Καλώς ήρθατε στο Δέσκειο Γυμνάσιο Πάργας

“Ένα αληθινό παραμύθι…” – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου*

Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου

* Η κυρία Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου είναι επ. καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Από Palmografos.com: Palmografos.com – “Ένα αληθινό παραμύθι…” – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου*

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΠΟΙΗΣΗ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 16/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Εὐ­άγ­γε­λος Πα­πα­νοῦ­τσος Τὸ σχε­τι­κό καί τὸ ἀ­πό­λυ­το

Ἡ σκη­νὴ στὸ λε­ω­φο­ρεῖ­ο, μιὰ πρω­ϊ­νὴ ὥ­ρα, ὅ­ταν τὸ ὄ­χη­μα πη­γαί­νει πρὸς τὸ τέρ­μα τῆς δι­α­δρο­μῆς μὲ λι­γο­στοὺς ἐ­πι­βά­τες. Κον­τὰ στὸν εἰ­σπρά­κτο­ρα κά­θε­ται μιὰ εὔ­σω­μη, με­σό­κο­πη γυ­ναί­κα συ­νο­φρυ­ω­μέ­νη, ποὺ ἀ­δη­μο­νεῖ νὰ μι­λή­σει. Ἡ συ­ζή­τη­ση μὲ τὸν πα­ρα­κα­θή­με­νο δὲν ἀρ­γεῖ ν’­ἀρ­χί­σει.  Ἡ γυ­ναί­κα δι­η­γεῖ­ται ζω­η­ρά, καὶ ἔ­τσι ὥ­στε νὰ ἀ­κού­γε­ται ἀ­π’ ὅ­λους, πῶς τὴν προ­η­γού­με­νη βρα­διὰ τὴν “ἔ­κλε­ψε” ἕ­νας ὁ­δη­γὸς τα­ξί. Τὴν ὥ­ρα ποὺ ἀ­πο­βι­βα­ζό­τα­νε, τοῦ ἔ­δω­σε ἕ­να χαρ­το­νό­μι­σμα τῶν πε­νήν­τα δραχ­μῶν γιὰ νὰ κρα­τή­σει τὴν ἀ­μοι­βή του κ’­ἐ­κεῖ­νος τῆς ἐ­πέ­στρε­ψε δύ­ο κέρ­μα­τα τῶν εἴ­κο­σι γιὰ ρέ­στα.  Τὰ κοί­τα­ξε στὰ σκο­τει­νά, καὶ ἦ­σαν ἴ­δια. Στὴν ἁ­φή, στὸ βά­ρος, ὅ­μοι­α. Σή­με­ρα ὅ­μως τὸ πρω­ὶ ἀ­να­κά­λυ­ψε ὅ­τι μό­νο τὸ ἕ­να ἦ­ταν γνή­σιο. Καὶ ἐ­ξα­γρι­ώ­θη­κε. Θὰ πά­ει στὴν ἀ­στυ­νο­μί­α κλπ. κλπ.  Ὁ πα­ρα­κα­θή­με­νος ἀ­κού­ει ἀ­πα­θὴς τὴ δρα­μα­τι­κὴ ἀ­φή­γη­ση τῆς κυ­ρί­ας, φαί­νε­ται ἀ­πορ­ρο­φη­μέ­νος ἀ­πὸ τὶς δι­κές του ἔ­γνι­ες καὶ δὲν δί­νει με­γά­λη ση­μα­σί­α στὸ γε­γο­νός.

– Ἡ  ζη­μιὰ εἶ­ναι μι­κρή, τῆς λέ­ει. Πά­λι κα­λὰ ποὺ τὸ ἄλ­λο εἰ­κο­σά­δραχ­μο εἶ­ναι γνή­σιο. Θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ ἦ­ταν κι­’­αὐ­τὸ ψεύ­τι­κο. Ὁ σω­φὲρ ἔ­δει­ξε ἀ­σφα­λῶς κά­ποι­αν εὐ­γέ­νεια…

Ἡ γυ­ναί­κα ἐ­ξά­πτε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο.

– Εἴ­κο­σι δραχ­μὲς ζη­μιὰ τὴ θε­ω­ρεῖ­τε ἀ­σή­μαν­τη; Ἐ­μεῖς εἴ­μα­στε ἐ­παρ­χι­ῶ­τες καὶ ζοῦ­με ἀ­πὸ ἕ­να μι­κρὸ κα­τά­στη­μα ψι­λι­κῶν. Λι­α­νι­κὴ πού­λη­ση. Τὸ κέρ­δος μας κά­θε φο­ρὰ εἶ­ναι μιὰ -δυ­ὸ δε­κά­ρες. Δὲν εἴ­μα­στε βέ­βαι­α ἄν­θρω­ποι τῆς ἀ­νάγ­κης καὶ ξο­δεύ­ο­με πολ­λὰ γιὰ τὸ κέ­φι μας. Νὰ χά­σω ὅ­μως εἴ­κο­σι δραχ­μὲς, καὶ μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο, δὲν τὸ ὑ­πο­φέ­ρω.

Τὸ ἐ­πι­χεί­ρη­μα συγ­κί­νη­σε ἕ­να τρί­τον ἐ­πι­βά­τη, καὶ ἡ συ­ζή­τη­ση γε­νι­κεύ­ε­ται.

-Τὶ θὰ πεῖ : τὸ πο­σό εἶναι μι­κρό; Εἴ­κο­σι δραχ­μὲς εἶ­ναι εἴ­κο­σι δραχ­μὲς. Δὲν τὰ βρί­σκει κα­νεὶς τὰ χρή­μα­τα στὸ δρό­μο. Νὰ πᾶ­τε στὴν Ἀ­στυ­νο­μί­α, νὰ πιά­σει τὸν κα­κο­ποι­ὸ.

