Δημήτρης Ροτζιώκος

Σήμερα, θέλω να απευθυνθώ στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, όχι γιατί έχω κάτι καινούργιο να του πω αλλά για να του καταθέσω τους προβληματισμούς μου που είναι, δυστυχώς, προβληματισμοί ( για να μην πω φοβίες ), των περισσότερων ανθρώπων που καθημερινά συναντάμε στο δρόμο, στη δουλειά ή στο καφενείο.

Είναι αλήθεια ότι μόλις ανέλαβε η καινούργια κυβέρνηση και ανακοινώθηκε το όνομα του κ. Χρυσοχοΐδη για το συγκεκριμένο υπουργείο, υπήρχε μια διάχυτη χαρά, πίστη κι ελπίδα ότι κάτι θα γίνει, τέλος πάντων, και σιγά σιγά θα αρχίσουμε και πάλι στην πατρίδα μας να νιώθουμε λιγότερο ανασφαλείς.

Είχαμε αρχίσει να ονειρευόμαστε και πάλι μια Αθήνα, π.χ., που ο καθένας θα μπορεί, όπως παλιά, να περπατάει στους δρόμους της χωρίς φόβο και αγωνία, μέχρι να επιστρέψει στο σπίτι του. Να κοιμόμαστε τα βράδια, όπως παλιά, χωρίς το άγχος και το φόβο, μήπως μας συμβεί κάτι κατά τη διάρκεια της νύχτας. Πιστέψαμε ακόμη ότι τα καφενεία των μεγάλων χωριών μας (τα μικρά χωριά έχουν ήδη ερημώσει) θα αρχίσουν και πάλι να είναι φιλόξενα και για μας τους γηγενείς που σήμερα αισθανόμαστε πρόσφυγες στην ίδια μας τη χώρα όπως είχε πει κάποτε ο μεγάλος μας ποιητής Κ. Βάρναλης.  Χαιρόμασταν με την ιδέα ότι κανένας αλλοδαπός από δω και πέρα δεν θα τολμήσει να μας κοιτάξει απειλητικά χωρίς αιτία, λόγο και αφορμή. Πιστέψαμε με άλλα λόγια στα αυτονόητα.

Θέλω να πιστεύω πως γι αυτές μας τις απλές επιθυμίες, σκέψεις και όνειρα δεν κινδυνεύουμε να θεωρηθούμε αφελείς, εξωπραγματικοί ή αιθεροβάμονες.

Πέρασαν τέσσερεις σχεδόν μήνες από τις τελευταίες εκλογές και κοιτάζοντας γύρω μας με προσοχή και με καλή διάθεση, δεν βλέπουμε να έχει γίνει κάτι που θα μας κάνει έστω και να ελπίζουμε λίγο.

Οι κλοπές και οι ληστείες, αυξάνουν καθημερινά. Οι τρομοκρατία ζει βασιλεύει και …πολλαπαλασιάζεται και μια ανήμπορη αστυνομία παρακολουθεί από μακριά τα γεγονότα και όταν κάποια στιγμή επεμβαίνει, είναι σχεδόν πάντα κατόπιν εορτής.

Οι πολίτες ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια που συνήθως ποτέ δεν φτάνει. Πόσες φορές αγανακτισμένοι πολίτες απειλούν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους; Αυτά βέβαια είναι δείγματα μιας κοινωνίας και μιας πολιτείας που βρίσκεται σε παρακμή.

Δεν θέλω να σκέφτομαι τη συνέχεια. Όταν δηλαδή αυτός ο συρφετός των ανεξέλεγκτων αλλοδαπών αρχίσει να πιέζεται ακόμη περισσότερο από την ανέχεια και την πείνα, αποφεύγω να σκεφτώ το τι μπορεί να προκύψει μετά από λίγο, στην ήδη πολύπαθη ελληνική κοινωνία.

Αναρωτιέται κανείς τι φταίει κι εμείς ως χώρα δεν μπορούμε να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας γενικώς.

Στην οικονομία πήγαμε κατά διαό… . Στην παιδεία στο μη περαιτέρω. Στην ανάπτυξη, ίσως να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν παράγει σχεδόν τίποτα ή ό, τι παράγουμε (ακόμη), είναι προϊόν επιδοτούμενο και δεν μας έφταναν όλα αυτά, για να δέσει το σιρόπι, είμαστε και μια από τις πιο ακριβές χώρες της Ευρώπης.

