγεται η διενέργεια ωριαίων δοκιμασιών σε περισσότερα του ενός μαθήματα την ίδια μέρα. Γ2/6156/24-12-1986 ΥΠ.Ε.Π.Θ.
α) Τα θέματα που δίνονται στους μαθητές θα πρέπει να προϋποθέτουν απαντήσεις, τις οποίες να μπορούν οι μαθητές να διατυπώνουν στον τελικά υπολειπόμενο χρόνο της ολιγόλεπτης ή ωριαίας δοκιμασίας.
β) Δεν επιτρέπεται να διεξάγονται περισσότερες από μία (1) ωριαίες γραπτές δοκιμασίες κατά τη διάρκεια του ημερήσιου προγράμματος και οπωσδήποτε όχι περισσότερες από τρεις (3) κατά τη διάρκεια του εβδομαδιαίου προγράμματος για τους ίδιους μαθητές.
Σε αντίθετη περίπτωση είναι δυνατό να προκληθούν στους μαθητές μεταξύ των άλλων δυσάρεστα αποτελέσματα :
i) αύξηση των απουσιών τους πριν την ημερομηνία του διαγωνίσματος και όχι σπάνια και την ημέρα της πραγματοποίησης του
ii) δημιουργία άγχους, υπερέντασης και ψυχολογικής φόρτισης των μαθητών με επακόλουθο τη σοβαρή δυσχέρεια στην παρακολούθηση της διδασκαλίας των μαθημάτων προ του διαγωνίσματος και με κακές συνέπειες για την ομαλή ψυχική τους εξέλιξη και
iii) παραμέληση των άλλων μαθημάτων στην προσπάθεια τους να ανταποκριθούν καλύτερα στις απαιτήσεις του διαγωνίσματος.
γ) Στα Γυμνάσια οι ωριαίες γραπτές δοκιμασίες διεξάγονται υποχρεωτικά δύο φορές μέσα στο διδακτικό έτος, τη μία οπωσδήποτε στη διάρκεια του πρώτου τριμήνου και την άλλη στη διάρκεια του δευτέρου ή τρίτου τριμήνου, κατά την κρίση του καθηγητή που διδάσκει το μάθημα. Π.Δ. 123/1987 ΦΕΚ 88 τ. Α`
Άρθρο 1
Παρ. 4. Η διδασκαλία των μαθημάτων διεξάγεται κατά τις ακόλουθες διδακτικές περιόδους που ονομάζονται τρίμηνα.
α) Α` τρίμηνο από 11 Σεπτεμβρίου μέχρι 30 Νοεμβρίου για όλα τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπ/σης.
β) Β` τρίμηνο από 1 Δεκεμβρίου μέχρι την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου για όλα τα σχολεία της Δ.Ε.
γ) (ως τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 191/92 Αρ.1 Παρ. 1)
Ως ημερομηνία λήξεως των μαθημάτων του Γ` τριμήνου για όλες τις σχολικές μονάδες δευτ. Εκπ/σης καθορίζεται η 31η Μαΐου , τροποποιουμένων σχετικά των διατάξεων του εδαφίου γ` της §4 του Αρ. 1 του Π.Δ. 123/87 και του εδαφίου β` του Αρ. 5 του Π.Δ. 429/91. Αν η ανωτέρω ημερομηνία συμπίπτει με Σάββατο, Κυριακή ή Δευτέρα τότε τα μαθήματα λήγουν την αμέσως προηγούμενη της 31ης Μαΐου Παρασκευή Π.Δ. 465/1981 ΦΕΚ 129 τ. Α΄
Παρ. 5. Στις ολιγόλεπτες γραπτές εξετάσεις και στις ωριαίες γραπτές δοκιμασίες μετέχουν υποχρεωτικά όλοι οι μαθητές της τάξεως ή του τμήματος. Μαθητής που απέχει αδικαιολόγητα από τις ωριαίες γραπτές δοκιμασίες θεωρείται ότι εξετάστηκε και βαθμολογήθηκε με τον κατώτατο βαθμό επιδόσεως.
Μαθητής που απέχει δικαιολογημένα από τη διενέργεια ωριαίας γραπτής δοκιμασίας καλείται να υποστεί τη γραπτή αυτή δοκιμασία σε πρώτη ευκαιρία κατά την κρίση του καθηγητή πού διδάσκει το μάθημα.
(Όπως διαμορφώθηκε με την § 3 του άρ. 1 του Π.Δ. 268/82).
Παρ. 6. Για τις τάξεις ή τα τμήματα τάξεων, στις οποίες λόγω του μεγάλου αριθμού μαθητών οι δυνατότητες επιτηρήσεως των μαθητών για την αδιάβλητη διεξαγωγή της γραπτής δοκιμασίας είναι περιορισμένες, ορίζονται διαφορετικά αλλά ισοδύναμα κατά το δυνατό θέματα, τα οποία κατανέμονται κατά τέτοιο τρόπο, που οι μαθητές που κάθονται στο ίδιο θρανίο να διαπραγματεύονται διαφορετικά θέματα.
Παρ. 8. Τα γραπτά δοκίμια των ανωτέρω γραπτών εξετάσεων και δοκιμασιών διορθώνονται από τον διδάσκοντα, τίθενται υπόψη των μαθητών για να ενημερωθούν ως προς την επιτυχή ή όχι ανάπτυξη του θέματος και παραδίδονται στο Διευθυντή του Γυμνασίου για φύλαξη μέχρι το τέλος του σχολικού έτους. Επίσης τίθενται υπόψη των γονέων, εφόσον το ζητήσουν. Π.Δ. 420/1978 ΦΕΚ 86 τ. Α΄
Άρθρο 2
Παρ. 3. Τα θέματα εκάστης των κατά την παρ 1 του παρόντος άρθρου γραπτών δοκιμασιών λαμβάνονται εκ του προς εξέτασιν προοριζομένης ύλης του μαθήματος της ημέρας κατά την οποίαν διεξάγεται η δοκιμασία και διατυπούνται υπό μορφήν ερωτήσεων, απαιτουσών συντόμους και περιεκτικάς απαντήσεις, δια των οποίων ελέγχεται κατά κύριον λόγον η κριτική αφομοίωσις των δεδιδαγμένων και εν γένει κατά το αναλυτικόν πρόγραμμα εκάστου μαθήματος σκοπουμένη πρόοδος των μαθητών.
Παρ. 4. Κατά τας γραπτάς ταύτας δοκιμασίας έκαστος των μαθητών υποχρεούται εις απάντησιν εφ` όλων των τιθεμένων προς εξέτασιν ερωτήσεων, η δε επίδοσις αυτού αξιολογείται επί τη βάσει του αριθμού, της πληρότητος και του ποιού των υπ` αυτού διδομένων απαντήσεων. Φ210/3/3/16136/14-02-1977 ΥΠ.Ε.Π.Θ.