Ἐ­δῶ πα­ρεμ­βαί­νει ὁ εἰ­σπρά­κτωρ:

-Για­τί νὰ πά­ρε­τε στὸ λαι­μό σας τὸν ἄν­θρω­πο;Μπο­ρεῖ νὰ μὴ φταί­ει. Κά­ποι­ος ἄλ­λος ἐ­πι­βά­της θὰ τοῦ ἔ­δω­σε τὸ ψεύ­τι­κο εἰ­κο­σά­δραχ­μο καὶ θὰ τὸ πῆ­ρε χω­ρὶς νὰ τὸ κα­τα­λά­βει. Μὲ τὴν ἴ­δια ἀ­προ­σε­ξί­α τὸ ἔ­δω­σε καὶ σὲ σᾶς. Αὐ­τὸς δὲν ἔ­χει τρά­πε­ζα νὰ “κό­βει” νο­μί­σμα­τα…

Ἕ­νας τέ­ταρ­τος μπαί­νει στὴ συ­ζή­τη­ση:

-Ἐ­γὼ σοῦ λέ­ω ὅ­τι ὁ σω­φὲρ ἀρ­γό­τε­ρα ἀ­να­κά­λυ­ψε πὼς τὸ νό­μι­σμα ποὺ τοῦ ἔ­δω­σαν ἦ­ταν πλα­στό. Τὶ ἤ­θε­λες ὅ­μως νὰ κά­μει; Νὰ τὸ κρα­τή­σει ὁ ἴ­διος, καὶ νὰ χά­σει τὸ μι­σό με­ρο­κά­μα­το; Τό­σα στό­μα­τα πε­ρί­με­ναν στὸ σπί­τι…

Αὐ­τὴ ὅ­μως ἡ τολ­μη­ρὴ ὑ­πε­ρά­σπι­ση ἐ­ξορ­γί­ζει ἕ­ναν πιὸ ἀ­πο­μα­κρυ­σμέ­νο ἐ­πι­βά­τη.

-Τὶ κου­βέν­τες εἶ­ναι αὐ­τές; φώ­να­ξε. Ἡ ἀ­πά­τη εἶ­ναι ἀ­πά­τη καὶ ἡ κλε­ψιὰ κλε­ψιά. Πρέ­πει οἱ κα­κο­ποι­οὶ νὰ τι­μω­ροῦν­ται, για­τὶ ἀλ­λι­ῶς πά­ει, θὰ δι­α­λυ­θεῖ ἡ κοι­νω­νί­α.

Τὴν ὥ­ρα ἐ­κεί­νη ἡ πε­ρι­έρ­γεια ἑ­νὸς σι­ω­πη­λοῦ ἕ­ως τό­τε κυ­ρί­ου ἔ­δω­σε ἀ­προσ­δό­κη­τη τρο­πὴ στὸ ἐ­πει­σό­διο.

-Μπο­ρῶ νὰ ἰ­δῶ, ρώ­τη­σε, τὸ κί­βδη­λο εἰ­κο­σά­δραχ­μο; Τὸ ἔ­χε­τε μα­ζί σας;

Ἡ γυ­ναί­κα τὸ ἔ­βγα­λε ἀ­πὸ τὸ πορ­το­φό­λι της καὶ τὸ ἔ­δει­ξε.

-Ἀγ­γλι­κὸ σε­λί­νι εἶ­ναι, πα­ρα­τή­ρη­σε μὲ ἐμ­βρί­θεια ὁ εἰ­σπρά­κτωρ. Κά­νει 4 δραχ­μές. Ἡ ζη­μιά σας λοι­πὸν πε­ρι­ο­ρί­ζε­ται σὲ 16. Δῶ­στε τό­πο στό κα­κό. Κρα­τή­σε­τε τὸ νό­μι­σμα γιὰ σου­βε­νίρ…

-Ὄ­χι δὲν εἶ­ναι ἀγ­γλι­κό, δι­όρ­θω­σε ἕ­νας ἄλ­λος ἐ­πι­βά­της πού, ὅ­ταν ἄ­κου­σε νὰ γί­νε­ται λό­γος γιὰ ξέ­νο νό­μι­σμα, ση­κώ­θη­κε ἀ­πὸ τὴ θέ­ση του, πλη­σί­α­σε καὶ με­λέ­τη­σε τὸ κέρ­μα. Εἶ­ναι φράγ­κο μιᾶς νο­τι­ο­α­με­ρι­κά­νι­κης πο­λι­τεί­ας. Ἐ­γώ, ἐ­πει­δὴ μα­ζεύ­ω ξέ­να νο­μί­σμα­τα (λέ­γει στὴν κυ­ρί­α), σᾶς δί­νω εἴ­κο­σι δραχ­μὲς καὶ τὸ παίρ­νω, ἄν μοῦ τὸ δί­νε­τε.

Ἡ γυ­ναί­κα πῆ­ρε τὶς εἴ­κο­σι “γνή­σι­ες”  δραχ­μὲς χα­ρού­με­νη καί ὁ συλ­λέ­κτης ἔ­βα­λε στὴν τσέ­πη του τὸ νό­μι­σμα.

-Εἶ­ναι πα­λαι­ὸ καὶ ἀρ­κε­τὰ σπά­νιο, μοῦ εἰ­πε κα­θὼς δι­α­σταυ­ρω­θή­κα­με στὴν ἔ­ξο­δο. Κά­νει πο­λὺ πε­ρισ­σό­τε­ρα ἀ­πὸ εἴ­κο­σι δραχ­μές…

