Κάθε Τετάρτη, μετά την τελευταία ώρα, το σχολείο μας μεταμορφωνόταν σε ένα «μελωδοσχολείο», και το χωριό των Καμαρών σε ένα «μελωδοχωριό». Νότες, ήχοι παντού, μουσικά κλειδιά στο πεντάγραμμο, παρτιτούρες στα χέρια των παιδιών, κιθάρες κουρδισμένες, ένα μπουζούκι παραπονιάρικο, ένα αρμόνιο ευτυχισμένο και πολλές καλοδουλεμένες φωνές. …
Μια ομάδα μαθητών και από τις τρεις τάξεις του Γυμνασίου έφερναν κάθε Τετάρτη τα μουσικά τους όργανα στο σχολείο και για δύο ώρες έκαναν εξάσκηση, έπαιζαν μικρά μουσικά κομμάτια και τραγουδούσαν.
«Η φραγκοσυριανή», «ένα όμορφο αμάξι με δύο άλογα», «μήλο μου κόκκινο», «ο δρόμος», «το ταγκό της Νεφέλης», «το ακορντεόν» …και πολλές άλλες μελωδίες.
Ο μαέστρος αυτού του ωραίου μουσικού σχήματος ήταν ο καθηγητής Μουσικής Σπηλιώπουλος Παναγιώτης.
«Όταν τελειώναμε κάθε φορά το μάθημα, ο καθηγητής μας έπαιζε ένα τραγούδι στην κιθάρα του και εμείς τραγουδούσαμε μαζί του. Αυτό μου άρεσε πάρα πολύ» (Λεωνή Α΄ Γυμνασίου)
«Όταν μας ανακοινώθηκε πως κάθε Τετάρτη θα φέρνουμε στις δύο ώρες της χορωδίας και τις κιθάρες μας, η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Όλα τα παιδιά σχεδόν ξεκινήσαμε από το μηδέν και φτάσαμε όλοι μας σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο. Μάθαμε να παίζουμε πολλά τραγούδια.» (Γεωργία Α΄Γυμνασίου)
«Τα περάσαμε υπέροχα, ήμασταν μια ευχάριστη παρέα, στο τέλος της σχολικής χρονιάς οι προσπάθειες μας έπιασαν τόπο.» (Μαριεντίνα Α΄Γυμνασίου)
Η ομάδα της χορωδίας παρουσίασε την ήμερα λήξεως των σχολικών μαθημάτων μια όμορφη μουσική παράσταση.










