Με αφορμή τα αποτελέσματα των βάσεων εισαγωγής, μοιράζομαι σκέψεις και βιώματα που σηματοδοτούν την πορεία μου ως εκπαιδευτικού. Η ζωή έχει έναν τρόπο να μας φέρνει ξανά μπροστά σε ανθρώπους και στιγμές που κάποτε μας αμφισβήτησαν, όχι για να μας πληγώσει, αλλά για να μας δείξει πόσο έχουμε προχωρήσει.
Από τα σχολικά χρόνια μέχρι σήμερα, συνάντησα ανθρώπους που υποτίμησαν τις επιλογές μου, τη σχολή μου, την πορεία μου. Κι όμως, με το πέρασμα του χρόνου, οι ρόλοι άλλαξαν. Εκείνοι που κάποτε ειρωνεύτηκαν, με είδαν αργότερα ως εκπαιδευτικό του παιδιού τους. Άλλοι που δεν έδιναν σημασία στη διαδρομή μου, με συνάντησαν ξανά ως διορισμένη συνάδελφο στην περιοχή μου.
Η ζωή δεν ξεχνά, αλλά ωριμάζει.
Ακόμη και μετά από χρόνια υπηρεσίας, ερευνητικές συνεργασίες και συμμετοχή σε πανεπιστημιακές ομάδες, υπάρχουν στιγμές αμφισβήτησης. Συνάδελφοι που ίσως δεν είχαν γνωρίσει όλες τις διαστάσεις της δουλειάς μου και της προσπάθειάς μου. Άλλοι που ίσως αντιλαμβάνονται την προσπάθεια και τη δημιουργία μέσα από το πρίσμα του ανταγωνισμού, ενώ για εμένα αποτελούν δρόμο συνεργασίας και εξέλιξης. Ακόμη και με διευθυντές, όπου η προσπάθειά μου για μια αξιοπρεπή και ηθική αξιολόγηση της σχολικής μονάδας παρερμηνεύτηκε. Και ανθρώπους από το σχολικό περιβάλλον που, χωρίς ίσως να γνωρίζουν όλη τη διαδρομή και την προσπάθειά μου, αμφισβήτησαν το έργο μου και την επιστημονική μου προσέγγιση.
Κι όμως, η ζωή… ξαναμίλησε.
Την επόμενη χρονιά, στη δειγματική διδασκαλία, ήρθαν να με παρακολουθήσουν. Είδαν στην πράξη αυτό που κάποτε αμφισβήτησαν. Δεν ξέρω αν όλοι κράτησαν κάποιο μάθημα από εκείνη τη συνάντηση. Ξέρω όμως ότι εγώ κράτησα το δικό μου: να συνεχίζω να δημιουργώ, να εξελίσσομαι και να προχωρώ χωρίς να περιμένω την επιβεβαίωση όλων. Και αυτό αρκεί.
Ευτυχώς, η πορεία μου δεν καθορίστηκε από την αμφισβήτηση. Καθορίστηκε από τους ανθρώπους‑φάρους:
- Καθηγητές και βοηθούς που πίστεψαν σε εμένα από τα φοιτητικά χρόνια.
- Συναδέλφους που με στήριξαν, με καθοδήγησαν, με επιβράβευσαν σε ευρωπαϊκά προγράμματα.
- Ανθρώπους που ανέλαβαν θέσεις ευθύνης τόσο στη σχολική πραγματικότητα, όσο και στην τοπική αυτοδιοίκηση ανοίγοντας δρόμους που οι συνθήκες ζωής δεν μου έδωσαν πάντα. Γιατί τελικά η διαδρομή ενός ανθρώπου δεν μετριέται μόνο από τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, αλλά και από τον τρόπο που αξιοποίησε όσες δημιούργησε μόνος του.
- Συναδέλφους‑γονείς που δεν αμφέβαλαν ούτε στιγμή για το εκπαιδευτικό μου έργο και με αγκάλιασαν με ζεστασιά και εμπιστοσύνη. Μια αληθινή οικογένεια.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η απόδειξη ότι η αξία δεν χάνεται. Η προσπάθεια δεν ακυρώνεται. Και η πορεία μας δεν καθορίζεται από όσους μας υποτίμησαν, αλλά από όσους μας είδαν πραγματικά.
Νιώθω βαθιά περηφάνια:
- Για τους μαθητές μου που έγιναν πτυχιούχοι και άνοιξαν τα φτερά τους επαγγελματικά.
- Για όσους τώρα ξεκινούν το ταξίδι τους.
- Και για όσους δεν πήραν την απάντηση που περίμεναν, γιατί η ζωή δεν τελειώνει σε έναν πίνακα αποτελεσμάτων.
Κανένα αποτέλεσμα δεν καθορίζει την αξία ενός ανθρώπου. Η προσπάθεια είναι αυτή που χτίζει τον δρόμο.
Η ζωή έχει έναν μοναδικό τρόπο να μας θυμίζει ότι κανείς δεν είναι ανώτερος από κανέναν . Η ευγένεια δεν είναι επιλεκτική. Ο σεβασμός δεν είναι προνόμιο. Και η προσπάθεια κάθε ανθρώπου αξίζει αναγνώριση.
«Η προσπάθεια δεν σε προδίδει, σε οδηγεί εκεί που κάποτε ούτε εσύ δεν φανταζόσουν ότι μπορείς να φτάσεις»
©Ο κόσμος της Αργυρούλας