Οἱ ἀ­να­γνῶ­στες αὐ­τῆς τῆς στή­λης δὲν εἶ­ναι συ­νη­θι­σμέ­νοι νὰ δι­α­βά­ζουν ἐ­δῶ ἀ­νέκ­δο­τα, καὶ θὰ πα­ρα­ξε­νευ­τοῦν. Πρό­θε­σή μου ὅ­μως εἶ­ναι ὄ­χι νὰ τοὺς ψυ­χα­γω­γή­σω μ’­ἕ­να δι­ή­γη­μα, ἀλ­λὰ νὰ τοὺς κά­νω νὰ προ­σέ­ξουν ἕ­να φαι­νό­με­νο ποὺ ἔ­χει δώ­σει ἀ­φορ­μὴ σὲ πολ­λὲς καὶ βα­θυ­στό­χα­στες ψυ­χο­λο­γι­κὲς καὶ κοι­νω­νι­ο­λο­γι­κὲς πα­ρα­τη­ρή­σεις. Ἡ σκη­νὴ ποὺ ἱ­στό­ρη­σα (ἐγ­γυ­ῶ­μαι ὅ­τι πρό­κει­ται γιὰ πραγ­μα­τι­κὸ πε­ρι­στα­τι­κὸ) κά­νει τὸ πρό­βλη­μά μας συγ­κε­κρι­μέ­νο καὶ ξε­κά­θα­ρο:Τὸ πῶς κρί­νο­με καὶ τὸ κρι­τή­ριο ποὺ με­τα­χει­ρι­ζό­μα­στε ὅ­ταν ἀ­πο­τι­μοῦ­με μιὰ δι­ά­θε­ση ἤ μιὰ πρά­ξη τῶν συ­ναν­θρώ­πων μας, ἐ­ξαρ­τᾶ­ται ἀ­πὸ τὸν τρό­πο μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο (ἀ­νά­λο­γα μὲ τὴν ἰ­δι­ο­συγ­κρα­σί­α, τὴν ἀ­να­τρο­φὴ καὶ ἐκ­παί­δευ­ση, τὶς ἐ­παγ­γελ­μα­τι­κὲς ἀ­νάγ­κες καὶ βλέ­ψεις μας κ.ο.κ.) ἔ­χο­με το­πο­θε­τη­θεῖ ἀ­πέ­ναν­τι στὴ ζω­ὴ καὶ στὰ ἀ­γα­θά της. Ὀ­χτὼ ἄν­θρω­ποι ποὺ συ­ναν­τῶν­ται γιὰ λί­γη ὥ­ρα ἐν­τε­λῶς τυ­χαί­α, κρί­νουν ἕ­να καὶ τὸ ἴ­διο γε­γο­νὸς μὲ ὀ­χτὼ δι­α­φο­ρε­τι­κὰ πρί­σμα­τα. Ὁ “πα­θὼν” ὑ­πο­φέ­ρει ἀ­πὸ τὴ ζη­μιὰ ἀλ­λὰ καὶ ἀ­πὸ τὴν προ­σβο­λὴ ποὺ ἔ­πα­θε. Οἱ ἄλ­λοι βλέ­πουν τὸ πά­θη­μα ἀ­πὸ τὴ δι­κή του ὁ κα­θέ­νας “θέ­ση”. Ἕ­νας ἀ­δι­α­φο­ρεῖ, ἄλ­λος ὑ­περ­θε­μα­τί­ζει, ὁ τρί­τος καὶ ὁ τέ­ταρ­τος δι­και­ο­λο­γοῦν τὸν ὑ­πο­τι­θέ­με­νο ἔ­νο­χο, ἐ­νῶ οἱ τρεῖς τε­λευ­ταῖ­οι παίρ­νουν ἄλ­λους δρό­μους:  τὸν νό­μο δι­α­λα­λεῖ ὁ πρῶ­τος, τὴν πε­ρι­έρ­γειά του ζη­τεῖ νὰ ἱ­κα­νο­ποι­ή­σει ὁ δεύ­τε­ρος, καὶ ὁ τε­λευ­ταῖ­ος (πρα­κτι­κό­τε­ρος ἀ­π’ ὅ­λους)  τὸ συμ­φέ­ρον του. Ἀ­νά­λο­γα πε­ρι­στα­τι­κὰ θὰ ἔ­χει νὰ ἀ­φη­γη­θεῖ ὁ κα­θέ­νας πολ­λὰ, ἀ­πὸ τὸ ἄ­με­σο καὶ ἔμ­με­σο πε­ρι­βάλ­λον του. Στὶς ἠ­θι­κὲς κρί­σεις δὲν συμ­φω­νοῦν ὅ­λοι. Ἀ­κό­μη καὶ ἐ­κεῖ­νοι ποὺ ζοῦν μέ­σα στὸ ἴ­διο ἱ­στο­ρι­κὸ κλί­μα καὶ εἶ­ναι ἐ­νυ­φα­σμέ­νοι στὴν ἴ­δια κοι­νω­νί­α. Ἄλ­λος εἶ­ναι αὐ­στη­ρό­τε­ρος καὶ ἄλ­λος ἐ­πι­ει­κέ­στε­ρος στὶς κα­τα­δί­κες του· ἄλ­λος (εἰ­λι­κρι­νὰ ἤ ὑ­πο­κρι­τι­κὰ) ἀ­να­φέ­ρε­ται σὲ γε­νι­κοὺς κα­νό­νες καὶ ἄλ­λος προ­σαρ­μό­ζει τὴν ἐ­τυ­μη­γο­ρί­α του στὰ συγ­κε­κρι­μέ­να γε­γο­νό­τα, κρί­νει κα­τά πε­ρί­πτω­ση·  ἄλ­λος βά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο καὶ ἄλ­λος λι­γό­τε­ρο τὸν ἑ­αυ­τό του (τὶς ἀ­νάγ­κες καὶ τὰ συμ­φέ­ρον­τά του) στὸ θέ­μα ποὺ ἐ­ξε­τά­ζει κ.ο.κ. Αὐ­τὰ γιὰ τὸν τρό­πο τῆς κρί­σης. Ὡς πρὸς τὰ μέ­τρα, ἡ κλί­μα­κα τῶν ποι­κι­λι­ῶν εἶ­ναι ἐ­ξί­σου με­γά­λη καὶ πλού­σια σέ ἀ­πο­χρώ­σεις.