Τι φταίει λοιπόν;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη δύο πράγματα:

Το πρώτο είναι ότι έχουμε, ως λαός, παραγνωριστεί(!) με τη δημοκρατία. Πολύ σοφά και με απλά λόγια τα έλεγε όλα αυτά ο Ισοκράτης στους Αθηναίους 4 σχεδόν αιώνες π. Χ.

« …Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται γιατί κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα  και την αναρχία ως ευδαιμονία…»

Νομίζω πως ο Ισοκράτης ζει σήμερα ανάμεσά μας και ότι κάπου …προηγουμένως συζητούσαμε σε κάποιο καφενείο του χωριού μας.

Αυτή είναι η πιο σοφή καταγραφή της σημερινής πραγματικότητας που ξεκινάει από τη μεταπολίτευση και με σταθερούς ρυθμούς έφτασε στο σήμερα.

Μάθαμε να ζούμε χωρίς να δουλεύουμε και να ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα βγάζουμε. Το ελληνικό Δημόσιο είναι τόσο ανεξέλεγκτο, μέχρι που και ίδιος ο υπουργός οικονομικών αναγκάστηκε να δηλώσει ότι δεν γνωρίζει πόσους και ποιους υπαλλήλους πληρώνει!

Σε όλη αυτή την ιστορία έρχεται να προστεθεί και να «δέσει» το δεύτερο στοιχείο που έχει ευθύνη για τη γιγάντωση του πρώτου, είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων εκείνων που λέγονται πολιτικοί και έχουν βάλει (υποτίθεται) σκοπό της ζωής τους, να υπηρετούν τα … συμφέροντά μας και το καλό της …πατρίδας!

Μέχρι σήμερα για το μόνο που πραγματικά έχουν ενδιαφερθεί και συνεχίζουν να ενδιαφέρονται, είναι το λεγόμενο πολιτικό κόστος. Δεν κοιτάζουν ποιο είναι το πραγματικό συμφέρον των πολιτών και της πατρίδας μας αλλά εκείνο που νομίζουν ότι είναι συμφερότερο, ώστε η παράταξή τους να συνεχίσει να παραμένει στην εξουσία και να …βολεύουν τους ημέτερους συνήθως στο μεγάλο …τσίρκο που λέγεται δημόσιο!

Ό, τι θέμα, μέχρι σήμερα, ήταν δύσκολο, το προσπερνούσαν και παρέπεμπαν τη λύση του στο μέλλον. Έλειπε πάντα η διορατικότητα, ο σχεδιασμός και ο σωστός προγραμματισμός όχι μόνο για το μέλλον αλλά ούτε καν για το αύριο. Το « δος ημίν σήμερον» ήταν σχεδόν πάντα το δόγμα και η κεντρική μας φιλοσοφία. Για τα λάθη, τις παραλείψεις ή και μερικές φορές τις εγκληματικές ενέργειες κάποιων πολιτικών, ίσχυε αυτό που λέει ο λαός μας: «κόρακας κοράκου μάτι …» και ουδείς ποτέ τιμωρήθηκε.  

Περιμένουμε όλοι εμείς τώρα να βάλει τάξη στο μπάχαλο αυτό η αστυνομία, όταν κάθε αστυνομικό είμαστε έτοιμοι να τον κατακρεουργήσουμε μόνο και μόνο επειδή στραβοκοίταξε κάποιον αναρχικό ή γιατί ήταν …απρόσεχτος και ακούμπησε …το χέρι του σε κάποιον αλλοδαπό. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, Υπουργέ μας, περιμένετε κάτι σημαντικό από την αστυνομία; Τι θα είναι εκείνο που θα παρακινήσει τον αστυνομικό να κυνηγήσει τον κλέφτη, να πιάσει τον κουκουλοφόρο ή τον ληστή της τράπεζας και να προστατέψει ικανοποιητικά τον πολίτη, τη στιγμή που η ίδια η πολιτεία με τους νόμους αλλά κυρίως με την νοοτροπία που επικρατεί, έχει τον αστυνομικό με την πλάτη στον τοίχο και είναι έτοιμη να του επιβάλει κυρώσεις ακόμη και με την κατηγορία του …υπερβάλλοντος ζήλου!

Θα μπορούσαμε εδώ να πούμε αυτό που είπε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας: « ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε! ».

Σκέφτομαι, αν τελικά, Υπουργέ μας, έχουμε αποφασίσει τι αστυνομία θέλουμε.

