Μήνας: Φεβρουάριος 2026

Υπάρχουν στιγμές στη σχολική ζωή που μοιάζουν μικρές, σχεδόν αθόρυβες, κι όμως φωτίζουν μέσα σου κάτι πολύ μεγαλύτερο. Στιγμές που δεν τις περιμένεις, δεν τις διεκδικείς, δεν τις φαντάζεσαι καν. Κι όταν έρχονται, σε βρίσκουν απροετοίμαστη, με την καρδιά ανοιχτή.

Μετά από χρόνια, έκανα μια νέα αρχή και βρέθηκα στο 9ο Δημοτικό  Σχολείο Χαλανδρίου. Ένας χώρος καινούριος για μένα, χωρίς παρελθόν, χωρίς ρίζες, χωρίς δεδομένες σχέσεις. Μόνο μια χρονιά συνεργασίας κι ούτε καν ήξερα αν θα υπάρξει επόμενη. Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον έναν χρόνο, δημιουργήθηκε κάτι που δεν εξηγείται εύκολα: μια συνεργασία αληθινή, ανθρώπινη, γεμάτη εμπιστοσύνη.

Στις 15 Ιουνίου, την ημέρα των ενδεικτικών, μπήκαν όλοι μαζί στην τάξη: γονείς και παιδιά, οι μαθητές μου, σαν μια μικρή κοινότητα που είχε ήδη συμφωνήσει σιωπηλά να κάνει αυτή τη στιγμή ξεχωριστή. Μια οικογένεια είχε φτιάξει χειροποίητα κουλουράκια, αυτά τα σπιτικά, που κουβαλούν μέσα τους χρόνο, φροντίδα και πρόθεση. Τα πρόσφεραν πρώτοι όπως είχα προσφέρει κι εγώ συμβολικά στην πρώτη ενημέρωση γονέων, για να έχουμε γλυκιά συνεργασία, με εκείνη τη σεμνή χαρά που έχουν οι άνθρωποι όταν θέλουν να πουν «ευχαριστώ» χωρίς πολλά λόγια.

Και τότε, σχεδόν τελετουργικά, όλοι μαζί μου έδωσαν το δώρο τους: μια μονοήμερη καλοκαιρινή κρουαζιέρα για μένα και τον σύζυγό μου. Ένα δώρο που δεν ήταν απλώς μια εκδρομή. Ήταν μια συλλογική πράξη αναγνώρισης. Μια υπενθύμιση ότι η σχέση σχολείου–οικογένειας μπορεί να ανθίσει ακόμη κι όταν ξεκινάς από το μηδέν, αρκεί να υπάρχει αλήθεια, συνέπεια και κοινή αγάπη για τα παιδιά.

Δεν ήταν η αξία του δώρου που με συγκίνησε. Ήταν η σκέψη, η οργάνωση. Το ότι κάθισαν, συζήτησαν, συμφώνησαν, έφτιαξαν, πρόσφεραν. Το ότι θέλησαν να μου χαρίσουν μια μέρα ξεγνοιασιάς, σαν να μου έλεγαν: «Σε είδαμε. Σε εκτιμήσαμε. Μας άγγιξες.»

Και όλα αυτά σε μια χρονιά που δεν ήξερα αν θα ξαναβρεθούμε. Κι όμως, εκείνοι δεν χάρισαν κάτι για το μέλλον, χάρισαν κάτι για το παρόν. Για αυτό που ζήσαμε μαζί. Για αυτό που υπήρξε.

Λίγους μήνες αργότερα, όταν η νέα σχολική χρονιά με βρήκε σε άλλο σχολείο, ένιωσα την ανάγκη να τους στείλω μια εικόνα με μια απλή ευχή: «Καλή σχολική χρονιά». Όχι ως τυπικό χαιρετισμό, αλλά ως έναν τρόπο να τους πω πως η ανάμνηση εκείνης της χρονιάς μένει μέσα μου καθαρή και φωτεινή, όπως ο ουρανός πάνω από το εκκλησάκι της φωτογραφίας από την εκδρομή που δώρισαν. Γιατί κάποιες συνεργασίες, όσο σύντομες κι αν είναι, αφήνουν χώρο μέσα σου που δεν αλλάζει με τις μετακινήσεις.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα

Όταν όλοι μαζί : γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικοί συνεργαζόμαστε με αλήθεια και σεβασμό, τότε δημιουργούμε κάτι πολύ περισσότερο από μια «καλή χρονιά». Δημιουργούμε κοινότητες. Δημιουργούμε μνήμες. Δημιουργούμε πρότυπα.

Και τα παιδιά, που μας κοιτούν πάντα πιο προσεκτικά απ’ όσο νομίζουμε, μαθαίνουν το πιο ουσιαστικό μάθημα:  

ότι ο κόσμος αλλάζει όταν οι άνθρωποι ενώνονται.