Τί θὰ συμ­πε­ρά­νο­με ἀ­πὸ τὸ ἀ­σύμ­πτω­το τοῦ­το;  — Τὸ ζή­τη­μα ἔ­χει πο­λὺ με­γά­λη ἔ­κτα­ση καὶ φυ­σι­κὰ δὲν εἶ­ναι ἐ­δῶ ὁ κα­τάλ­λη­λος τό­πος οὔ­τε γιὰ μιὰ συ­νο­πτι­κὴ ἔκ­θε­ση τῶν λύ­σε­ων ποὺ ἔ­χουν κα­τὰ και­ροὺς προ­τα­θεῖ. Ἄς πε­ρι­ο­ρι­στοῦ­με λοι­πὸν σὲ με­ρι­κὲς πο­λὺ γε­νι­κὲς καὶ ἁ­δρὲς γραμ­μὲς.

Καὶ τοῦ­το τὸ πρό­βλη­μα (ὅ­πως πολ­λὰ ἄλ­λα) μὲ δύ­ο με­θό­δους μπο­ρεῖ κα­νείς νὰ τὸ πλη­σιά­σει καὶ νά ἐ­πι­χει­ρή­σει νὰ τὸ λύ­σει. Ἡ πρώ­τη εἶ­ναι εὔ­κο­λη: εἴ­τε νὰ δι­α­κη­ρύ­ξου­με ἁ­πλο­ϊ­κὰ ὅ­τι ἕ­να μό­νο ἠ­θι­κὸ μέ­τρο ὑ­πάρ­χει (τὸ δι­κό μας) καὶ κά­θε ἐ­κτρο­πὴ ἀ­π’­αὐ­τὸ ση­μαί­νει πλά­νην ἤ δι­α­στρο­φὴ, εἴ­τε ἀ­πὸ ἀ­πο­γο­ή­τευ­ση νὰ πέ­σο­με στὸ ἄλ­λο ἄ­κρο, νὰ πα­ρα­δε­χτοῦ­με δη­λα­δὴ ὅ­τι στὶς ἀ­ξι­ο­λο­γή­σεις μας τὸ “ὀρ­θὸ” εἶ­ναι ἁ­πλὴ φαν­τα­σί­ω­ση ἤ προσ­δο­κί­α καὶ ὅ­λες οἱ κρί­σεις ἐ­ξί­σου αὐ­θαί­ρε­τες. Ἡ δεύ­τε­ρη μέ­θο­δος εἶ­ναι δύ­σκο­λη, ἀ­κρι­βῶς ἐ­πει­δὴ ἀ­παι­τεῖ πε­ρισ­σό­τε­ρη πε­ρί­σκε­ψη καὶ με­τρι­ο­πά­θεια. Τὴν ἀ­κο­λου­θοῦν ὅ­σοι βλέ­πουν στὸν ἄν­θρω­πο ὄ­χι μό­νο τὴν πε­ρα­τό­τη­τα ἀλ­λὰ καὶ τὴν ἀ­πε­ραν­το­σύ­νη. Μὲ τὴ μί­α του ἰ­δι­ό­τη­τα ἐγ­κλω­βί­ζε­ται μέ­σα στὴ σχε­τι­κό­τη­τα· μὲ τὴν ἄλ­λη ἔ­χει τὴ λα­χτά­ρα καὶ τὴ γεύ­ση τοῦ ἀ­πό­λυ­του. Δέ­σμιο κα­θὼς εἶ­ναι στὸ χῶ­ρο καὶ στὸ χρό­νο, τὸ ἱ­στο­ρι­κὸ καὶ κοι­νω­νι­κὸ τοῦ­το ζῶ­ο εἶ­ναι φυ­σι­κὸ νὰ ἔ­χει πα­ρα­δο­θεῖ στὴ σχε­τι­κό­τη­τα (τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων, τῶν πε­ποι­θή­σε­ων, τῶν προ­θέ­σε­ων). Τοῦ­το ὅ­μως δὲν ση­μαί­νει ὅ­τι ἀ­πέ­ναν­τί του ἔ­χει κλεί­σει γιὰ πάν­τα ἡ θύ­ρα τοῦ ἀ­πο­λύ­του. Στὴν πε­ρί­πτω­ση τοῦ ἀν­θρώ­που, τὸ σχε­τι­κὸ δὲν εἶ­ναι ἡ ἀν­τί­θε­ση, ἀλ­λὰ ἕ­να μέ­ρος τοῦ ἀ­πο­λύ­του, ὅ­πως καὶ τὸ ἐ­φή­με­ρο εἶ­ναι ὄ­χι ἄρ­νη­ση, ἀλ­λὰ δι­α­βα­τι­κὴ πραγ­μά­τω­ση τοῦ αἰ­ω­νί­ου.

