Υπάρχουν κάποιες σχολικές χρονιές που δεν ολοκληρώνονται απλώς με το τελευταίο κουδούνι. Συνεχίζουν να ζουν μέσα μας, γιατί συνδέονται με ανθρώπους, συναισθήματα, συνεργασίες και στιγμές που μένουν αξέχαστες.
Η φετινή μου παρουσία στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Αμαρουσίου ήταν ένα νέο ξεκίνημα σε ένα καινούριο σχολικό περιβάλλον. Κι όμως, από την πρώτη στιγμή οι γονείς της Α΄τάξης κατάφεραν να με κάνουν να νιώσω οικεία, να αισθανθώ ότι ανήκω, να νιώσω ξανά οικογένεια.
Με αγκάλιασαν με εμπιστοσύνη, σεβασμό και αγάπη. Πίστεψαν στο παιδαγωγικό μου όραμα και μου έδωσαν τη δυνατότητα να εφαρμόσω τις παιδαγωγικές μεθόδους που θεωρώ σημαντικές για την ανάπτυξη των παιδιών. Με κοίταξαν στα μάτια και εμπιστεύτηκαν το ταξίδι που ξεκινούσαμε μαζί.
Και τα παιδιά ανταποκρίθηκαν με τον πιο όμορφο τρόπο. Οι μικροί μαθητές της Α΄τάξης δημιούργησαν ξεχωριστά Εργαστήρια Δεξιοτήτων, συμμετείχαν σε περιβαλλοντικές δράσεις, ανέπτυξαν στάσεις ενεργού πολίτη και απέδειξαν πως, όταν τα παιδιά έχουν χώρο να δημιουργήσουν, μπορούν να καταφέρουν σπουδαία πράγματα.
Ιδιαίτερα η περιβαλλοντική μας δράση αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία, καθώς παρουσιάστηκε ως καλή πρακτική στο Συνέδριο της Β΄Αθήνας, δίνοντας τη δυνατότητα να μοιραστούμε τη δουλειά των παιδιών και την εκπαιδευτική μας προσπάθεια με την ευρύτερη εκπαιδευτική κοινότητα. Παράλληλα, οι δράσεις των μαθητών αποτέλεσαν αφορμή για μια δειγματική διδασκαλία, στην οποία συνάδελφοι από όμορα σχολεία είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τη συνεργασία, τη δημιουργικότητα και τη βιωματική προσέγγιση.
Πίσω όμως από κάθε όμορφη δράση υπάρχει πάντα η δύναμη της συνεργασίας. Και αυτή η συνεργασία με τους γονείς της τάξης ήταν πραγματικά μοναδική. Δεν ένιωσα ποτέ ότι ήμουν απλώς μια εκπαιδευτικός σε ένα νέο σχολείο. Ένιωσα μέλος μιας κοινότητας που λειτουργούσε σαν οικογένεια, μιας ομάδας ανθρώπων που μοιράζονταν το ίδιο όραμα: να προσφέρουμε στα παιδιά μας όμορφες και ουσιαστικές εμπειρίες.
Η αγάπη και η εκτίμησή τους με συγκίνησαν βαθιά. Η όμορφη έκπληξη που μου ετοίμασαν στο τέλος της χρονιάς, το κοινό τους δώρο, ήταν μια πράξη που ξεπέρασε την αξία ενός αντικειμένου. Ήταν ένα μήνυμα αγάπης, αναγνώρισης και σύνδεσης που θα κρατήσω μέσα μου.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς, αγαπημένοι γονείς της Α΄τάξης, γιατί σε ένα νέο σχολικό ξεκίνημα μου προσφέρατε κάτι πολύτιμο: την αίσθηση ότι ανήκω.
Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο γνώσεις και δράσεις. Είναι άνθρωποι που συναντιούνται, εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον και δημιουργούν μαζί μικρές οικογένειες μέσα στη μεγάλη σχολική οικογένεια.
Αν με ρωτούσε κάποιος τι θα θυμάμαι περισσότερο από τη σχολική χρονιά 2025-26 στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Αμαρουσίου, δεν θα ήταν μόνο οι δράσεις, οι παρουσιάσεις ή οι διακρίσεις. Θα ήταν οι άνθρωποι. Οι γονείς που πίστεψαν σε μένα από την πρώτη στιγμή και με έκαναν να νιώσω πως, ακόμη και σε ένα νέο ξεκίνημα, μπορείς να βρεις μια δεύτερη σχολική οικογένεια.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην υπέροχη κοινότητα της Α΄τάξης του 11ου Δημοτικού Σχολείου Αμαρουσίου.
©Ο κόσμος της Αργυρούλας – Για εκπαιδευτική χρήση μόνο