1. Η εξεταστέα ύλη των δοκιμασιών αυτών θα περιορίζεται σε μια μόνο και πρόσφατα ολοκληρωμένη διδακτική ενότητα και η έκταση της θα είναι τέτοια ώστε να μπορούν οι μαθητές να την επαναλαμβάνουν και να την εμπεδώνουν πλήρως στο χρόνο που κατά μέσον όρο αφιερώνουν για την προετοιμασία του καθενός από τα μαθήματα της ημέρας χωρίς να παραμελούν την προετοιμασία τους για τα άλλα μαθήματα.
2. Με τον όρο ολοκληρωμένη διδακτική ενότητα εννοούνται 3, 4 ή 5 επιμέρους διδακτικές ενότητες (μαθήματα) που διδάχτηκαν σε ισάριθμες διδακτικές ώρες και συναποτελούν συνήθως αυτοτελές σύνολο.
3. Για την γραπτή αυτή δοκιμασία οι μαθητές θα ειδοποιούνται από τον αρμόδιο καθηγητή δύο ή τρις ημέρες προηγουμένως ύστερα από συνεννόηση με τον Διευθυντή του Σχολείου. Γ/1528/22-03-1980 ΥΠ.Ε.Π.Θ.
Εξετάσεις στα Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία
Με αφορμή ερωτήματα που υποβλήθηκαν στην υπηρεσία μας σχετικά με τις εξετάσεις στα μαθήματα των Μαθηματικών της Φυσικής και της Χημείας , ύστερα και από σχετική γνωμοδότηση του ΚΕΜΕ, σας γνωστοποιούμε τα εξής:
1. Τα ερωτήματα που τίθενται σε πρόχειρα διαγωνίσματα βασίζονται στην προς εξέταση προσδιοριζόμενη ύλη του μαθήματος της ημέρας. Μπορούν να αναφέρονται άμεσα σε συγκεκριμένο σημείο της ύλης αυτής ή να απαιτούν συνδυασμό γνώσεων που αναφέρονται σε περισσότερα τμήματα της.
Η χρησιμοποίηση και άλλων βασικών γνώσεων, που απαιτούνται σε κάθε περίπτωση (π.χ. λογισμός) , δεν αποτελεί απόκλιση από το μάθημα της ημέρας. Οι απαιτούμενοι συνδυασμοί γνώσεων για την επιτυχή απάντηση πρέπει να είναι απλοί, ώστε οι απαντήσεις να είναι σύντομες και περιεκτικές, σύμφωνα με το Π.Δ. 420/1978.
Επομένως στα πρόχειρα διαγωνίσματα μπορούν να δίνονται και ασκήσεις διαφορετικές από εκείνες που δόθηκαν για εργασία στο σπίτι, αρκεί να πλειρούν τις παραπάνω προϋποθέσεις.
2. Για εργασία στο σπίτι μπορεί να δίνονται και ασκήσεις εκτός διδακτικού βιβλίου, οι οποίες αποβλέπουν στην εμπέδωση της ύλης που διδάχθηκε.
3. Στις γραπτές προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις μπορεί να δίνονται και ασκήσεις εκτός διδακτικού βιβλίου.
Σχετικά με τις καταλήψεις σχολικών μονάδων η διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μας έχει αποστείλει το παρακάτω έγγραφο.
ΘΕΜΑ: «Καταλήψεις σχολικών μονάδων»
Με αφορμή το γεγονός της κατάληψης σχολικών μονάδων από μαθητές και τα προβλήματα που δημιουργούνται εξ αιτίας αυτών, τόσο με καταστροφές σε υλικό και εγκαταστάσεις που υπάρχουν στα σχολεία και που αποτελούν Δημόσια περιουσία, όσο και με την υστέρηση του διδακτικού έργου των σχολικών μονάδων, κρίνεται απαραίτητη η επισήμανση των συνεπειών από τις καταλήψεις αυτές, οι οποίες ανάγονται σε ευθύνες ποινικές και αστικές των υπευθύνων, αλλά και συνέπειες διοικητικές – εκπαιδευτικές για την αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών.
Α) Ποινική ευθύνη.
1. Μαθητών: Σύμφωνα με τα άρθρα 189 και 334 §3 του Ποινικού Κώδικα οι καταλήψεις σχολείων, δηλαδή η παράνομη είσοδος και η παρά τη θέληση της υπηρεσίας παραμονή καθώς και η ομαδική εισβολή σε αυτά, που συνεπάγονται διακοπή των μαθημάτων, δηλαδή διακοπή και διατάραξη της ομαλής λειτουργίας της δημοσίας υπηρεσίας, , αποτελούν ποινικά αδικήματα που διώκονται αυτεπαγγέλτως. 2. Γονέων: Επειδή η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών είναι ανήλικοι, οι γονείς τους και όσοι έχουν την επιμέλεια τους, που παραλείπουν να τους εμποδίσουν από την τέλεση των αξιοποίνων πράξεων των «καταλήψεων», τιμωρούνται κατά το άρθρο 360 του Ποινικού Κώδικα περί παραμελήσεως εποπτείας ανηλίκου.
Εάν κατά τη διάρκεια των καταλήψεων συμβούν καταστροφές σε υλικά ή εγκαταστάσεις των σχολείων, τότε ο υπαίτιος μαθητής, καθώς και ο γονέας που έχει την επιμέλεια αυτού ευθύνονται ποινικά κατ` άρθρο 381 ΠΚ για φθορά ξένης ιδιοκτησίας.
Β) Αστική ευθύνη.
Σύμφωνα με το άρθρο 914 του ΑΚ «Όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει». Έτσι σε περίπτωση κλοπής ή καταστροφής εκπαιδευτικού υλικού (Η/Υ, ηλεκτρονικός εξοπλισμός, θρανία, καρέκλες κ.λπ.) και φθορών σε κτηριακές εγκαταστάσεις, υπάρχει ευθύνη για αποζημίωση από τον υπαίτιο μαθητή και το γονέα αυτού αλληλέγγυα και σε ολόκληρο.
Γ) Διοικητικές – εκπαιδευτικές συνέπειες.
Πέραν όμως από τα παραπάνω, το γεγονός της κατάληψης των σχολείων διασαλεύει την ομαλή πορεία του εκπαιδευτικού έργου και επιφέρει απώλεια διδακτικών ωρών.
Σύμφωνα με το άρθρο 1 του Π.Δ. 170/2013 ΦΕΚ 274 τ. Α΄ «Τροποποίηση και συμπλήρωση διατάξεων που ρυθμίζουν θέματα σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», προβλέπεται ότι
« Σε περίπτωση που η λειτουργία σχολικής μονάδας διακόπτεται λόγω κατάληψης για περισσότερες από τρεις εργάσιμες ημέρες, το διδακτικό έτος στη συγκεκριμένη σχολική μονάδα παρατείνεται για όσες ημέρες διήρκησε η κατάληψη πέραν των τριών εργάσιμων ημερών. Η διακοπή της διδασκαλίας των μαθημάτων ή και των εξετάσεων καθώς και η χρονική της διάρκεια διαπιστώνεται με απόφαση του οικείου Περιφερειακού Διευθυντή Εκπαίδευσης. Με την ίδια απόφαση, η οποία επικυρώνεται από τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, παρατείνεται αναλόγως και η διάρκεια του διδακτικού έτους και ορίζεται ο χρόνος λήξης του. Οι απώλειες διδακτικών ωρών, που προκύπτουν από τη διακοπή της διδασκαλίας των μαθημάτων λόγω κατάληψης για χρονικό διάστημα έως και τρεις εργάσιμες ημέρες, αναπληρώνονται κατά το χρονικό διάστημα των διακοπών του Πάσχα.».