Πάρτε, λοιπόν, μέτρα, φτιάξτε μια αστυνομία σύγχρονη και αποτελεσματική, απελευθερώστε τους αστυνομικούς μας ώστε να κινούνται και να δρουν αποτελεσματικά, βάλτε στόχους, ξεκινώντας από τους εαυτούς σας, αλλάξτε σεις οι πολιτικοί νοοτροπία και ξεχάστε το πολιτικό κόστος, ακολουθήστε μια καλοσχεδιασμένη και μελετημένη, σταθερή και απαρέγκλιτη πορεία, πείτε λιγότερα και κάντε περισσότερα. Εφαρμόστε τους νόμους προς κάθε κατεύθυνση.

Τότε να είστε σίγουροι, ότι και ο λαός θα σας ακολουθήσει. Τότε θα δούμε τι πραγματικά είναι Δημοκρατία και πόσο σοφοί ήταν οι πρόγονοί μας που την επινόησαν ως πολίτευμα. Ο ελληνικός λαός ξέρει να ξεχωρίζει και να στηρίζει τις ειλικρινείς προσπάθειες και τους αγώνες της ηγεσίας του.

… Παρακολουθώντας τον τελευταίο καιρό όλα όσα ακούγονται και γράφονται γύρω από τις αγροτικές κινητοποιήσεις, αλλά κυρίως θαυμάζοντας τις καθημερινές παραστάσεις που λαμβάνουν χώρα στα δελτία ειδήσεων όλων των τηλεοπτικών σταθμών, θέλω να σταθώ με κατάνυξη(!), στα λεγόμενα κάποιων σπουδαίων(!), αγροτοσυνδικαλιστών μας. Ενώ αρχικά όλοι μιλούσαν με πάθος για τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις και τόνιζαν με έμφαση ότι είναι καιρός η κυβέρνηση να σκύψει πάνω από τα πολλά και χρονίζοντα προβλήματά τους που επί δεκαετίες ταλανίζουν τον αγροτικό κόσμο, μόλις η κυβέρνηση τους ανακοίνωσε την βούλησή της να κάνει τις μεγάλες τομές και να αρχίσει η θεσμική μεταρρύθμιση από την επομένη κιόλας μέρα, τότε, στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για το τι γίνεται από δω και πέρα, ακούσαμε όλοι – με απογοήτευση, θα έλεγα – τη θέση των αγωνιζόμενων για τα … θεσμικά αγροτών: «Μόλις μας δώσει η κυβέρνηση το … παραδάκι, αμέσως θα ανοίξουν οι δρόμοι … »
… Πώς μπορεί μια τέτοια συμπεριφορά κι ένας τέτοιος τρόπος διεκδίκησης να έχει την συμπαράσταση κοινωνική; Δεν αντιλαμβάνονται αυτοί οι μεγάλοι (!), αγωνιστές που … πεινάνε, ότι το πρώτο στοιχείο που πρέπει να έχει η διεκδίκηση μιας κοινωνικής ομάδας, είναι η κοινωνική αποδοχή και το δίκαιο των αιτημάτων της; Μπορείς με ωμό τρόπο και με ασέβεια απέναντι στους θεσμούς να διεκδικείς;  Δεν έμαθαν αυτοί οι κύριοι ότι οι καιροί άλλαξαν και ότι οι διεκδικήσεις πλέον δεν γίνονται με ρόπαλα και με το κλείσιμο των συνόρων; Ας μάθουν, τέλος πάντων, οι απανταχού συνδικαλιστές ότι το πρώτο που πρέπει να κάνουν είναι να πετάξουν στους σκουπιδοτενεκέδες τις κομματικές τους ταυτότητες (τουλάχιστο όσο είναι συνδικαλιστές) και να μην είναι εγκάθετοι κανενός. Μόνο τότε θα είναι ισχυροί και σεβαστοί συνομιλητές της όποιας εξουσίας.
….Δεν θυμάμαι, μεταπολιτευτικά τουλάχιστον, άλλη περίπτωση διεκδικήσεων, που να είχε ως αποτέλεσμα την απαξίωση του αγώνα από όλη σχεδόν την κοινωνία.
….Είναι λυπηρό για τους αγρότες μας, για τους ίδιους και για το μέλλον τους, να βρεθούν χωρίς να το καταλάβουν σε μια τόσο άσχημη θέση και από κατήγοροι να γίνουν κατηγορούμενοι!
… Με την ευκαιρία αυτή, ήθελα να απευθυνθώ στην κ. Παπαρρήγα. Με πολλή χαρά θα άκουγα να μας έλεγε, πώς αυτή θα χειριζόταν ένα παρόμοιο περιστατικό κινητοποιήσεων στο καθεστώς και το πολιτικό σύστημα που ευαγγελίζεται και θα ήθελε να ζει; Είναι ανεπίτρεπτο να νομιμοποιεί τέτοιες ακραίες ενέργειες από οπουδήποτε κι αν προέρχονται. Όταν κάποια στιγμή αποφασίσει να μας πει το πολιτικό σύστημα που εφαρμόζεται κάπου με επιτυχία και προτείνει και για τη χώρα μας, ό ελληνικός λαός θα ανοίξει την αγκαλιά του και γι αυτήν και για το σύστημα. Διαφορετικά θα πρέπει να βρει άλλον πιο σύγχρονο και επιτρεπτό τρόπο προς άγραν ψήφων.
… Πριν κλείσω τις σημειώσεις μου, θα πω δυο λόγια για την εκάστοτε αντιπολίτευση: Κύριοι, μην τάζετε, μην χαϊδεύετε και μην συμμετέχετε σε παράλογες και πολλές φορές παράνομες συμπεριφορές και διεκδικήσεις κοινωνικών ομάδων, γιατί όταν βρεθείτε στην εξουσία θα έρθει η ώρα του … ξεπληρώματος!

