Η 6η Μαρτίου, Πανελλήνια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού, αποτελεί κάθε χρόνο μια ευκαιρία να υπενθυμίσουμε στα παιδιά ότι η φωνή τους έχει δύναμη και ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να μένει μόνο του όταν αντιμετωπίζει δύσκολες συμπεριφορές.
Φέτος, για τους μικρούς μαθητές της Α΄ τάξης, υλοποίησα μια απλή και προσιτή δράση, αξιοποιώντας μια χρωμοσελίδα που δημιούργησα με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης (ένα εργαλείο που χρησιμοποιώ συχνά για να εμπλουτίζω το παιδαγωγικό μου υλικό).
Η χρωμοσελίδα συνδέεται με το μήνυμα «Μίλα Τώρα», στο πλαίσιο της δράσης του Χαμόγελου του Παιδιού λεπτομέρειες εδώ, η οποία μπορεί να αποτελέσει αφορμή για συζήτηση, έκφραση συναισθημάτων και ενίσχυση της ενσυναίσθησης μέσα στην τάξη.
Την παραθέτω παρακάτω, μαζί με το ομαδικό πόστερ που δημιουργήσαμε, ώστε να μπορεί να αξιοποιηθεί από όποιον συνάδελφο επιθυμεί να υλοποιήσει κάτι αντίστοιχο.
Για να συνοδεύσω τη δράση, δημιούργησα και ένα καπελάκι κατασκευή με θέμα την ημέρα, αξιοποιώντας τη φωτογραφία που ευγενικά παραχώρησε η συνάδελφος Κ.Κ.
Την ευχαριστώ θερμά για την άδεια χρήσης, καθώς η εικόνα αποδίδει με καθαρότητα και παιδικότητα το μήνυμα της ημέρας: σεβασμός, φιλία, συνεργασία.
Το καπελάκι μπορεί να χρησιμοποιηθεί:
– ως μικρό αναμνηστικό της ημέρας
– ως οπτικό ερέθισμα για συζήτηση
– ως στοιχείο που ενισχύει τη συμμετοχή των παιδιών στη δράση
Με ιδιαίτερη χαρά είδα την ιδέα αυτή να ταξιδεύει και να υλοποιείται με επιτυχία από τα παιδιά του 6ου Νηπιαγωγείου Ελευθερίου Κορδελιού.
Είναι πάντα όμορφο να βλέπουμε εκπαιδευτικές ιδέες να παίρνουν ζωή και σε άλλες σχολικές τάξεις!
Στο σχολείο μου νιώθω χαρά, η τάξη μου είναι ζεστή αγκαλιά.
Αν κάτι με φοβίσει, το λέω ξανά, μαζί βρίσκουμε λύση, ποτέ μοναχά.
Δίνω χέρι στον φίλο κοντά, κι αν λυπάται, του λέω “εγώ είμαι εδώ πια”.
Με μια λέξη γλυκιά, μια ματιά φωτεινή, η μέρα γεμίζει χαμόγελα, γίνεται γιορτή.
Μιλάω, δεν φοβάμαι, ζητώ βοήθεια ξανά,
η καρδιά μου δυναμώνει όταν είμαστε ομάδα.
Στο σχολείο μου ανθίζει η χαρά,
κι ο εκφοβισμός μακριά περνά.
Κάθε παιδί έχει φωνή, κι αξίζει να ακούγεται κάθε στιγμή.
Όταν ενώνουμε καρδιές στη σειρά, ο φόβος μικραίνει, χάνεται στη σιωπή.
Με σεβασμό και αγάπη μαζί, η τάξη μας γίνεται σπίτι ζεστό και απλό.
Κι όποιος δυσκολεύεται βρίσκει στη γη, φίλους που στέκονται πάντα καλό.
Μιλάω, δεν φοβάμαι, ζητώ βοήθεια ξανά,
η καρδιά μου δυναμώνει όταν είμαστε ομάδα.
Στο σχολείο μου ανθίζει η χαρά,
κι ο εκφοβισμός μακριά περνά.
Όλοι μαζί, κανείς μοναχά στη γη.
- Η κίνηση της «Ζεστής Αγκαλιάς»: Κατά τη διάρκεια της πρώτης στροφής, οι μαθητές μπορούν να σχηματίσουν έναν μεγάλο κύκλο και στο ρεφρέν («όταν είμαστε ομάδα») να πλησιάζουν στο κέντρο ενώνοντας τα χέρια τους.
- Εικονογράφηση στίχων: Μπορούμε να χωρίσουμε την τάξη σε ομάδες και κάθε ομάδα να αναλάβει να εικονογραφήσει μια στροφή. Για παράδειγμα, η δεύτερη ομάδα μπορεί να ζωγραφίσει ένα παιδί που δίνει το χέρι του σε έναν φίλο.
- Φωνητικό παιχνίδι: Στο σημείο «Μιλάω, δεν φοβάμαι», ενθαρρύνουμε τα παιδιά να τραγουδούν πιο δυνατά και σταθερά, τονίζοντας τη δύναμη που έχει η φωνή τους όταν ζητούν βοήθεια.
Περισσότερες ιδέες εδώ
©Ο κόσμος της Αργυρούλας -Για εκπαιδευτική χρήση μόνο