Επειδή ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας «είναι ο ίδιος υπεύθυνος για την ομαλή λειτουργία του σχολείου» (άρ. 11 Δ΄1 του Ν.1566/1985), «εφαρμόζει τους νόμους» (Καθηκοντολόγιο, άρ 28 παρ. 2γ της Φ.353.1./324/105657/Δ1/08-10-2002 Υ.Α., ΦΕΚ Β΄ 1340), συγκαλεί το σχολικό συμβούλιο και ενημερώνει τους γονείς (Καθηκοντολόγιο, άρ. 32 της Φ.353.1./324/105657/Δ1/08-10-2002 Υ.Α., ΦΕΚ Β΄ 1340)
Για τους λόγους αυτούς,
Παρακαλείσθε όπως, ενημερώσετε για το νομικό πλαίσιο των καταλήψεων και τις συνέπειες αυτών τόσο τη σχολική κοινότητα (Σύλλογο Διδασκόντων και μαθητές) όσο και το Σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων του σχολείου σας.
Εκατομμύρια χρήστες, εκατομμύρια likes, ατελείωτες ώρες σύνδεσης στο Facebook. Μια social καθημερινότητα που για πολλούς αποτελεί ουσιαστικά εξάρτηση χωρίς να το αντιλαμβάνονται. Όπως επίσης δεν αντιλαμβάνονται πως οι συγκεκριμένες ώρες που αφιερώνουν μπροστά από τις κάθε είδους οθόνες, μπορεί να επηρεάζουν αρνητικά την πραγματική τους ζωή και ψυχολογία. Τα αποτελέσματα ακαδημαϊκών ερευνών μας αναγκάζουν να αφιερώσουμε και μερικά λεπτά ώστε να σκεφτούμε τι συμβαίνει ευρύτερα στο κόσμο του facebook αλλά και στη προσωπική μας περίπτωση πιο συγκεκριμένα.
Το συμπέρασμα στο οποίο (δυστυχώς) καταλήγουνε και οι δύο έρευνες που μπορείτε να βρείτε online*, είναι η ύπαρξη αντικειμενικής σύνδεσης ανάμεσα σε όλα όσα λαμβάνουμε από το facebook και τον δείκτη πνευματικής-σωματικής ευεξίας. Αποδεικνύεται μεθοδολογικά ότι ως παθητικοί χρήστες του πιο γνωστού κοινωνικού δικτύου, είμαστε συνολικά ευάλωτοι στον κίνδυνο να περιοριστεί η ικανοποίηση από την ζωή μας και να αναπτυχθούν αρνητικά συναισθήματα όπως ο φθόνος και η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ο βαθμός επιρροής σε κάθε χρήστη είναι σαφώς διαφορετικός και εξαρτώμενος από πολλούς παράγοντες, οι οποίοι έχουν να κάνουν τόσο με την ατομική προδιάθεση αλλά και με το οικογενειακό-κοινωνικό περιβάλλον. Τα δεδομένα όμως τείνουν να απεικονίζουν μια συνολική κατάσταση χωρίς ισορροπία, όπου η πλάστιγγα γείρει είτε προς μια νέα μορφή μιζέριας, είτε προς μια νέα φάση ικανοποίησης του ναρκισσισμού ορισμένων.
Η «ορθή χρήση» του facebook (αν μπορεί να σταθεί ένας τέτοιος όρος) και η ισορροπία μεταξύ αληθινής και διαδικτυακής ζωής, φαίνεται να είναι δύσκολα επιτεύξιμοι στόχοι για εκατομμύρια χρήστες. Εξαιρέσεις μπορείς να πεις στον κανόνα που θέλει το facebook να αποτελεί όλο και περισσότερο ένα μέσο διασποράς άχρηστων πληροφοριών, υποσυνείδητου φθόνου για τις εικόνες που δημοσιεύουν οι friends και φυσικά εντυπωσιακή «πασαρέλα» όλων εκείνων που επιδιώκουν να εκθέσουν την real ή fake ζωή τους. Εκείνων που καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια ώστε να φτάσει το ΕΓΩ τους σε κάθε οθόνη υπολογιστή, κινητού και tablet, ευχαριστώντας το facebook για κάθε like. Των facebook stars όπως νομίζουν, που βρήκαν όση δημοσιότητα δεν έχουν βρει ακόμη στο STAR Channel. Και πάντα στην άλλη πλευρά όπως είπαμε, εκείνοι που «καταπίνουν» αμάσητο ότι περιεχόμενο συναντάνε και μετατρέπουν τις επιλεγμένες δημοσιεύσεις των άλλων σε αιτία φθόνου και μη ικανοποίησης από την δική τους (offline) ζωή.
facebook-addition-disorder
Κάπου ανάμεσα στα παραπάνω υπάρχει και μια μερίδα ισορροπημένων χρηστών που μάλλον επιβεβαιώνει πως ο χαμένος χρόνος, ο μίζερος φθόνος και ο ναρκισσισμός είναι οι κανόνες του facebook το 2014. Μπορείς να πεις βέβαια πως το δημιούργημα του Mark Zuckerberg κλείνοντας 10 χρόνια ζωής, έχει προσαρμοστεί απόλυτα στις κοινωνίες στις οποίες κυρίως απευθύνεται. Η εμπειρία μιας δεκαετίας κάνει πιο εύκολο το έργο της εταιρείας, ώστε να κρατά τόσα εκατομμύρια χρήστες συνδεδεμένους, ευάλωτους στην εξάρτηση και υπό προϋποθέσεις δυστυχισμένους. Sorry ξέχασα. Είπαμε πως κάποιοι δεν νιώθουν μιζέρια αλλά την έξαψη των likes, προβάλλοντας όποτε και όπως επιθυμούν τον νάρκισσο εαυτό τους στο πρωτοφανές ευρύ κοινό που διαθέτουν. Αυτοί, η Facebook Inc και άλλες εταιρείες που προωθούν τα προϊόντα τους στην ιστοσελίδα, φαίνεται πως κάνουν μια χαρά την δουλειά τους όσο οι περισσότεροι χρήστες ούτε καν επιδιώκουν την υποκειμενική «ορθή χρήση».
Οι ακαδημαϊκοί ψυχολόγοι λοιπόν, προειδοποιούν πως το facebook (υπό συνθήκες φυσικά) κάνει κακό στην ψυχική υγεία και επηρεάζει αρνητικά την ικανοποίηση μας από την πραγματική ζωή. Αυτή στην οποία ζούμε και δεν συνδεόμαστε. Αυτή στην οποία υπάρχουν οι λύσεις ώστε να γίνει καλύτερη όταν δεν είναι. Όσο search και να κάνουμε στο facebook, όσα profiles και να χαζέψουμε, online λύσεις και προσωπική ισορροπία δεν θα βρούμε. Αντιθέτως, το πιθανότερο είναι να στερούμε πολύτιμο χρόνο από άλλες δραστηριότητες και από ανθρώπινες σχέσεις εκτός internet. Σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη προστασίας από τους κινδύνους είναι απόλυτα δική μας ως ενήλικες. Δεν υπάρχει κακό μέσο επικοινωνίας. Υπάρχει κακή χρήση από την δική μας πλευρά!