   Έχουμε βαρεθεί τον τελευταίο καιρό, ν’ ακούμε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να μας μιλάει για οικονομικά μέτρα που άλλοτε τα βαφτίζουν θεσμικές αλλαγές και άλλοτε διαρθρωτικά.
   Αν σταματήσεις στο δρόμο έναν οποιοδήποτε πολίτη και τον ρωτήσεις, ξέρει πολύ καλά και είναι σε θέση να σου πει ποια απλά πράγματα έπρεπε να είχε κάνει η Κυβέρνηση και θα απορήσει γιατί μέχρι σήμερα δεν μπορεί, π.χ., να ελέγξει την αγορά των καυσίμων, με το γνωστό αποτέλεσμα, όταν το βράδυ ακριβαίνει το πετρέλαιο, το πρωί βρίσκουμε στο βενζινάδικο ανεβασμένη την τιμή του και μόλις πέφτει η διεθνής τιμή του, η μόνιμη επωδός(!) των βενζινοπωλών είναι ότι χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα για να περάσει η τιμή στην αγορά.
   Η κυβέρνηση κάθεται και ανέχεται αυτόν τον εξευτελισμό που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο από την τεράστια διαφορά τιμής από βενζινάδικο σε βενζινάδικο.
   Καλά, αυτοί οι άνθρωποι που κυβερνάνε τη χώρα περισσότερο από πέντε χρόνια, δεν έμαθαν, δεν άκουσαν ότι τα περισσότερα – κυρίως μικρά καταστήματα – έχουν σταματήσει να κόβουν στους πελάτες τους αποδείξεις με αποτέλεσμα ο Φ.Π.Α. να πάει …περίπατο; Δε θα μπορούσε ο αξιότιμος κ. υπουργός, αν ήθελε, να στείλει τους ελεγκτές του για να δουν (αυτό που σε όλους είναι γνωστό) ότι στις περισσότερες ταβέρνες, π.χ., ο λογαριασμός έρχεται σε ένα χαρτί που προηγουμένως ο σερβιτόρος είχε γράψει την παραγγελία και εννοείται πως επάνω δεν υπάρχει ούτε το όνομα του μαγαζιού ούτε του ιδιοκτήτη; Δεν άκουσαν αυτοί οι κύριοι ότι η απόδειξη παροχής υπηρεσιών είναι είδος προς εξαφάνιση; Πόσοι γιατροί, δικηγόροι αλλά και οι συντριπτική πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών, κόβουν σήμερα τέτοιες αποδείξεις στους πελάτες τους; Ο απλός πολίτης, ζώντας μέσα σ’ αυτήν την διαμορφωμένη πραγματικότητα, έπαψε πια να ενδιαφέρεται αφού στο τέλος τέλος η πολιτεία δεν του δίνει κανένα κίνητρο για να απαιτήσει το αυτονόητο! Πόσο δύσκολο είναι τελικά να σταματήσει η πολιτεία, επιτέλους, να δέχεται ότι οι πιο πλούσιοι πολίτες είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι;
   Σε λίγο θα αρχίσουμε να κάνουμε έρανο για τους δικηγόρους και τους γιατρούς για να τους γλιτώσουμε από την …πείνα!
   Περιορίστηκα σήμερα σ’ αυτά τα λίγα που είναι σε όλους γνωστά και καθημερινά και που αν δρομολογηθούν προς τη σωστή κατεύθυνση, μπορούν να επιφέρουν στο κράτος έσοδα τέτοιου ύψους που θα είχαν λύσει πολλά προβλήματα. Όμως είναι διάχυτη η εντύπωση ότι το κακώς νοούμενο πολιτικό κόστος έχει φρενάρει τα πάντα. Ο πολιτικός όμως πρέπει να έχει όραμα, αποφασιστικότητα και τόλμη, να πάρει εκείνα τα μέτρα που, μπορεί αρχικά να πονέσουν, θα έχουν όμως αποτελέσματα σημαντικά για όλους.