Σχολική χρονιά 2023-24

©Ο κόσμος της Αργυρούλας 

Υπάρχουν άνθρωποι που με μια μόνο στιγμή μπορούν να αφήσουν μέσα σου ένα σημάδι αγάπης που δεν ξεθωριάζει. Για μένα, ένας από αυτούς ήταν ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βάρης, και Βουλιαγμένης, ο πατέρας Παύλος.

Τον Μάρτιο του 2013 συνόδευα τους μαθητές μου από το 14ο Δημοτικό σχολείο Γλυφάδας, στον εκκλησιασμό για τη δοξολογία της σημαίας. Φτάσαμε νωρίς, η εκκλησία είχε λίγα σχολεία, και σκέφτηκα να βγάλω μερικές φωτογραφίες των παιδιών για ανάμνηση. Ο Μητροπολίτης ήταν παρών και επιτηρούσε τη δοξολογία.

Κάποια στιγμή, ένας από το προσωπικό του ήρθε και μου είπε πως ο Σεβασμιώτατος ήθελε να μου μιλήσει την ώρα της λειτουργίας.! Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως θα με επιπλήξει για τις φωτογραφίες. Δίστασα. Με σταμάτησαν και γονείς για ερωτήσεις για την παρέλαση μετά, οπότε καθυστέρησα. Όμως ο άνθρωπος ξαναήρθε και με κάλεσε ξανά.

Πήγα με μισή καρδιά και εκεί με περίμενε μια έκπληξη που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Ο πατέρας Παύλος δεν είχε σκοπό να με μαλώσει. Αντίθετα, μου είπε πως από την ώρα που μπήκαμε στην εκκλησία με παρατηρούσε: πώς φρόντιζα τα παιδιά, με πόση αγάπη και προσοχή στεκόμουν δίπλα τους. Μου έδωσε συγχαρητήρια και ευλογία. Ήταν μια στιγμή αληθινής καλοσύνης, μια αναγνώριση που δεν περίμενα και που με συγκίνησε βαθιά.

Λίγο καιρό αργότερα, ανήμερα της εορτής του Πολιούχου μας, πήγα να πάρω ευλογία κρατώντας το τσάι μου. Ο παππούλης το πέρασε για μπιμπερό και ζήτησε να ευλογήσει το παιδί μου. Όταν του είπα πως δεν έχω παιδί,  ούτε καν είμαι παντρεμένη, χαμογέλασε και μου είπε:  

«Εγώ θα σε παντρέψω».

Και όπως το είπε, έτσι έγινε.

Τον Ιανουάριο του 2017, ο πατέρας Παύλος ήταν εκείνος που μας ένωσε με τον σύζυγό μου. Μας έδωσε την ευλογία του με την ίδια γλυκύτητα και απλότητα που είχε δείξει από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα.

Το μοιράζομαι αυτό όχι για να μιλήσω για μένα, αλλά για εκείνον. Για την καλοσύνη του, τη διακριτικότητά του, την αγάπη που μοίραζε χωρίς θόρυβο. Για έναν άνθρωπο που έβλεπε πίσω από τις πράξεις, που αναγνώριζε την πρόθεση, που ευλογούσε με την καρδιά.

Για να θυμίσω ότι η αγάπη γυρνάει πίσω.  

Και όταν γυρνάει, το κάνει πάντα με τρόπο που δεν ξεχνιέται.

Ο πατέρας Παύλος, κατά κόσμον Ευστράτιος Τσαούσογλου, γεννήθηκε το 1943 στη Σύρο και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διακονία της Εκκλησίας και του ανθρώπου. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1966 και πρεσβύτερος το 1969, υπηρετώντας για δεκαετίες ως ιεροκήρυκας με πραότητα, απλότητα και αληθινή ποιμαντική αγάπη.

Το 1999 ανέλαβε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη και το 2002 εξελέγη Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης, όπου υπηρέτησε μέχρι την κοίμησή του στις 19 Φεβρουαρίου 2019.

Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν ύψωνε ποτέ τη φωνή, αλλά ύψωνε τις καρδιές. Που δεν έκανε θόρυβο, αλλά έκανε χώρο. Που έβλεπε τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο και την αγάπη πίσω από την πράξη.

Η μνήμη του παραμένει ζωντανή μέσα από τις μικρές, προσωπικές στιγμές καλοσύνης που χάρισε. Στιγμές σαν αυτήν που μοιράστηκα.

«Οι αληθινοί ποιμένες δεν αφήνουν ίχνη στη γη, αλλά στο φως των ανθρώπων που αγάπησαν.»

© Ο κόσμος της Αργυρούλας