Υπάρχουν στιγμές στη σχολική ζωή που μοιάζουν μικρές, σχεδόν αθόρυβες, κι όμως φωτίζουν μέσα σου κάτι πολύ μεγαλύτερο. Στιγμές που δεν τις περιμένεις, δεν τις διεκδικείς, δεν τις φαντάζεσαι καν. Κι όταν έρχονται, σε βρίσκουν απροετοίμαστη, με την καρδιά ανοιχτή.
Μετά από χρόνια, έκανα μια νέα αρχή και βρέθηκα στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου. Ένας χώρος καινούριος για μένα, χωρίς παρελθόν, χωρίς ρίζες, χωρίς δεδομένες σχέσεις. Μόνο μια χρονιά συνεργασίας κι ούτε καν ήξερα αν θα υπάρξει επόμενη. Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον έναν χρόνο, δημιουργήθηκε κάτι που δεν εξηγείται εύκολα: μια συνεργασία αληθινή, ανθρώπινη, γεμάτη εμπιστοσύνη.
Στις 15 Ιουνίου, την ημέρα των ενδεικτικών, μπήκαν όλοι μαζί στην τάξη: γονείς και παιδιά, οι μαθητές μου, σαν μια μικρή κοινότητα που είχε ήδη συμφωνήσει σιωπηλά να κάνει αυτή τη στιγμή ξεχωριστή. Μια οικογένεια είχε φτιάξει χειροποίητα κουλουράκια, αυτά τα σπιτικά, που κουβαλούν μέσα τους χρόνο, φροντίδα και πρόθεση. Τα πρόσφεραν πρώτοι όπως είχα προσφέρει κι εγώ συμβολικά στην πρώτη ενημέρωση γονέων, για να έχουμε γλυκιά συνεργασία, με εκείνη τη σεμνή χαρά που έχουν οι άνθρωποι όταν θέλουν να πουν «ευχαριστώ» χωρίς πολλά λόγια.
Και τότε, σχεδόν τελετουργικά, όλοι μαζί μου έδωσαν το δώρο τους: μια μονοήμερη καλοκαιρινή κρουαζιέρα για μένα και τον σύζυγό μου. Ένα δώρο που δεν ήταν απλώς μια εκδρομή. Ήταν μια συλλογική πράξη αναγνώρισης. Μια υπενθύμιση ότι η σχέση σχολείου–οικογένειας μπορεί να ανθίσει ακόμη κι όταν ξεκινάς από το μηδέν, αρκεί να υπάρχει αλήθεια, συνέπεια και κοινή αγάπη για τα παιδιά.
Δεν ήταν η αξία του δώρου που με συγκίνησε. Ήταν η σκέψη, η οργάνωση. Το ότι κάθισαν, συζήτησαν, συμφώνησαν, έφτιαξαν, πρόσφεραν. Το ότι θέλησαν να μου χαρίσουν μια μέρα ξεγνοιασιάς, σαν να μου έλεγαν: «Σε είδαμε. Σε εκτιμήσαμε. Μας άγγιξες.»
Και όλα αυτά σε μια χρονιά που δεν ήξερα αν θα ξαναβρεθούμε. Κι όμως, εκείνοι δεν χάρισαν κάτι για το μέλλον, χάρισαν κάτι για το παρόν. Για αυτό που ζήσαμε μαζί. Για αυτό που υπήρξε.
Λίγους μήνες αργότερα, όταν η νέα σχολική χρονιά με βρήκε σε άλλο σχολείο, ένιωσα την ανάγκη να τους στείλω μια εικόνα με μια απλή ευχή: «Καλή σχολική χρονιά». Όχι ως τυπικό χαιρετισμό, αλλά ως έναν τρόπο να τους πω πως η ανάμνηση εκείνης της χρονιάς μένει μέσα μου καθαρή και φωτεινή, όπως ο ουρανός πάνω από το εκκλησάκι της φωτογραφίας από την εκδρομή που δώρισαν. Γιατί κάποιες συνεργασίες, όσο σύντομες κι αν είναι, αφήνουν χώρο μέσα σου που δεν αλλάζει με τις μετακινήσεις.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα
Όταν όλοι μαζί : γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικοί συνεργαζόμαστε με αλήθεια και σεβασμό, τότε δημιουργούμε κάτι πολύ περισσότερο από μια «καλή χρονιά». Δημιουργούμε κοινότητες. Δημιουργούμε μνήμες. Δημιουργούμε πρότυπα.
Και τα παιδιά, που μας κοιτούν πάντα πιο προσεκτικά απ’ όσο νομίζουμε, μαθαίνουν το πιο ουσιαστικό μάθημα:
ότι ο κόσμος αλλάζει όταν οι άνθρωποι ενώνονται.
Σχολική χρονιά 2023-24
©Ο κόσμος της Αργυρούλας