* Τις δημοσιευμένες έρευνες μπορείτε να βρείτε και να διαβάσετε στα παρακάτω links:
Η έρευνα του Ethan Kross, καθηγητή ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Michigan.
«Facebook Use Predicts Declines in Subjective Well-Being in Young Adults» / Published: 14/08/2013
Η έρευνα των Hanna Krasnova, Helena Wenninger, Thomas Widjaja & Peter Buxmann από το Institute of Information Systems του Βερολίνου και το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Darmstadt.
«Envy on Facebook: A Hidden Threat to Users’ Life Satisfaction?»
Σκοπός της φιλοσοφίας, για τον Επίκουρο, είναι να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα πάθη της ψυχής και να κάνει τη ζωή του πιο ευτυχισμένη.
Τα πάθη της ψυχής: ο φόβος και οι επιθυμίες.
Όμως από ποιους φόβους και από ποιες επιθυμίες πρέπει να απαλλαγούμε; Και με ποιον τρόπο; Την ανθρώπινη ζωή τυραννούν φόβοι για τον θάνατο (και την μετά απ΄ αυτόν ζωή), για τους θεούς (που τιμωρούν), για το κακό (που είναι ανυπόφορο), για τα φυσικά φαινόμενα (που προκαλούν δέος και μένουν ανεξήγητα).
Επιθυμίες προς αποφυγήν είναι όλες εκείνες που μας προξενούν πόνο, όταν επιμένουμε να τις ικανοποιήσουμε, οι μη αναγκαίες: λ.χ. ο πόθος της αθανασίας, η αναρρίχηση στα δημόσια αξιώματα.
Πως θα λυτρωθούμε απ αυτά τα εσωτερικά δεσμά, που καλλιεργούνται μέσα στην κοινωνία; Τους (ανυπόστατους) φόβους τους διαλύει η φυσική επιστήμη, ενώ αρκεί να ακολουθήσουμε τη φύση για να επιθυμούμε πράγματα φυσικά και αναγκαία.
Ας προχωρήσουμε τώρα στην ευτυχισμένη ζωή που έθεσε ως στόχο η επικούρεια φιλοσοφία. Η απάντηση του Επίκουρου είναι κατηγορηματική: η απαλλαγή από τον πόνο και η απόλαυση της ηδονής. Στην τελευταία θεμελιώνεται το εφικτό αγαθό και προς την κατάκτησή της ενεργοποιούνται οι αρετές.
Η κατεξοχήν αρετή σ αυτή την κοινωνία είναι η φιλία: ένα διαπροσωπικό συμβόλαιο που μαζί με το κοινωνικό συμβόλαιο και το λάθε βιώσας (ζήσε απαρατήρητος) προσφέρουν λύση στο πρόβλημα της κοινωνικής συμβίωσης:
την ευτυχία και τη μακαριότητα δεν τις προκαλούν ούτε τα πολλά πλούτη, ούτε οι πολλές ασχολίες, ούτε το κυνήγι για την εξουσία, ούτε η πολιτική δύναμη, αλλά το να μην είσαι θλιμμένος, η πραότητα των συναισθημάτων και η ψυχική διάθεση που καθορίζει τα όρια της ύπαρξής μας σύμφωνα με τη φύση
Καταπολεμώντας τον πόθο για αθανασία (της ψυχής), που επειδή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί φέρνει στον άνθρωπο μόνο πόνο, ο Επίκουρος προτείνει τη μόνη κατ΄ αυτόν αληθινή αθανασία: όχι μια άπειρη προέκταση στον χρόνο (μια μετά θάνατον ζωή), αλλά την εδώ και τώρα απόλαυση της ζωής, με τον υπολογισμένο τρόπο του σοφού.
Ο σοφός μπορεί να μην είναι αθάνατος θεός, αλλά είναι αυτός που κατακτά το είδος της αθανασίας που ταιριάζει στον άνθρωπο: ζει σαν αθάνατος ανάμεσα σε θνητούς
Με την αισιοδοξία του και την απλότητά του, τις αδυναμίες και τους περιορισμούς του ο φιλάνθρωπος Επίκουρος ανήκει στη χορεία των στοχαστών που, χωρίς να δίνουν συνταγές για το μέλλον, δεν διστάζουν να υποστηρίζουν ένα ανώτερο ηθικό και πολιτικό αίτημα και να επαγγέλονται έναν αλλαγμένο κόσμο:
τότε στ΄ αλήθεια η ζωή των θεών θα περάσει στους ανθρώπους. Γιατί τα πάντα θα είναι γεμάτα από δικαιοσύνη και αμοιβαία αγάπη. Και δεν θα χρησιμοποιούμε τείχη ή νόμους και όλα όσα μηχανευόμαστε ο ένας εις βάρος του άλλου.
Το σχολείο μας συμμετείχε στις εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο της 28-10-2014 . Ιδιαίτερα φέτος, εκτός της καθιερωμένης γιορτής στις 27-10-2014 και της παρέλασης στις 28-10-2014, ο καθηγητής του σχολείου μας Σιόλος-Διαμάντης Πάρης είχε ορισθεί από το Δήμο τελετάρχης των εκδηλώσεων και ο καθηγητής Μακρογιαννόπουλος Αναστάσιος εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας. Τέλος , ο διευθυντής του σχολείου κατέθεσε στεφάνι με την ιδιότητά του ως αντιπρόεδρος του κληροδοτήματος Β.Ε. Βασιλά.
Ακολουθεί η ομιλία του κου Μακρογιαννόπουλου.
Αιδεσιμότατε, εκπρόσωποι των αρχών του τόπου, αγαπητό ακροατήριο,
Η σημερινή επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί για όσους ζούμε σ’ αυτόν τον τόπο μια άσκηση. Μια άσκηση μνήμης και σκέψης. Μνήμης όσων συνέβησαν πριν και μετά από το ιστορικό ΟΧΙ του Μεταξά και σκέψης πάνω στα όσα υπαρκτά και ιδεατά συνδέονται μ’ αυτά τα γεγονότα. Άρα, καλό θα είναι να μάθουμε ή να θυμηθούμε, καθώς και να προβληματιστούμε σχετικά με τα όσα αφορούν στη σημερινή επέτειο.
Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 οι περισσότεροι από εμάς –πιθανόν- φέρνουμε στο νου μας τον Ιωάννη Μεταξά να συλλογίζεται μέσα σε ένα χρονικό διάστημα ωρών. Να συλλογίζεται και να εκτιμά με αγωνία τί πρέπει να απαντήσει στο τηλεγράφημα που ζητά διέλευση του ιταλικού στρατού μέσα από την ελληνική επικράτεια. Κι έτσι να προκύπτει ένα γενναίο και ηρωικό ΟΧΙ, που μοιάζει παράδοξο και ξένο προς τη φασιστική ιδεολογία του Έλληνα δικτάτορα, όταν απέναντί του έχει τον ομοϊδεάτη του Μπενίτο Μουσολίνι. Έγιναν όμως κατ’ αυτόν τον τρόπο τα πράγματα;
Ήδη από τον πρώτο καιρό μετά την επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936 η Ελλάδα δεν έχει κατορθώσει να γίνει συμπαθής προς τη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία. Άλλωστε, στην περίοδο του μεσοπολέμου – του διαστήματος δηλαδή μεταξύ της λήξης του Α ´ Παγκοσμίου Πολέμου (1918) και την έναρξη του Β ´ Παγκοσμίου Πολέμου (1939) – ένα ακόμη φασιστικό καθεστώς στην ευρωπαϊκή ήπειρο δεν αποτελούσε πρωτότυπη είδηση. Το καθεστώς που επέβαλε ο Μεταξάς έμοιαζε περισσότερο αυταρχικό, παρά φασιστικό στα μάτια των Χίτλερ και Μουσολίνι. Συγχρόνως, η Ελλάδα παρέμενε στην ουσιαστική επικυριαρχία των βρετανικών συμφερόντων, ενώ παρέμενε επίσης με το αρνητικό πρόσημο της αντιπάλου των Γερμανών στον ταπεινωτικό γι’ αυτούς Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με λίγα λόγια, η θέση της φασιστικής –τότε- Ελλάδας δεν ήταν κοντά στις Δυνάμεις του Άξονα.
Παράλληλα, ο Μεταξάς είχε περιθώριο τουλάχιστον ενάμιση χρόνου να προκαθορίσει τη στάση του απέναντι στην επικείμενη ιταλική εισβολή από την Αλβανία, η οποία είχε καταληφθεί στις αρχές του 1939. Σχετικά προσχέδια αντίδρασης του ελληνικού στρατού χρονολογούνται από την Άνοιξη του 1939.
Ιδιαίτερα, το τελευταίο δίμηνο πριν την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου η αναμονή της σύγκρουσης ήταν εντονότατη. Ο τορπιλισμός από τους Ιταλούς του «εύδρομου» «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου, ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου χτυπούσε εφεξής την καμπάνα του πολέμου. Η ιταλική απειλή ήταν πια ξεκάθαρη και η ελληνική κοινή γνώμη οργισμένη και σαφώς αντίθετη σε κάθε συνδιαλλαγή μ’ αυτήν.
Συνεπώς, το ΟΧΙ του Μεταξά, ή για του λόγου το αληθές η απάντηση «C’ est la guerre» («αυτό σημαίνει πόλεμο» γαλλιστί) στο ιταλικό τελεσίγραφο ήταν απολύτως αναμενόμενα.
Η ανακοίνωση πως η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στην Ιταλία και η άμεση επιστράτευση είναι ταυτισμένη στο μυαλό μας με εικόνες στρατιωτών να φεύγουν με το χαμόγελο πάνω σε τρένα ή άλλα μέσα μεταφοράς, αποχαιρετώντας τους δικούς τους, ορισμένοι μια για πάντα. Παράδοξο; Όχι ακριβώς!
Ο ελληνισμός τις προηγούμενες δεκαετίες είχε περάσει τα πάνδεινα. Πολεμικούς μαραθώνιους, μικρασιατική καταστροφή, δικτατορίες, οικονομική και κοινωνική κρίση, πολιτικές διώξεις και φυλακίσεις αντιφρονούντων.
Το χάραμα της 28ης Οκτωβρίου έμοιαζε με χάραμα ενότητας, αγώνα και δικαίωσης. Οι διχασμένοι για κάθε λόγο Έλληνες γίνονταν ένα απέναντι σ’ έναν ξένο εισβολέα. Οι διαφορές τους έμπαιναν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, έστω και για λίγο…
Το να μάχεσαι για την πατρίδα και την οικογένειά σου ενάντια στον εισβολέα είναι κάτι διαχρονικά ιερό και όσιο. «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» (Ένα είναι το καλύτερο προμήνυμα του μέλλοντος, το ν’ αγωνιζόμαστε για την πατρίδα) λέει ο ανδρείος Τρώας Έκτορας στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Οι Έλληνες μαχητές κατά των Ιταλών επιβεβαιώνουν την αξία του γνωμικού. Παρά τις προβλέψεις και την υπεραριθμία των Ιταλών σε εξοπλισμό και άνδρες το θαύμα γίνεται!!!…
Η ιταλική επίθεση αναχαιτίζεται και οι όροι αντιστρέφονται μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Σύντομα, ο ελληνικός στρατός προελαύνει και εισβάλλει στο έδαφος της Αλβανίας, απωθώντας τις ιταλικές δυνάμεις. Σε ακτίνα 60 χλμ. από τα ελληνικά σύνορα πολλές πόλεις της Β. Ηπείρου στολίζονται με την ελληνική σημαία. Ακόμη και η πολλά υποσχόμενη εαρινή επίθεση των Ιταλών αποτυχαίνει οικτρά….
Κοντά στη δοξασμένη δράση του στρατού δεν μπορεί να μην αναφερθεί κανείς και στη βοήθεια των αμάχων και ιδίως των γυναικών της Πίνδου. Γυναίκες κάθε ηλικίας, που ακούραστα και με αυτοθυσία κουβαλούσαν πυρομαχικά κι έκαναν το παν για τη συντήρηση του αξιόμαχου των ενόπλων!
Στο μεταξύ, στις 29 Ιανουαρίου 1941 ο Ιωάννης Μεταξάς πεθαίνει, μέσα σε ένα πέπλο μυστηρίου σχετικά με τα αίτια θανάτου του, για να τον διαδεχθεί αμέσως ο Αλέξανδρος Κορυζής, τόσο στο αξίωμα όσο και τον θάνατο, στις 18 Απρίλη του 1941.
Το θαύμα, όμως, δεν μπορεί να κρατήσει άλλο…. Οι δυνάμεις του Χίτλερ κατηφορίζουν στα Βαλκάνια, για να ανακτήσουν το χαμένο κύρος του Άξονα. Κάποιες χώρες συμμαχούν πρόθυμα με τους Γερμανούς, όπως η Βουλγαρία, κι άλλες, όπως η Γιουγκοσλαβία, υποκύπτουν γρήγορα. Κι έρχεται η ώρα της Ελλάδας να αντισταθεί ή να παραδοθεί, καθώς οι συζητήσεις συνθηκολόγησης με την πρωτοβουλία των Γερμανών είχαν αποτύχει, σε σημαντικό βαθμό λόγω των Βρετανών που αλώνιζαν την Ελλάδα.
Η γερμανική επίθεση ξεκινά στις 6 Απρίλη 1941….Η σφοδρότητά της είναι μεγάλη και η εξέλιξη των πραγμάτων προφανής. Δεν χύνονται, όμως, ποτάμια αίματος, καθώς πραξικοπηματικά ο τότε διοικητής του Γ´ σώματος στρατού και μετέπειτα κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου παραδίδει τη χώρα στους Γερμανούς! Προδοσία του λαού ή αποφυγή εκατόμβης νεκρών, στρατιωτών και αμάχων από τη γερμανική επέλαση; Όπως και να ‘χει, η γερμανική σημαία στις 27 Απρίλη του 1941 υψώνεται στην Ακρόπολη των Αθηνών….