    Αγαπητοί, συνάδελφοι!

    Μια ακόμη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της.
   Αν δεν είσαι εκπαιδευτικός, δεν μπορείς να καταλάβεις την αγωνία, ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες της σχολικής χρονιάς, μήπως και κάτι δεν πάει καλά και δεν μπορεί επίσης να αντιληφθεί ο καθένας την ανακούφιση του δασκάλου, όταν ο μαθητής παίρνει τον «τίτλο» του και αποχωρεί από το σχολείο.
   Αφού λοιπόν όλα πήγαν καλά, θέλω να ευχηθώ σε όλους να περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι μακριά από τις έγνοιες της καθημερινότητας και αφού γίνει η απαραίτητη «περεστρόικα», να επανέλθουμε το Σεπτέμβρη υγιείς και ορεξάτοι για ένα πιο δυνατό και κυρίως πιο αποτελεσματικό ξεκίνημα!
   Καλές διακοπές και να είστε όλοι καλά!

   Για τον οποιοδήποτε είναι μια απλή κούπα του καφέ!
   Για κάποιον άλλο μπορεί να είναι αναμνηστικό από κάποια εκδρομή.
   Μπορεί όμως και να είναι  ένα απλό δώρο από κάποιον φίλο που είναι πια μακριά σου και τότε η συναισθηματική του αξία έχει τεράστιες διαστάσεις!
   Όπως και να έχει όμως το θέμα, άιντε στην υγειά μας!