Ἐ­ὰν μὲ αὐ­τὴ τὴν προ­ο­πτι­κὴ κοι­τά­ξο­με τὸ θέ­μα μας, ἐ­ὰν δη­λα­δὴ θε­ω­ρή­σο­με τὸ ἀ­πό­λυ­το (νό­η­μα, μέ­τρο, ἀ­ξί­α) ὄ­χι ὑ­πέρ­βα­ση ἀλ­λὰ σύ­νο­ψη καὶ συμ­πε­ρί­λη­ψη, ὁ­λο­κλή­ρω­ση τῶν σχε­τι­κῶν ἀ­πο­τι­μή­σε­ων ποὺ ἐ­πι­χει­ρεῖ τὸ πνεῦ­μα μας – ὁ­μο­λο­γῶ ὅ­τι δὲν εἶ­ναι κα­θό­λου εὔ­κο­λη αὐ­τὴ ἡ το­πο­θέ­τη­ση, για­τὶ ὁ κοι­νὸς ἄν­θρω­πος αἰ­σθά­νε­ται καὶ σκέ­πτε­ται “δι­α­ζευ­κτι­κὰ”, ὄ­χι “συ­ζευ­κτι­κὰ” -τό­τε θὰ δώ­σο­με στὸ πρό­βλη­μα ποὺ ἐ­ξε­τά­ζο­με μιὰ λύ­ση ποὺ μπο­ρεῖ ἴ­σως νὰ φαί­νε­ται πα­ρά­δο­ξη, ἔ­χει ὅ­μως ἀ­ναμ­φι­σβή­τη­τα βά­θος καὶ με­γα­λο­σύ­νη. Θὰ εἰ­ποῦ­με λ.χ. πε­ρι­ο­ρί­ζον­τας τὴ συ­ζή­τη­ση στὸ συγ­κε­κρι­μέ­νο μας πα­ρά­δειγ­μα (τὴ δι­έ­νε­ξη τοῦ λε­ω­φο­ρεί­ου) ὅ­τι ὅ­λες οἱ κρί­σεις ποὺ δι­α­τυ­πώ­θη­καν πε­ρι­έ­χουν ἀ­λή­θεια, ἀλ­λὰ δὲν ἀ­πο­τε­λοῦν ὅ­λη τὴν ἀ­λή­θεια. κα­θε­μιά τους πα­ρου­σιά­ζει τὴν ἄ­πο­ψη ποὺ δί­νει ἕ­να γε­γο­νὸς ἀ­πὸ ὁ­ρι­σμέ­νη θέ­ση. Εἶ­ναι ἐ­πο­μέ­νως σχε­τι­κή. Ὄ­χι ὅ­μως καὶ αὐ­θαί­ρε­τη, ἀ­φοῦ ἐκ­φρά­ζει μιὰ στάθ­μι­ση τῶν πραγ­μά­των δυ­να­τὴ καὶ εὔ­λο­γη. Κα­τὰ τὴν ἀν­τί­λη­ψη αὐ­τὴ, προ­σεγ­γί­σεις (ἄλ­λο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο καὶ ἄλ­λο­τε λι­γό­τε­ρο εὐ­τυ­χεῖς) πρὸς τὸ ἀ­πό­λυ­το εἶ­ναι οἱ σχε­τι­κὲς ἀ­πο­τι­μή­σεις μας. Ἄλ­λη τὸ πλη­σιά­ζει πιὸ πο­λὺ καὶ ἄλ­λη πιὸ λί­γο· ὅ­λες ὅ­μως ἔ­χουν κά­τι ἀ­πὸ τὸ κῦ­ρος του, καὶ γι­’­αὐ­τὸ πεί­θουν. Στὴν πε­ρι­ο­χὴ τῆς αὐ­θαι­ρε­σί­ας (τῆς πλά­νης ἤ τῆς ἀ­πά­της) ξε­πέ­φτουν, ὅ­ταν ἡ κα­θε­μιὰ δι­εκ­δι­κεῖ γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό της ὁ­λό­κλη­ρο τὸ χῶ­ρο τῆς ἐμ­πι­στο­σύ­νης μας. Τὸ μέ­ρος πρέ­πει νὰ δι­α­τυ­πώ­νε­ται καὶ νὰ γί­νε­ται δε­κτὸ ὡς μέ­ρος· τό­τε εἶ­ναι ἀ­λή­θεια. Ὅ­ταν ἐμ­φα­νί­ζε­ται καὶ χει­ρο­νο­μεῖ ὡς ὅ­λον, γί­νε­ται ψεῦ­δος.

κεί­με­νο τῆς 13^ης Ἰ­ου­λί­ου 1961.

Δοκίμιο από το βιβλίο του Ε. Παπανούτσου “πρακτική φιλοσοφία”

Το είδαμε:www.tiestiousia.blogspot.gr

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 14/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Να φιλιώσω τ΄αφίλιωτα. (Νίκος Καζαντζάκης)

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ 13/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Ηχώ της ζωής

Μια φορά ένας άνδρας με τον γιο του περπατούσαν μέσα στο δάσος. Ξαφνικά το αγόρι σκουντουφλά και πέφτει κάτω. Κτύπησε το πόδι του και φώναξε δυνατά:

– ΑΑΑΧΧΧ!

Ξαφνιασμένος, ακούει την φωνή του να επιστρέφει:

– ΑΑΑΧΧΧ!

Ξαφνιασμένος από το φαινόμενο, φωνάξει:

– Ποιός είσαι;

Όμως την μοναδική απάντηση που παίρνει είναι:

– Ποιός είσαι;

Θυμωμένος τώρα φωνάζει αγριεμένα:

– Είσαι δειλός!

Και η φωνή απαντά:

– Είσαι δειλός!

Γεμάτος περιέργεια ρωτά τον πατέρα του.

– Τι συμβαίνει πατέρα; τι γίνεται εδώ;

– Πρόσεξε γιε μου, του λέει εκείνος και φωνάζει δυνατά:

– Σε θαυμάζω!

Η φωνή απαντά:

– Σε θαυμάζω!

Ο πατέρας φωνάζει για άλλη μια φορά:

– Είσαι υπέροχος!

Η φωνή απαντά:

– Είσαι υπέροχος!

Το αγόρι ακόμα πιο έκπληκτο από πριν, δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει.

Υστέρα ο πατέρας πιάνει να εξηγήσει στον γιο του:

Tο φαινόμενο αυτό, οι άνθρωποι το λένε ΗΧΩ, αλλά στ’ αλήθεια είναι ΖΩΗ. Επειδή εκείνη σου επιστρέφει αυτό που της δίνεις. Η ζωή είναι ένας καθρέφτης των πράξεών σου. Αν θέλεις πιο πολλή αγάπη, τότε να δώσεις πολλή αγάπη! Αν θέλεις κατανόηση, τότε δώσε κατανόηση. Αν θέλεις οι άνθρωποι να σε υπομένουν, τότε να τους υπομείνεις και εσύ. Αυτός είναι ο κανόνας της ζωής και έχει εφαρμογή σε κάθε τομέα της ζωής μας!

Η ζωή σου με άλλα λόγια είναι όχι απλά μια σύμπτωση από τυχαία γεγονότα αλλά ένας καθρέφτης του ίδιου σου του εαυτού!

Καλό μεσημέρι να έχουμε!