Ακολουθεί η μάχη της Κρήτης και η οριστική κατάληψη της χώρας την 1η Ιουνίου 1941. Η τριπλή κατοχή Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων είναι πια γεγονός… Ο πόλεμος για τους Έλληνες τελείωσε…
Η περίοδος της κατοχής που άρχισε ήταν σκληρή δοκιμασία για τους Έλληνες και ιδίως για τους Αθηναίους, πολλοί από τους οποίους πέθαναν από την πείνα τον χειμώνα του 1941-1942.
Η όποια συμπάθεια των Γερμανών απέναντι στους απογόνους των αρχαίων Σπαρτιατών και Αθηναίων σύντομα εξανεμίστηκε εξαιτίας της αντίστασης των Ελλήνων που γοργά γεννήθηκε και απλώθηκε σε κάθε ελληνική γωνιά. Οι ελληνικές ασκήσεις ελευθερίας δεν καθυστέρησαν διόλου. Ήδη στα τέλη Μάη του 1941 η γερμανική σημαία αφαιρέθηκε από τον ιστό της στην Ακρόπολη από τους Μανώλη Γλέζο και Απόστολο Σάντα. Σαν φόβητρο αποτροπής για αντίσταση τα γερμανικά εκτελεστικά αποσπάσματα και τα αντίποινά τους χτένιζαν την ελληνική επικράτεια ακόμη κι όταν η γερμανική δύναμη ψυχορραγούσε….
Η αντίσταση των Ελλήνων συνδυάστηκε με την επανεμφάνιση των διαφορών μεταξύ τους που είχαν προσωρινά μείνει στο περιθώριο. Η ιδεολογική ταυτότητα ξαναβγήκε στο προσκήνιο. Οι εντάσεις αναζωπυρώθηκαν.
Εξαίρεση στον κανόνα: το πανευρωπαϊκό γεγονός της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου, που ήταν προϊόν συνεργασίας αριστερών και δεξιών αγωνιστών, με τη βοήθεια των Άγγλων.
Δικαίωση στον αγώνα: Η «Ελεύθερη Ελλάδα»!. Έτσι ονομάστηκε το μεγάλο τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας που είχε απελευθερωθεί και οργανωθεί σε αξιοζήλευτα προοδευτικό επίπεδο, πριν από την οριστική απελευθέρωση της Ελλάδας.
Δυστυχώς, όμως, η φωτιά που σιγοκαίει ακόμη την Ελλάδα υπέβοσκε…
Στις 12 Οκτώβρη του 1944 η γερμανική σημαία κατεβαίνει από την Ακρόπολη. Στη θέση της, στις 18 Οκτώβρη, υψώνεται η ελληνική σημαία μέσα σε παλλαϊκό πανηγύρι. Τα βάσανα όμως του λαού δεν τελείωσαν…
Με αφετηρία τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1944 και χάρη στην υψηλή βρετανική επιστασία, η χώρα βάδισε στον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949, που οι πληγές του ακόμη δεν έκλεισαν οριστικά…
Σήμερα, λοιπόν, ας θυμηθούμε κι ας σκεφτούμε….
Ας θυμηθούμε πρόσωπα και γεγονότα, συμμαχίες και προδοσίες, εικόνες χαράς και εικόνες λύπης. Ας θυμηθούμε οικογενειακές ιστορίες παρόντων και απόντων, που άλλος χάθηκε κάπου στα βουνά της Ηπείρου, άλλος τραυματίστηκε και επέζησε περήφανος για τον αγώνα του, άλλος ως μικρό βοσκόπουλο βοήθησε τον ελληνικό στρατό να βρει ένα πέρασμα στα βουνά κι άλλος, πικραμένος που κρίθηκε ανίκανος να πολεμήσει, γύρισε στο σπίτι του μόνο αφού τελείωσε ο πόλεμος…
Ας σκεφτούμε τι σημαίνουν για μας όλα αυτά σήμερα, τις αναλογίες των δυνάμεων του Άξονα με τη δράση ιμπεριαλιστικών κρατών στις μέρες μας , τον κίνδυνο αναζωπύρωσης ναζιστικών και φασιστικών ιδεών σε νέους ανθρώπους, που αγνοούν πεισματικά την όποια αξία της Ιστορίας και σκαλίζουν τις στάχτες του ολέθρου…
Κάποια πιθανά συμπεράσματα όλων αυτών:
1ο. Η 28η Οκτωβρίου μοιάζει με σάλπισμα ελπίδας και λευτεριάς κατά των βλέψεων ενός επεκτατικού, φασιστικού καθεστώτος.
2ον. Τελικά, οι Έλληνες στις δυσκολίες μπορούν να δράσουν αδελφωμένοι. Απαραίτητη είναι όμως η συνεχής ενότητα και επαγρύπνηση, για να επέλθει η δικαίωση στο τέλος. Κάτι που δεν συνέβη τότε και μακάρι να συμβεί κάποτε…
Καθένας μας ας εξάγει τα δικά του συμπεράσματα για όλα αυτά. Με αντικειμενικότητα και αμεροληψία κατά το δυνατόν, με αγάπη και σεβασμό για όσα καθόρισαν πολλά από όσα βιώνει κανείς σήμερα σ’ αυτόν τον τόπο…
Μα ας ξεφύγουμε από την ιδέα της επετείου! Άλλωστε, ό,τι γίνεται επέτειος χάνει ή έχει ήδη χάσει την αξία του ως γεγονός! Ας ξεφύγουμε από τη λογική ότι πρέπει να θυμηθούμε, ότι πρέπει να παρευρεθούμε εδώ, πρέπει να παρελάσουμε, πρέπει να είμαστε καθώς πρέπει!
Στην εκκλησιαστική ζωή η έννοια της εορτής δεν έχει σκοπό την απλή ανάμνηση ή την υπενθύμιση ενός συμβάντος που αφορά στην ανθρώπινη σωτηρία, αλλά έχει τη διάσταση ενός τωρινού βιώματος, μιας πραγματικής εμπειρίας του πιστού.
Ας γυρίσουμε λοιπόν 74 χρόνια πίσω κι ας ζήσουμε με χαμόγελο τη μεγάλη αυτή ημέρα!
Το τριτάξιο Δέσκειο Γυμνάσιο Πάργας λειτουργεί από το σχολικό έτος 1976-1977.
Προέκυψε από το διαχωρισμό του εξατάξιου Γυμνασίου Πάργας σε τριετές Γυμνάσιο και τριετές Λύκειο με εφαρμογή του νόμου 309/1976 (ΦΕΚ 100 / τ. Α / 30-04-1976).