   Δεν ανήκω στην ομάδα των ψηφοφόρων του κ. Καρατζαφέρη και πολύ περισσότερο δεν έχω ιδεολογική συγγένεια μ’ αυτό το χώρο. Αυτό το λέω, ξεκινώντας, για να καταλάβει ο αναγνώστης του παρόντος κειμένου τον προσανατολισμό και να μπει ευκολότερα στην ουσία των σκέψεών μου.
   Το θέμα μου λοιπόν σήμερα είναι το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε όλοι περιέλθει τα τελευταία χρόνια, με την ανεξέλεγκτη είσοδο αλλοδαπών στη χώρα μας.
   Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλουν να μας πουν κάποιοι «υπερδημοκράτες» πολιτικοί ή κάτι άλλοι υπερευαίσθητοι(!)  «αναλυτές». Λένε λένε κάνοντας τοποθετήσεις επί τοποθετήσεων και ποτέ δεν μπαίνουν στο κυρίως θέμα και φυσικά δεν αγγίζει κανείς το «δια ταύτα». Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι πολιτικοί μας δεν τοποθετούνται και δεν προτείνουν μέτρα για να μην κατηγορηθούν για …αντιδημοκρατική συμπεριφορά! Να μην τους κατηγορήσουν για …φασίστες! Μήπως σ’ αυτή τη χώρα παραποιούμε τις έννοιες των λέξεων; Είναι φασισμός το να βρίσκω τρόπους και πολιτικές ώστε οι πολίτες της χώρας μου να αισθάνονται ότι ζουν σε μια κοινωνία ευνομούμενη χωρίς ανασφάλειες και φοβίες; Τι άλλο έχουμε να ακούσουμε;
   Ακούγοντας λοιπόν τον «ακραίο» Καρατζαφέρη διαπιστώνω πως είναι ο μόνος που τολμάει να αγγίξει το θέμα των μεταναστών και μάλιστα να προτείνει και μέτρα. Πότε επιτέλους θα σοβαρευτούμε σ’ αυτήν τη χώρα; Για ποια ανθρώπινα δικαιώματα και ποιες ευαισθησίες μιλάτε, κύριοι, είτε ανήκετε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, τη στιγμή που οι πολίτες αυτής της χώρας κατάντησαν να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν έξω από το σπίτι τους μετά τη δύση του ηλίου; Τι θα πείτε στον ηλικιωμένο συνταξιούχο που σε λίγο δεν θα μπορεί να πάει, χωρίς συνοδεία, ούτε στο φαρμακείο για τα φάρμακά του; Βλέπετε τις κεντρικές γειτονιές της Αθήνας και των άλλων μικρών ή μεγάλων πόλεων αλλά και των χωριών όλης σχεδόν της επικράτειας, να γεμίζουν με γεωμετρική πρόοδο με ανθρώπους από όλες σχεδόν τις υποανάπτυκτες περιοχές της γης. Δεν καταλαβαίνετε αυτό που αντιλαμβάνεται και ο τελευταίος πολίτης; Πού θα οδηγήσει, όλους αυτούς τους κατά τα άλλα συμπαθείς και με πολλά προβλήματα συνανθρώπους μας, η πείνα, η ανέχεια και ο συνωστισμός στα διάφορα σημεία παραμονής τους όπου (το τελευταίο) εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους και για τη δημόσια υγεία;
   Το ότι η επίσημη πολιτεία θα υποχρεωθεί σύντομα να πάρει σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν χωράει καμιά αμφιβολία. Όμως γιατί σε τούτη τη χώρα τα περισσότερα προβλήματα λύνονται(;) εκ των υστέρων και μάλιστα με κατασταλτικά μέτρα; Η πρόληψη, ο προγραμματισμός, η πρόβλεψη και η διορατικότητα γιατί κατάντησαν είδη εν ανεπαρκεία; Πόσο δύσκολο, τέλος πάντων, είναι να μπορεί ο κρατικός μηχανισμός μιας ευρωπαϊκής χώρας, να ελέγχει και να γνωρίζει ακριβώς πόσοι και ποιοι κατοικούν στην επικράτειά της και να κανονίζει αυτή για το πόσοι θα περάσουν τα σύνορά της; Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθούν οι κρατούντες ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει όλο αυτό το πλήθος των λαθρομεταναστών; Ποιος αρνείται ότι πρέπει να δείχνουμε τις ευαισθησίες και τον ανθρωπισμό μας στους πάσχοντες; Τα όρια όμως και οι αντοχές μας έχουν όρια και η υπέρβασή τους θα μας οδηγήσουν σε απρόβλεπτες καταστάσεις.
   Τελικά τι το σημαντικό(;) είπε ο Καρατζαφέρης; Αυτό που όλοι λέμε και πιστεύουμε. Τον τάχιστο επαναπατρισμό των ανθρώπων που δε νομιμοποιείται η παρουσία τους στη χώρα μας ή είναι εκτός των ορίων αντοχής μας και τον απόλυτο έλεγχο των νόμιμα διαβιούντων και εργαζομένων στη χώρα μας. Απλά, δίκαια και δημοκρατικά πράγματα.
   Το πόσο είναι εύκολο ή όχι και τι μέτρα θα ληφθούν, είναι αποκλειστική ευθύνη και αρμοδιότητα της πολιτείας. Αυτή τη στιγμή το πρόβλημα των λαθρομεταναστών είναι το πιο καυτό από τα καθημερινά προβλήματά μας και πιστεύω ότι έχει πολλά να κερδίσει αυτός ο πολιτικός που θα υψώσει το ανάστημά του και θα το αντιμετωπίσει με θάρρος, δυναμισμό και αποτελεσματικότητα.

   « ..Γιατί μ’ ενοχλείτε;  Δε με ενδιαφέρουν τα «φώτα» του πολιτισμού σας!    Προτιμώ να ζω με συντροφιά μου την πρασινάδα και τις άγριες τουλίπες!  Τι ξέρετε σεις από φύση! »