   Και καλό Σαββατοκύριακο.

______________

  Πηγή: nostou-algos.pblogs.gr

το είδαμε : www.antikleidi.com

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 10/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Η συναισθηματική κακοποίηση: Τα σημάδια της

Είναι ένα εξίσου επικίνδυνο είδος κακοποίησης με τη σωματική. Περιλαμβάνει τη λεκτική κακοποίηση τις δηλαδή φωνές, τις ύβρεις αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Έχει να κάνει με μία σειρά επαναλαμβανομένων επεισοδίων που προσβάλλουν, απειλούν, απομονώνουν, υποβιβάζουν, εξευτελίζουν ή και ελέγχουν έναν άλλο άνθρωπο.

Οι συμπεριφορές που συχνά χαρακτηρίζουν τη συναισθηματική κακοποίηση συμπεριλαμβάνουν:

Έλλειψη αμοιβαιότητας στη σχέση. Εσείς δίνετε αλλά οι άλλοι μόνο λαμβάνουν. Η συμπεριφορά αυτή δεν έχει υγιή κίνητρα μιας και η προσπάθεια ικανοποίησης του άλλου έχει να κάνει πάντα με την αποφυγή μιας άσχημης κατάστασης, να κάνω αυτό για να μη θυμώσει και να μου επιτεθεί…

Ο/Η  σύντροφός σας συνηθίζει να σας δημιουργεί ενοχές και πάντα να ρίχνει σε εσάς το φταίξιμο. Έχει την τάση να κάνει  τα πάντα να φαίνονται δικό σας λάθος.

Ακόμη τραγικότερη μορφή   συναισθηματικής  κακοποίησης είναι αυτή που υφίστανται παιδιά από τους γονείς τους. 

Η αυτοεκτίμησή των θυμάτων κλονίζεται συστηματικά. Η συναισθηματική κακοποίηση καταστρέφει τον πυρήνα του ατόμου, γιατί επιτίθεται σε ολόκληρο το “είναι” του. Το θύμα όσο περνούν τα χρόνια νιώθει όλο και πιο ασήμαντο, χωρίς αξία, αναξιόπιστο, αβοήθητο. Άτομα που υφίστανται συναισθηματική κακοποίηση πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν τα αγαπάνε, και ότι τους αξίζει αυτό που περνάνε σα να φταίνε τα ίδια, σαν αυτά να έκαναν κάτι κακό για το οποίο πρέπει να τιμωρηθούν.

Τα άτομα που κακοποιούν συναισθηματικά, έχουν διάφορες τακτικές και μεθόδους για να δείξουν τη δύναμή τους:

Κυριαρχία: Οι θύτες νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν τη σχέση. Αυτοί παίρνουν τις αποφάσεις για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, λένε στον άλλο τι να κάνει, και απαιτούν από τον άλλο να τους υπακούσει. Ο θύτης μπορεί να φέρεται στο θύμα σα να είναι ο υπηρέτης του, ένα παιδί που δεν ξέρει, ή ακόμα και σαν να είναι κτήμα του.

Εξευτελισμός: Ο θύτης κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου το θύμα του να νιώσει άσχημα με τον εαυτό του, ανεπαρκές και ελλιπές με κάποιο τρόπο. Αν κάποιος πιστεύει για τον εαυτό του ότι δεν αξίζει και ότι κανένας άλλος δε θα ασχολιόταν μαζί του, οι πιθανότητες να φύγει όταν ο άλλος του φέρεται εξευτελιστικά είναι ελάχιστες. Οι προσβολές, οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί, η μπροστά σε τρίτους υποτίμηση του άλλου, είναι μερικά από τα όπλα του θύτη προκειμένου να καταστρέψει την αυτοπεποίθηση του θύματός του και να το κάνει να νιώσει τελείως αδύναμο.

Απομόνωση: Προκειμένου να καταφέρει να ελέγχει ακόμα περισσότερο το θύμα του, ο θύτης προσπαθεί να κόψει κάθε δεσμό που έχει το θύμα του με τον έξω κόσμο. Του απαγορεύει με κάποιο τρόπο να βλέπει την οικογένειά του ή τους φίλους του, ή ακόμα και να πηγαίνει στη δουλειά του ή στο σχολείο του. Το θύμα καταλήγει να πρέπει να πάρει άδεια από το θύτη του, προκειμένου να κάνει οτιδήποτε, να πάει οπουδήποτε, ή και να δει οποιονδήποτε. Ένας ακόμα τρόπος να υπάρχει ο έλεγχος είναι και η οικονομική εξάρτηση καθώς και η απαγόρευση εργασίας.

Απειλές: Ο θύτης συχνά χρησιμοποιεί απειλές για να εμποδίσει το σύντροφό του να φύγει. Μπορεί να τον απειλεί ότι θα προκαλέσει κακό ή ακόμα και ότι θα σκοτώσει τον ίδιο, ή τα παιδιά του, ή κάποιο μέλος της οικογένειάς του, ή ακόμα και ζώα. Μπορεί, επίσης, να απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει ή και να πάει το θύμα του στο δικαστήριο προφασιζόμενος ψεύτικες κατηγορίες.

Εκφοβισμός: Ο θύτης μπορεί να υιοθετήσει μία πληθώρα τακτικών εκφοβισμού, για να υποτάξει το θύμα του. Μερικές τέτοιες τακτικές μπορεί να είναι να κοιτάει το θύμα απειλητικά, ή να κάνει κινήσεις απειλητικές, προσβλητικά πράγματα μπροστά στο θύμα, να καταστρέψει κάτι. Το μήνυμα που θέλει να περάσει είναι ότι αν δεν υπακούσει ο άλλος, θα υπάρχουν βίαιες συνέπειες.