Σημαιοφόροι του σχολείου μας ανά σχολικό έτος είναι οι παρακάτω:
1976 – 1977 : Κατωγιάννης Γεώργιος του Θεοφάνη
1977 – 1978 : Παπανικολάου Ελισάβετ του Νικολάου
1978 – 1979 : Λιάλια Αλεξάνδρα του Ηλία
1979 – 1980 : Νίκα Έλενα του Δημητρίου
1980 – 1981 : Μήτρου Χριστίνα του Βασιλείου
1981 – 1982 : Βουρεκά Άννα του Λάμπρου
1982 – 1983 : Χαμάλογλου Ευφροσύνη του Χαραλάμπους
1983 – 1984 : Κολώνης Αθανάσιος του Ιωάννη
1984 – 1985 : Βουρεκά Στασινή του Σπυρίδωνα
1985 – 1986 : Βουρεκάς Νεκτάριος του Βασιλείου
1986 – 1987 : Ψόχιου Δήμητρα του Χρήστου
1987 – 1988 : Σκούρας Σπυρίδων του Χρήστου
Τούση Γεωργία του Αποστόλου (ισοβαθμία)
1988 – 1989 : Σερίφη Αικατερίνη του Γεωργίου
Κυριάκη Χριστίνα του Ηλία (ισοβαθμία)
1989 – 1990 : Αρβανιτάκης Χαράλαμπος του Νικήτα
1990 – 1991 : Τέσσας Ιωάννης του Σπυρίδωνα
1991 – 1992 : Σκάρπου Ελπίδα του Κωνσταντίνου (κατόπι κλήρωσης με τον ισοβαθμίσαντα) Βουρεκά Αναστάσιο του Κωνσταντίνου (ισοβαθμία)
1992 – 1993 : Βλάσση Σοφία του Αποστόλου
1993 – 1994 : Αρβανιτάκη Ερασμία του Νικήτα
1994 – 1995 : Κυριάκης Σπυρίδων του Γεωργίου
1995 – 1996 : Μήτσουλη Ευφροσύνη του Σπυρίδωνα
1996 – 1997 : Κώνστας Ευάγγελος του Σταύρου
1997 – 1998 : Στέλιου Μαρία του Ευαγγέλου
1998 – 1999 : Δούρος Ευάγγελος του Γεωργίου
1999 – 2000 : Παπαβασιλείου Παναγιώτης του Ιωάννη
2000 – 2001 : Μπέλλου Ελένη του Μιχαήλ
2001 – 2002 : Γεωργίου Ιωάννης του Αποστόλου
2002 – 2003 : Λιάλιου Παρασκευή του Ανδρέα
2003 – 2004 : Μπάκουλης Στυλιανός του Σπυρίδωνα
2004 – 2005 : Δημόπουλος Γεώργιος του Σπυρίδωνα
2005 – 2006 : Μπάσιο Βασιλίκα του Κωνσταντίνου
2006 – 2007 : Κορμπάλα Ρεβέκα του Στεφάνου
Λουκούμης Χρήστος του Γεωργίου
Πατέρα Αιμιλία του Ηλία (ισοβαθμία)
2007 – 2008 : Μαλουκότση Αφροδίτη του Γεωργίου
Νίκα Μαρία του Σπυρίδωνα
Τζάλλας Χαράλαμπος του Βασιλείου (ισοβαθμία)
2008 – 2009 : Παππά Ζωή του Ευθυμίου
2009 – 2010 : Γιάκη Μαρία του Χρήστου
Σάββα Ιωάννα του Σπυρίδωνα (ισοβαθμία)
2010 – 2011: Κυριάκης Ευθύμιος του Κωνσταντίνου
Λιάκρης Βασίλειος του Ηλία (ισοβαθμία)
2011 – 2012 : Βλασίου Αγγελική του Χρήστου
Λιάλια Ευγενία του Βασιλείου (ισοβαθμία)
2012 – 2013 : Ζαχαριάς Χρήστος του Νικολάου
2013 – 2014 : Δημάκου Δανάη του Αχιλλέα
2014 – 2015 : Μαντζώρου – Κυριάκη Ελισάβετ του Αθανασίου
Η Ιλιάδα του Ομήρου είναι το ποίημα του ανθρώπου μέσα στον πόλεμο, των ανθρώπων που σπρωγμένοι απ τα πάθη τους κι απ τους θεούς τους, άλλη διέξοδο δεν βρήκαν απ τον πόλεμο. Πάνω απ όλα όμως ψάλλει την αγάπη της ζωής, αλλά και την τιμή του ανθρώπου πιο υψηλή απ τη ζωή και πιο δυνατή απ τους θεούς.
Και τώρα θαυμάσιε Έκτορα, πόσο θα θέλαμε να μιλήσουμε για σένα σε λυρικό τόνο. Ο Όμηρος που δείχνει για όλα τα πρόσωπά του την ίδια αμεροληψία και ποτέ δεν τα κρίνει, δεν κατορθώνει να μας κρύψει την φιλία του γι΄ αυτόν. Ενώ τα χαρακτηριστικά του Αχιλλέα τα δανείστηκε απ την παλιά παράδοση του έπους, τον Έκτορα τον έπλασε με τα ίδια του τα χέρια.
Ο Αχιλλέας θέλει στο πρόσωπο του Έκτορα να σκοτώσει τον άνθρωπο που μισεί. Επιθυμία του Έκτορα είναι να σκοτώσει τον θανάσιμο εχθρό της Τροίας. Ο πατριωτισμός του είναι απαλλαγμένος απ το μίσος του εχθρού.
Ο Έκτορας είναι το διαλεχτό δημιούργημά του Ομήρου. Μ αυτόν, περισσότερο από κάθε άλλον ήρωά του εκφράζει την πίστη του στον άνθρωπο.
Μια μέρα που ο αδερφός του Πολυδάμας υπακούοντας σε αποδεδειγμένο κακό οιωνό του ζητάει να σταματήσει τη μάχη, ο Έκτορας, παρόλο που παραδέχεται σα βέβαιο το προμάντεμα κι επιμένει να πολεμήσει, του αποκρίνεται:
“Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης”
Λόγος που ξαφνιάζει σε μια εποχή όπου οι οιωνοί έχουν μεγάλο κύρος και δύσκολα μπορείς να τους αντικρούσεις και μάλιστα από έναν άνθρωπο τόσο ευσεβή όσο ο Έκτορας.