   Πολλοί, ειδικοί και μη, έχουν μιλήσει πολλές φορές για το τσιγάρο, σαν γενικό και τεράστιο θέμα για την υγεία μας, είτε είμαστε ενεργητικοί είτε παθητικοί καπνιστές, αλλά και σαν συμπεριφορά κάποιων πολύ συγκεκριμένων ανθρώπινων ομάδων.
   Το σημερινό κείμενο γράφεται με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Υπουργού μας για θέματα υγείας, ότι το τσιγάρο από 1ης Ιουλίου θα είναι παρελθόν τουλάχιστο για τους δημόσιους αλλά τους κοινόχρηστους χώρους.
   Το γεγονός μάλιστα προβλήθηκε από τα κανάλια σαν θέμα ισοβαρές(!) με την ανακάλυψη της …πενικιλίνης!!! Τι να πει κανείς; Φτάσαμε να κάνουμε τα αυτονόητα ως θέματα πρωτοποριακά και μέγιστης σπουδαιότητας!
   Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά και να σχολιάσουμε περισσότερα χωρίς να έχουμε προσφέρει κάτι καινούργιο επειδή το θέμα αυτό θεωρείται ως εξαντλημένο από πλευράς θεωρίας.
   Σήμερα λοιπόν θα αναφερθώ στους ιερωμένους και τους εκπαιδευτικούς μας.
   Θα ξεκινήσω από τους παπάδες μας.
   Είναι επιεικώς απαράδεκτο ένας άνθρωπος που έχει βάλει ως σκοπό της ζωής του να υπηρετήσει το Θεό, να εμφανίζεται σε δημόσιους χώρους με ένα τσιγάρο στο χέρι. Για το ποτό θα μιλήσουμε άλλη φορά.
   Τι σεβασμό μπορεί να εμπνεύσει κάποιος ιερωμένος και τι συμβουλές μπορείς να πάρεις απ’ αυτόν, όταν εμφανίζεται μπροστά σου ρουφώντας με ασυγκράτητο πάθος το τσιγάρο του, αδιαφορώντας αν πριν από λίγο κοινωνούσε «των αχράντων Μυστηρίων! ». Τι μπορεί να σου πει αυτός ο άνθρωπος και τι δρόμους μπορεί να δείχνει στους πιστούς;
   Η πρώτη αντίδραση από τους …δράστες πάνω σ’ αυτά τα αυθόρμητα ερωτήματα, είναι ότι και ο ιερωμένος είναι άνθρωπος και έχει τις αδυναμίες του!
   Αν διανοηθεί κάποιος να χρησιμοποιήσει αυτό το επιχείρημα, τότε είναι ακραία προκλητικός και φυσικά εκτός πραγματικότητας.
   Αν αγαπητέ, φίλε, έχεις πάθη και σοβαρές αγιάτρευτες αδυναμίες, δεν είσαι σε θέση να ακολουθήσεις αυτόν τον πολύ υπεύθυνο και σοβαρό δρόμο. Κάνε κάτι άλλο στη ζωή σου, από τη στιγμή που δεν έμαθες και δεν κατάλαβες πως ο Χριστός, στον οποίο ισχυρίζεσαι ότι πιστεύεις, δίδαξε δια του παραδείγματος.
   Εκείνο όμως που ειλικρινά δεν έχω καταλάβει ακόμη, είναι το ότι κανένας από τους δεσποτάδες μέχρι σήμερα δεν ενδιαφέρθηκε, δεν πήρε μέτρα, όχι, κατ’ ανάγκη, κατασταλτικά, που να βοηθήσει ως ένα βαθμό κάποιους, ώστε να ξεπεράσουν τα …πάθη τους! Δηλαδή τι περιμένουν οι παπάδες; Να πάρει το φραγγέλιο ο αρμόδιος Υπουργός και να τους σωφρονίσει; Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;
   Δε θα έπρεπε, λέω, να είναι ενημερωμένοι οι υποψήφιοι ιερωμένοι για το έργο και τον προορισμό τους και να γνωρίζουν από πριν για όλα τα πρέπει και τα δεν πρέπει; Εκτός και αν οι δεσποτάδες μας κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος και δεν έχουν τη δυνατότητα της επιβολής κανόνων και αρχών, λόγω των δικών τους, ίσως, προβλημάτων και παθών(;). Στην περίπτωση αυτή, το θέμα μπαίνει σε διαφορετική βάση και δεν είναι της παρούσης η ανάλυσή του.
   Το μόνο, συμπληρωματικά και συμπερασματικά, που θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, είναι ότι για όλα αυτά τα θεωρούμενα απλά(;) αλλά και για άλλα λιγότερο ή περισσότερο σπουδαία, ο λαός έχεις απαξιώσει τη θρησκεία του. Θυμούνται οι παλιότεροι όταν ήμασταν παιδιά και βλέπαμε παπά στο δρόμο, τρέχαμε να του φιλήσουμε το χέρι. Βλέπει κανείς σήμερα κάτι παρόμοιο; Δεν πρέπει αυτό να απασχολήσει – προβληματίσει, όσους έχουν την κύρια ευθύνη και ισχυρίζονται ότι «ελέω Θεού» κρατούν την ποιμαντορική ράβδο;
   Τα ίδια ερωτήματα που σε κάποια σημεία γίνονται πιο σοβαρά είναι όταν ο εκπαιδευτικός καπνίζει μπροστά στους μαθητές του.
   Καλά, όλες οι προηγμένες χώρες, σε πολλές από τις οποίες θέλουμε να μοιάσουμε, γιατί εδώ και χρόνια έχουν απαγορεύσει το τσιγάρο στα σχολεία όλων των βαθμίδων;
   Το πιο πιθανό είναι να τους θεωρούμε λαούς με …ελλείψεις σε θέματα Δημοκρατίας! Μόνο έτσι μπορούμε να δώσουμε κάποια εξήγηση απ’ αυτές που …αιωρούνται και φυσικά προέρχονται από τους χώρους των …μανιωδών και ανυποχώρητων καπνιστών!
   Έπρεπε να αφήσουμε να περάσουν τόσα πολύτιμα χρόνια, για να πάρουμε μέτρα απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους και κυρίως στους χώρους (τους ορατούς από τους μαθητές) των σχολείων; Τι άλλο πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσουμε, το πόσο επηρεάζει τους μαθητές μας το ύφος, το ήθος και η γενικότερη συμπεριφορά των δασκάλων τους; Δεν ακούσαμε ποτέ τα περί προτύπων;
   Είμαι σίγουρος πως σήμερα δεν έγραψα κάτι καινούργιο ούτε κατέθεσα καινοτόμες απόψεις. Γνωστά και χιλιοειπωμένα πράγματα είπα που, δυστυχώς, εμείς οι Έλληνες εκεί κολλάμε. Δεν τα καταφέρνουμε στα αυτονόητα!
   Τα επόμενα σχόλια περί καπνίσματος μετά την 1η Ιουλίου. Τότε θα έχουμε πολλά να πούμε για τα παράθυρα των νόμων και τις νέες επινοήσεις των νεοελλήνων!