Άρνηση και κατηγορία: Οι θύτες είναι εξαιρετικά καλοί στο να βρίσκουν δικαιολογίες για πράγματα που είναι αδύνατο κάποιος να τους συγχωρήσει. Μπορεί να αποδώσουν την κακοποιητική και βίαια συμπεριφορά τους στην κακή τους παιδική ηλικία, σε μία άσχημη μέρα που πέρασαν, ή ακόμα και στα ίδια τα θύματά τους. Προσπαθούν πάντα να ελαχιστοποιήσουν την κακοποίηση ή και να αρνηθούν ότι συνέβηκε. Πολύ συχνά να ρίξουν την ευθύνη πάνω στο θύμα τους. Με κάποιο τρόπο για τη βίαιη συμπεριφορά τους θα φταίει το θύμα τους.

Ασυνείδητα, τα θύματα έχουν μάθει να μην αναγνωρίζουν το πόσο άσχημα είναι τα συναισθήματα που νιώθουν καθημερινά. Πολλές φορές μάλιστα όταν έρχονται αντιμέτωπα με προσβολές τις δικαιολογούν λέγοντας πώς το φταίξιμο είναι δικό τους και άξιζαν τελικά αυτές τις επιθέσεις.

Η συναισθηματική κακοποίηση προκαλεί ντροπή στο άτομο που τη βιώνει.  Η καλύτερη αντιμετώπιση είναι το θύμα να αναγνωρίσει την κατάσταση με τη βοήθεια ενός ειδικού ώστε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα του συντρόφου του ή να διακόψει αυτή τη σχέση.

ΤΟ  ΕΙΔΑΜΕ :www.sciencearchives.wordpress.com

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ 08/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Υψηλή στρατηγική- Αποτελεσματικότητα: Με ποιο κόστος;

Όσοι εξ ημών έχουμε ζήσει την εμπειρία της στρατιωτικής θητείας θα ενθυμούμαστε, πιθανόν, την κλασική άσκηση στο τέλος της βασικής εκπαίδευσης : την κατάληψη ενός λόφου. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η διμοιρία που ανέλαβε αυτή την αποστολή κατάφερε να καταλάβει το λόφο μέσα στο προκαθορισμένο χρονοδιάγραμμα. Ήταν αποτελεσματική (effective) η διμοιρία από άποψη επίτευξης του επιδιωκόμενου στόχου; Βεβαίως ήταν.

Έλα όμως που, κατά την διάρκεια της εφόδου, η διμοιρία αποδεκατίστηκε. (Αναφέρομαι, βέβαια, στην πρακτική του <<paintball>>.) <<Χάθηκαν>> ο επικεφαλής ανθυπολοχαγός, ο λοχίας, δυο δεκανείς και το 60% των στρατιωτών. Σώθηκε όμως ο πιο πεπειραμένος επιλοχίας. Ήταν αποδοτική (efficient) η διμοιρία από την άποψη του κόστους που υπέστη για την επίτευξη του στόχου; Προφανώς όχι.

Επιπλέον, η διμοιρία, που αποτελεί το όχημα για την επίτευξη περαιτέρω στόχων, δεν είναι πλέον αξιόμαχη και διατρέχει τον άμεσο κίνδυνο να μην μπορέσει να κρατήσει το λόφο που μόλις κατέλαβε.

Αντίστοιχα, όταν ταξιδεύουμε με αυτοκίνητο, σκοπός μας είναι να φτάσουμε κάπου σ ’έναν ορισμένο χρόνο. Όταν όμως αναφύονται προβλήματα στην μηχανή, σταματάμε, την επιδιορθώνουμε και μετά συνεχίζουμε. Το ν ‘αγνοήσουμε τη μηχανική βλάβη μπορεί να σημαίνει πως θα φτάσουμε ως τον προορισμό μας, αλλά διακινδυνεύουμε να κάψουμε τη μηχανή.

 Όταν σχεδιάζουμε και εκτελούμε μια διαφημιστική καμπάνια, για να αυξήσουμε τις πωλήσεις, για να φέρουμε περισσοτέρους τουρίστες ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, σημαντικότατος παράγων είναι το κόστος που υφιστάμεθα για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου. Αυτό ακριβώς προσδιορίζει και την αποδοτικότητα μας.

Είναι επίσης αυτονόητο ότι η αποτελεσματικότητα της ομάδας στην επιδίωξη ενός στόχου θα πρέπει να εναρμονίζεται με τη διατήρηση της ικανότητας της να προχωρήσει στην επιδίωξη κι άλλων στόχων.

    Απόσπασμα από το βιβλίο του  ΝΙΚΟΥ Ε. ΣΚΟΥΛΑ “Το τρίπτυχο της επιτυχίας -ΗΓΕΣΙΑ,ΜΑΝΑΤΖΜΕΝΤ, ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑ-“ 

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ 06/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Γιατί ;

Δημοσιεύουμε την  επιστολή που έστειλε στους Financial Times, μία 21χρονη Ελληνίδα από την Θεσσαλονίκη.

Ολόκληρη η επιστολή της Ηλιάνας Μάγρα

«Κύριε, Μνήμη. Καμία ανάμνηση της ζωής πριν από την οικονομική κρίση, αφού από τότε η πολιτική έχει κυριαρχήσει στα πάντα. Τώρα όμως δεν μπορώ καν να θυμηθώ πως ήταν η ζωή πριν από το βράδυ της Παρασκευής. Φόβος. Τρέμω το αύριο και το μόνο που βλέπω τώρα είναι σκοτάδι. Η αβεβαιότητα ορίζει τις μέρες μας και τα ίχνη ελπίδας που είχαν απομείνει για ένα καλύτερο μέλλον χάνονται κάθε λεπτό που περνάει.

Κοιτάζω την τριών ετών ανιψιά μου και ζηλεύω την άγνοια της, ζηλεύω την ηλικία της. Είμαι 21 ετών και τις τελευταίες ημέρες αισθάνομαι κουρασμένη από τη ζωή. Ένα δημοψήφισμα που δήθεν μου προσφέρει το δικαίωμα να αποφασίσω για το μέλλον μου, στην ουσία μου το αφαιρεί.

