Υπάρχουν άνθρωποι που με μια μόνο στιγμή μπορούν να αφήσουν μέσα σου ένα σημάδι αγάπης που δεν ξεθωριάζει. Για μένα, ένας από αυτούς ήταν ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βάρης, και Βουλιαγμένης, ο πατέρας Παύλος.
Τον Μάρτιο του 2013 συνόδευα τους μαθητές μου από το 14ο Δημοτικό σχολείο Γλυφάδας, στον εκκλησιασμό για τη δοξολογία της σημαίας. Φτάσαμε νωρίς, η εκκλησία είχε λίγα σχολεία, και σκέφτηκα να βγάλω μερικές φωτογραφίες των παιδιών για ανάμνηση. Ο Μητροπολίτης ήταν παρών και επιτηρούσε τη δοξολογία.
Κάποια στιγμή, ένας από το προσωπικό του ήρθε και μου είπε πως ο Σεβασμιώτατος ήθελε να μου μιλήσει την ώρα της λειτουργίας.! Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως θα με επιπλήξει για τις φωτογραφίες. Δίστασα. Με σταμάτησαν και γονείς για ερωτήσεις για την παρέλαση μετά, οπότε καθυστέρησα. Όμως ο άνθρωπος ξαναήρθε και με κάλεσε ξανά.
Πήγα με μισή καρδιά και εκεί με περίμενε μια έκπληξη που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Ο πατέρας Παύλος δεν είχε σκοπό να με μαλώσει. Αντίθετα, μου είπε πως από την ώρα που μπήκαμε στην εκκλησία με παρατηρούσε: πώς φρόντιζα τα παιδιά, με πόση αγάπη και προσοχή στεκόμουν δίπλα τους. Μου έδωσε συγχαρητήρια και ευλογία. Ήταν μια στιγμή αληθινής καλοσύνης, μια αναγνώριση που δεν περίμενα και που με συγκίνησε βαθιά.
Λίγο καιρό αργότερα, ανήμερα της εορτής του Πολιούχου μας, πήγα να πάρω ευλογία κρατώντας το τσάι μου. Ο παππούλης το πέρασε για μπιμπερό και ζήτησε να ευλογήσει το παιδί μου. Όταν του είπα πως δεν έχω παιδί, ούτε καν είμαι παντρεμένη, χαμογέλασε και μου είπε:
«Εγώ θα σε παντρέψω».
Και όπως το είπε, έτσι έγινε.
Τον Ιανουάριο του 2017, ο πατέρας Παύλος ήταν εκείνος που μας ένωσε με τον σύζυγό μου. Μας έδωσε την ευλογία του με την ίδια γλυκύτητα και απλότητα που είχε δείξει από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα.
Το μοιράζομαι αυτό όχι για να μιλήσω για μένα, αλλά για εκείνον. Για την καλοσύνη του, τη διακριτικότητά του, την αγάπη που μοίραζε χωρίς θόρυβο. Για έναν άνθρωπο που έβλεπε πίσω από τις πράξεις, που αναγνώριζε την πρόθεση, που ευλογούσε με την καρδιά.
Για να θυμίσω ότι η αγάπη γυρνάει πίσω.
Και όταν γυρνάει, το κάνει πάντα με τρόπο που δεν ξεχνιέται.
Ο πατέρας Παύλος, κατά κόσμον Ευστράτιος Τσαούσογλου, γεννήθηκε το 1943 στη Σύρο και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διακονία της Εκκλησίας και του ανθρώπου. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1966 και πρεσβύτερος το 1969, υπηρετώντας για δεκαετίες ως ιεροκήρυκας με πραότητα, απλότητα και αληθινή ποιμαντική αγάπη.
Το 1999 ανέλαβε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη και το 2002 εξελέγη Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης, όπου υπηρέτησε μέχρι την κοίμησή του στις 19 Φεβρουαρίου 2019.
Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν ύψωνε ποτέ τη φωνή, αλλά ύψωνε τις καρδιές. Που δεν έκανε θόρυβο, αλλά έκανε χώρο. Που έβλεπε τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο και την αγάπη πίσω από την πράξη.
Η μνήμη του παραμένει ζωντανή μέσα από τις μικρές, προσωπικές στιγμές καλοσύνης που χάρισε. Στιγμές σαν αυτήν που μοιράστηκα.
«Οι αληθινοί ποιμένες δεν αφήνουν ίχνη στη γη, αλλά στο φως των ανθρώπων που αγάπησαν.»
© Ο κόσμος της Αργυρούλας