…

….Οι σημερινές φωτογραφίες δείχνουν όχι κάτι πρωτόγνωρο αλλά ιδιαίτερο, θα έλεγα, που χωρίς λόγια δηλώνουν την εγκατάλειψη της υπαίθρου και το ανελέητο πέρασμα του χρόνου.
   Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι αυτά τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα στέγαζαν τις λεγόμενες Μεγάλες, κατά την κοινωνιολογία, οικογένειες (που συμπεριλαμβάνουν παππούδες και γιαγιάδες) με το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα εκείνης της εποχής ( αναφέρομαι στις αρχές του περασμένου αιώνα) τα πολλά παιδιά! Αυτό το αναφέρω για να σκεφτούμε λίγο τη σημερινή πραγματικότητα με τα αποτελέσματα της υπογεννητικότητας και όλα τα σχετικά.   Εποχές που έφυγαν ανεπιστρεπτί και άφησαν πίσω τους εικόνες που μόνο μελαγχολία μπορούν να προκαλέσουν, τόσο στον τυχαίο επισκέπτη όσο και σε κάθε νεότερο που κατάγεται από την περιοχή.
   Είναι το μικρό αλλά πανέμορφο χωριουδάκι Άγιος Νικόλαος του νομού Αργολίδας, που σήμερα μοιάζει περισσότερο με βομβαρδισμένο τοπίο παρά με χωριό. Άλλωστε οι μόνιμοι σήμερα κάτοικοί του είναι μόλις 6 άνθρωποι από τους οποίους ένας μόνο νέος!
   Το κακό, δυστυχώς, είναι ότι τέτοιες τραγικές εικόνες, συναντάμε σε όλες τις γωνιές της πατρίδας μας! Το σημαντικότερο όμως είναι πως δεν μπορούμε και ίσως δε θέλουμε να κάνουμε κάτι γι αυτό. Σίγουρα, το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Μπορούμε όμως να του αλλάξουμε περισσότερο ή λιγότερο την πορεία. Να αποκτήσει η ελληνική ύπαιθρος μια κίνηση, μια ζωή και να ξαναζωντανέψει, έστω, με τους σημερινούς όρους της εξέλιξης και του πολιτισμού!