Στο πλαίσιο της ημέρας για τα Αμεα στις 5 Δεκεμβρίου έγινε εκδήλωση και στο χώρο του Σχολείο μας. Αρχικά διαβάστηκε το μήνυμα του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Γαβρόγλου και στη συνέχεια έγινε σύντομη παρουσίαση γύρω  απ’ το  τι σημαίνει  άτομα με ειδικές ανάγκες,  τα προβλήματά τους και τις προσπάθειες  που γίνονται  στο χώρο της εκπαίδευσης προκειμένου να συμμετέχουν στο αγαθό της εκπαίδευσης και να νιώσουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας.

Επιπροσθέτως, οι μαθητές του Σχολείου μας έπαιξαν μπάσκετ και βόλλεϋ με το αδύνατο χέρι ή μένοντας σταθεροί σ’ ένα σημείο, προκειμένου να συναισθανθούν τα προβλήματα των ατόμων αυτών.

Τέλος, ζητήσαμε απ’ τους μαθητές μας, να γράψουν κείμενα, ποιήματα ή να ζωγραφίσουν εικόνες σχετικά με τα Αμεα αποδεικνύοντας και μ΄αυτόν τον τρόπο την ευαισθητοποίησή τους γύρω από τέτοιες κοινωνικές ομάδες.

Χαρωπές φωνές

Είναι πλέον δύσκολο να διακρίνεις γελαστά παιδιά  στους δρόμους  και ακόμη πιο δύσκολο να καταλάβεις αν γελούν πραγματικά από έκφραση  χαράς  ή από ανάρμοστες  συμπεριφορές που ασκούν στους γύρω τους. Ξέρω ένα  παιδί που το λένε Δημητράκη και είναι πάντα γελαστό και ευτυχισμένο. Δεν το νοιάζουν τα σχόλια που καθημερινά εισπράττει από τον κόσμο. Τον  νοιάζει μόνο η ευτυχία που έχει κλειδωμένη στην καρδούλα του. Γελά ασταμάτητα χωρίς περιορισμούς, κάτι που του αρέσει πολύ.

Προτιμά καλύτερα την αμέτρητη ευτυχία που έχει, και που ξέρει πώς να τη μεταδίδει στους άλλους, παρά αυστηρούς κανόνες και θεωρίες που ξέρουμε όλοι. Ο Δημητράκης, όπως και  χιλιάδες παιδιά στη χώρα μας την Ελλάδα, είναι πάντα χαρούμενα και γελαστά  δίχως λύπη ή θυμό, όπως όλοι τρέφουμε στη ψυχή μας.

Όμως, ρωτήσαμε ποτέ τον Δημητράκη αν ο ίδιος διάλεξε την ευτυχία από την νοημοσύνη και τη λογική; Σαφώς όχι. Ο Δημητράκης πάσχει από νοητική υστέρηση, κάτι που του στερεί τελείως το δικαίωμα στη μόρφωση και στην εκπαίδευση καθώς δεν μπορεί να αντλήσει γνώσεις στο ρυθμό που εμείς μπορούμε και φυσικά δεν πρόκειται να τις καταλάβει.  Όλοι  εμείς, τα φυσιολογικά άτομα έχουμε μόρφωση,  έχουμε λογική, και νου..

Όμως άτομα σαν το Δημητράκη δεν έχουν επιλογή. Και αν μπούμε στη διαδικασία σύγκρισης και συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τον Δημητράκη, θα δούμε πως όχι μόνο μας έχει κατακλύσει η μιζέρια και η διχόνοια, μας λείπει η χαρά η ευτυχία της ζωής και φυσικά δεν αναγνωρίζουμε την αξία τους. Για σκεφτείτε: Άραγε άξιζε αυτό  στο Δημητράκη με τόσο ευτυχία και χαρά και όρεξη για τη ζωή που έχει;

Φρόσω Κονταρή