Ο Έκτορας αγαπάει τους δικούς του. Ο Έκτορας είναι βαθιά ριζωμένος στην αγάπη του για μια γυναίκα κι ένα παιδί. Όλα από κει πηγάζουν. Η πατρίδα δεν είναι γι αυτόν μονάχα τα τείχη και η ακρόπολη της Τροίας κι ο τρωικός λαός, η πατρίδα είναι αυτές οι ζωές οι πιο πολύτιμες απ΄όλα, που θέλει να σώσει, να τις σώσει όμως ελεύθερες. Τίποτα πιο ΅σαρκικό΅ απ την αγάπη του Έκτορα για τον τόπο του. Η Ανδρομάχη είναι η χειροπιαστή η πιο καθαρή εικόνα της πατρίδας. Λέει στην Ανδρομάχη προτού κινήσει για τη μάχη:
“Ξέρω, θα΄ρθει μέρα που η άγια Τροία θα χαθεί μαζί κι ο Πρίαμος κι ο γενναίος του λαός. Αλλά ούτε η μελλοντική των Τρώων συμφορά, ούτε η συμφορά της μάνας μου, του βασιλιά Πριάμου και των αντρείων αδερφών μου που θα πέσουνε σωρό χτυπημένοι απ΄ τους μαχητές του εχθρού δε με θλίβουν τόσο, όσο η δική σου, όταν ένας θωρακοφόρος Αχαιός θα σου αφαιρέσει τη λευτεριά σου και θα σ αρπάξει μες στα κλάματα Και θα υφαίνεις του ξένου το πανί και θα κουβαλάς νερό απ τις πηγές…Γιατί η ανάγκη η σκληρή θα το φέρνει…Και πόνος μεγάλος θα σε τυραννάει σαν η σκέψη σου θα πηγαίνει στον άντρα σου που θα΄ χεις χάσει και που μόνο αυτός θα μπορούσε να σε βγάλει απ τη σκλαβιά. Όμως κάλλιο η βαριά γη νεκρό να με σκεπάσει προτού ν ακούσω τις κραυγές σου, προτού να δω να σ αρπάζουν”.
Πριν από λίγο η Ανδρομάχη ικέτευε τον Έκτορα να μην εκθέσει τη ζωή του στον αγώνα. Τώρα όμως πια δεν έχει τη δύναμη να το ζητήσει, γιατί ξέρει πως ο Έκτορας υπερασπίζεται την αμοιβαία τους στοργή. Υπάρχει σ αυτήν την τελευταία των δυο τους κάτι το πολύ σπάνιο στην αρχαία λογοτεχνία: η τέλεια ισότητα στην αγάπη που δείχνουν ο ένας για τον άλλον. Ο λόγος τους είναι στο ίδιο υψηλό επίπεδο με την αγάπη τους.
Ο Έκτορας στο πρόσωπο της Ανδρομάχης και του γιου του δεν αγαπάει πράγματα που του ανήκουν: αγαπάει όντα ίδιας αξίας μ΄αυτόν.
Με θαυμασμό παρακολουθούμε την πρόοδο των ανασκαφών στην Αμφίπολη. Αισθανόμαστε περηφάνια για τα ευρήματα. Το βοτσαλωτό ψηφιδωτό απαράμιλλης τέχνης και τεχνικής προκαλεί δέος, συγκίνηση, ικανοποίηση αλλά και ευθύνη.
Να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε και να προβάλουμε τις αρχές, τις αξίες, το ήθος, τη φρόνηση των προγόνων που δημιούργησαν αυτόν τον πολιτισμό, που ανέδειξαν την ανδρεία της ψυχής αλλά και την ανδρεία του πνεύματος.
Στη σημερινή ανάρτηση
– Δείτε εδώ τη μαγεία 18 διάσημων πινάκων στην ιστορία της ζωγραφικής για τους οποίους αποτέλεσε πηγή έμπνευσης ο μύθος της Περσεφόνης (Πηγή: Αντικλείδι).
– Θυμηθείτε το μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης
Η Περσεφόνη ήταν κόρη της Δήμητρας (θεά της φύσης, της άνοιξης και της γεωργίας) και του Δία Η Περσεφόνη έπαιζε σε μια πανέμορφη, καταπράσινη περιοχή, όταν είδε ένα
πανέμορφο νάρκισσο και θέλησε να τον κόψει. Τότε εμφανίστηκε ο Άδης (Πλούτωνας, θεός του Κάτω Κόσμου) και την έκλεψε, αφού προηγουμένως είχε πάρει τη συγκατάθεση
του Δία. Η Δήμητρα μάταια έψαχνε να τη βρει. Κάποια μέρα μίλησε με τον βασιλιά Ήλιο, ο οποίος της εξήγησε τι είχε γίνει, κι αυτή έχοντας θυμώσει παρά πολύ με το Δια που επέτρεψε την αρπαγή της κόρης τους, αντί να γυρίσει στον Όλυμπο, μεταμορφώθηκε σε γριά και άρχισε να περιπλανείται στις πόλεις. Έτσι έφτασε στην Ελευσίνα όπου ζήτησε
να της χτίσουν έναν ναό κάτω από την Ακρόπολη. Αποσύρθηκε στον ναό λοιπόν, έκοψε κάθε επαφή με τον κόσμο και όλη μέρα θρηνούσε για τον χαμό της Κόρης της μέχρι που η γη έπαψε να βλασταίνει και ο αφανισμός των ανθρώπων απειλούσε τον κόσμο. Βλέποντας αυτά, ο Δίας έστειλε τον Ερμή(αγγελιοφόρο των Θεών) στον Άδη ζητώντας του να επιτρέψει την άνοδο της Κόρης για να ηρεμήσει η Δήμητρα. Ο Άδης την έστειλε αφού πρώτα της έδωσε να φάει καρπό ροδιού για να εξασφαλίσει την επιστροφή της.
Η Κόρη συνάντησε την μητέρα στην Ελευσίνα, όμως μόλις η Δήμητρα αντιλήφθηκε ότι η κόρη της έφαγε τον καρπό κατάλαβε ότι δε μπορεί να την κρατήσει για πάντα κοντά της. Τη λύση έδωσε η Ρέα (μητέρα του Δια, του Άδη και της Δήμητρας) μέσω της οποίας έγινε συμβιβασμός ανάμεσα στους θεούς και αποφάσισαν ότι η Περσεφόνη θα περνούσε το 1/3 του χρόνου με τον σύζυγο της Άδη και τα 2/3 στον Όλυμπο με την μητέρα της.
Έτσι πείστηκε και η Δήμητρα να γυρίσει στον Όλυμπο και μόλις βγήκε από τον ναό που είχε κλειστεί, η γη άνθισε και η Δήμητρα έδειξε στους άρχοντες της πόλης τον τρόπο με τον οποίο ήθελε να την λατρεύουν…
Όταν λοιπόν βρίσκεται στη γη, η φύση όλη, χαίρεται πολύ. Τα δέντρα ανθίζουν, τα φύλλα ξαναβγαίνουν. Όταν βρίσκεται στον Άδη, η φύση λυπάται πολύ. Τα δέντρα μένουν γυμνά, χωρίς φύλλα στα κλαδιά. ́Ετσι έγιναν οι τέσσερις εποχές του χρόνου. Όταν η Περσεφόνη μένει στη γη έχουμε την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Όταν φεύγει στον ́Αδη, έρχεται ο χειμώνας. Ο μύθος της Δήμητρας και της κόρης της Περσεφόνης είναι αλληγορικός – όπως εξάλλου και οι περισσότεροι μύθοι – και αναφέρεται στην αναγέννηση της βλάστησης, μετά το «θάνατό» της κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς και την αιώνια λαχτάρα του ανθρώπου για την αθανασία.
Οι αναρτήσεις μας δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δεν σκοπεύουμε να παραβιάσουμε τα πνευματικά δικαιώματα κανενός ατόμου ή εταιρίας.
Τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτήσεων μας, εν γένει, δεν ανήκουν σε μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Πρόσφατα σχόλια