Εκατοντάδες άνθρωποι περιμένουν στις ουρές στα ΑΤΜ και στα βενζινάδικα. Στους δρόμους επικρατεί σιωπή και τα πρόσωπα των ανθρώπων είναι παγωμένα. Αυτή είναι η πραγματικότητα από την Παρασκευή το βράδυ. Εδώ και πολύ καιρό υπάρχουν άνθρωποι που κυριολεκτικά λιμοκτονούν. Ωστόσο, αντί να βελτιωθεί η δική τους κατάσταση, φαίνεται ότι τώρα θα μοιραστούμε και εμείς την ίδια μοίρα.

Οι οικογένειες και οι φίλοι έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, του «ναι» και του «όχι». Καλούμαστε να ασκήσουμε το δημοκρατικό δικαίωμα μας μέσω δημοψηφίσματος, χωρίς ωστόσο να μας έχει δοθεί κάποια εξήγηση για το τι συνεπάγεται κάθε απόφαση.

Βλέπω όλους όσοι γνωρίζω να είναι έτοιμοι να αναλάβουν αυτή την τεράστια ευθύνη χωρίς να είναι καν προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Μας παρατηρώ να λογομαχούμε χωρίς τέλος, υποστηρίζοντας ο καθένας τη μεριά του με θέρμη, με τον εγωισμό να κυριαρχεί στο μυαλό αλλά και στα λόγια μας, χωρίς κανείς να έχει ιδέα για το τι διακυβεύεται πραγματικά.

Όλοι θέλουμε να τερματιστεί η κρίση, όλοι λαχταράμε την ανάπτυξη και την ευτυχία. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τους γονείς μου χωρίς άγχος τα τελευταία χρόνια. Δεν θυμάμαι την εποχή που δεν έβλεπα καταστήματα να κλείνουν κάθε μήνα, ζητιάνους που πληθαίνουν στους δρόμους. Αυτοί οι άνθρωποι, πριν από την οικονομική κρίση, δεν είχε χρειαστεί ποτέ να ζητιανέψουν για τίποτα. Ωστόσο οι τελευταίες πέντε ημέρες ήταν χειρότερες από ό, τι έχουμε περάσει μέχρι τώρα. Λένε ότι το μόνο που ακούμε είναι προπαγάνδα αλλά έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας σε όλες τις πλευρές, τώρα τα πάντα μας φαίνονται ψέματα.

Νιώθω σαν να βρισκόμαστε σε ένα τέλος. Το τέλος της ζωής μας όπως την ξέραμε μέχρι τώρα. Ναι, της ζωής που, μέχρι και την Παρασκευή, πιστεύαμε ότι μπορούσε να καλυτερέψει. Τώρα όμως συνειδητοποιούμε ότι τότε ήταν καλύτερη. Το μόνο πράγμα που πραγματικά ευχόμαστε είναι να μην έρθουν τα χειρότερα

Ηλιάνα Μάγρα
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα»

ΤΟ  ΕΙΔΑΜΕ : www.koolnews.gr

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΥΖΗΝ ,ΣΗΜΕΡΑ 04/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Τούτες τις μέρες.

 Τούτες  τις μέρες ας αναλογιστούμε “τι εννοεί ο ποιητής”( Δ .  Σολωμός) με τη φράση :                                      Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε.
Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε .  

Τούτες  τις μέρες ας θυμηθούμε (Ύμνος εις την Ελευθερία) :

144. Η Διχόνοια που βαστάει
Ενα σκήπτρο η δολερή
Καθενός χαμογελάει,
Πάρ’ το, λέγοντας, και συ

145. Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
Έχει αλήθεια ωραία θωριά
Μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
Εισέ δάκρυα θλιβερά.

147. Μην ειπούν στο στοχασμό τους
Τα ξένα έθνη αληθινά:
Εάν μισούνται ανάμεσό τους
Δεν τους πρέπει ελευθεριά. 

            Τούτες  τις μέρες ας πορευθούμε με σύνεση, ομοψυχία και καθαρό πνεύμα.

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΥΖΗΝ ,ΠΟΙΗΣΗ ,ΣΗΜΕΡΑ 03/07/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

Σχολικές ειδήσεις

• Το σχολείο κατά τους θερινούς μήνες θα είναι ανοικτό κάθε Πέμπτη.
• Οι επαναληπτικές εξετάσεις περιόδου Σεπτεμβρίου 2015 θα διεξαχθούν απο 1 έως 10/09/2015 σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα.

• Διαβάστε εδώ το έγγραφο του υπουργείου  Πολιτισμού  Παιδείας  και Θρησκευμάτων για  τον Προγραμματισμό του Εκπαιδευτικού Έργου για τα Γυμνάσια και τα ΓΕΛ για το σχολικό έτος 2015 – 2015

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΣΧΟΛΕΙΟ 30/06/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ

William Shakespeare, “Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται”

Δεν έχω θυμό μέσα μου!
Δεν έχω έχθρα για κανέναν!

Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη!
Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς!
Κι η λύπη όταν την ξυπνάς γίνεται θάνατος!

Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου.

Θα θελα να μπορούσα να θυμώσω και να φωνάξω.Να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ.Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω.

Το μόνο που θέλω είναι να κοιμίσω την λύπη μου.

 Να την κοιμίσω και να την ξεχάσω.

Όπως κάνω ότι ξεχνώ τόσα πράγματα.Κι ας μην τα ξεχνώ.
Θέλω να περπατήσω και να μυρίσω νυχτολούλουδο.

Τόσα θέλω, μόνο που δεν ξέρω τι μπορώ.

Ή μήπως μπορώ ό,τι θέλω;

Τώρα πια, ξέρω τα ψέματα πίσω από τις καλά κρυμμένες αλήθειες σου.

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται…

ΠΗΓΗ: www.nemo-solus-satis-sapit-ap.blogspot.gr

Υποβολή σχολίου Δημοσιευμένο στην κατηγορία  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ,ΠΟΙΗΣΗ 28/06/2015 ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