Δημήτρης Ροτζιώκος

   Το είχα διαβάσει πολύ παλιά και σχεδόν το είχα ξεχάσει. Το βρήκα τελείως τυχαία και ενώ έψαχνα για άσχετα πράγματα.
…Θεώρησα καλό, σήμερα, να το αναρτήσω, προκειμένου να το διαβάσουν και κάποιοι που δεν έτυχε να τους έχει απασχολήσει ο Μπρεχτ. Νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί γιατί, έτσι κι αλλιώς, ο Μπρεχτ, πάντα κάτι είχε να πει και μάλιστα με διαχρονική μορφή και περιεχόμενο!

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που, σήμερα, μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρος.
Και είπα ευθύς: « Μ’ αρέσει ο νόμος τους ».
Τον κόσμο αντίκρισα μέσ’ απ’ τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες που ήτανε ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν « Σε διασκεδάζει;», είπα: « Πολύ !»
Κι από την ώρα εκείνη, λέω « Ναι » σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα,
ό, τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
Φονιάδες είδα κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
« Καλά τους κάνουν – για του έθνους την ομόνοια!»
Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω: « Σταματήστε!»
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ’ άκουσα να φωνάζω: « Ζήτω! Προχωρήστε!»
Δεν μου αρέσει η φτήνια και η κακομοιριά.
Γι αυτό έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
ταιριάζει, βέβαια – το ξέρω – κι η έγκρισή μου.

Άγιος Νικόλαος

Ένα μικρό,όμορφο αλλά έρημο χωριό στην ορεινή Αργολίδα!

   Υπάρχουν κάποια μέρη που μπορούν να μας προσφέρουν (ακόμη) λίγη ξεκούραση, λίγη χαλάρωση και αρκετό καθαρό οξυγόνο. Αυτούς τους προορισμούς  τους έχουμε ανάγκη, στην εποχή που ζούμε, με τους ξέφρενους και εξοντωτικούς ρυθμούς που έχουν μπει πια οριστικά στη ζωή μας!

Από τα λίγα και τελευταία σημεία καθαρού φυσικού νερού που έχουν ακόμη απομείνει στον πλανήτη μας!

Αν συναντήσεις στο δρόμο σου έναν τυχαίο άνθρωπο και προσπαθήσεις να κάνεις κουβέντα μαζί του για τα τρέχοντα θέματα της οικονομίας, αμέσως θα σου πει κάποια πράγματα που όλοι μας τα θεωρούμε αυτονόητα για μια κυβέρνηση και όμως δεν γίνονται.. Θα μπορούσε αυτός ο τυχαίος άνθρωπος που μπορεί να είναι εργάτης, υπάλληλος στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα, βιοτέχνης ή συνταξιούχος, να σου απαριθμήσει τα λάθη και τις παραλείψεις της κυβέρνησης και ταυτόχρονα να σου δηλώσει ότι ψήφισε αυτό το κόμμα, προκειμένου να αναλάβει την εξουσία.

Να μερικά από αυτά που θα σου πει:

Είναι εποχές σήμερα για διαβουλεύσεις; Να διαβουλευτούμε σε τι; Πώς θα …φουντάρουμε πιο αποτελεσματικά;

Περιμένει να συμφωνήσει με τους ταξιτζήδες; Τι να μας πουν; Το ότι βγάζουν 10.000,00 € το χρόνο αλλά μια άδεια ταξί πουλιέται 250.000,00€; Απαράδεκτα πράγματα. Με ποιους να κάνει διαβούλευση; Με τα χαϊδεμένα παιδιά του δημοσίου, τους τελωνειακούς και τους εφοριακούς;

Διαβουλεύσεις γίνονται σε εποχές που μπορούμε να φτιάξουμε κάτι καλύτερο από αυτό που έχουμε. Όταν είσαι ναυαγός δεν έχει την πολυτέλεια της επιλογής του σωστικού μέσου. Αρπάζεις ό,τι βρεις μπροστά σου και ο σώζων εαυτόν …

Είναι εικόνα ευρωπαϊκής χώρας, να καταλαμβάνουν επί μέρες το Γ.Λ.Κ. 50 διαμαρτυρόμενοι και το επίσημο κράτος μόνο καφέ δεν τους πήγαινε τα πρωινά;

Είναι εικόνα κράτους, να κλείνουν διακόσιοι άνθρωποι τον κεντρικότερο δρόμο της Αθήνας και ουδείς από την επίσημη πολιτεία να ασχολείται με το θέμα;

Όλα αυτά δηλαδή γίνονται εν ονόματι της Δημοκρατίας;

Η εντύπωση που έχει περάσει πλέον στο λαό είναι ότι ο καθένας μπορεί να αυθαιρετεί διαπράττοντας αξιόποινες πράξεις, διότι νομίζει ή του είπαν ότι έχει δίκιο!

Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν επιθυμεί να ζει κάτω από μια τέτοια «Δημοκρατία».

Όλος ο κόσμος πλέον έχει καταλάβει και έχει πεισθεί για την αναγκαιότητα των μέτρων. Περπατήστε λοιπόν, κύριοι της Κυβέρνησης πιο γρήγορα. Μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει, να τελειώνουμε!

Ας πάρετε, τέλος πάντων, μια κι έξω, ό, τι μέτρα είναι να πάρετε και ό, τι είναι να γίνει ας γίνει. Βαρεθήκαμε να βλέπουμε τους κάθε λογής Παπουτσήδες και Παναγιωτόπουλους να κάνουν μαθήματα για το τι έπρεπε, τι πρέπει και τι δεν πρέπει λες και κατοικούν σε άλλο πλανήτη.

Δεν αντέχουμε άλλο να ακούμε καθημερινά διαψεύσεις, διαφοροποιήσεις, αναμασήματα και το …είπα αλλά δεν το εννοούσα. Μην παίζετε με τη νοημοσύνη μας.

Κι εσείς, κ. της αντιπολίτευσης, σταματήστε, επιτέλους, τις υποδείξεις και τα τελεσίγραφα προς την κυβέρνηση. Όταν είχατε στα χέρια σας την εξουσία τίποτα δεν εφαρμόσατε από αυτά που σήμερα υποδεικνύετε. Υπάρχει (ακόμη) λίγη μνήμη και δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε.

Αν νομίζετε ότι μπορείτε να βοηθήσετε κάντε το. Είναι η ελάχιστη προσφορά που έχετε να κάνετε προς τον ελληνικό λαό που βλέπει, ακούει και κρίνει. Μην τον υποτιμάτε!

   Είναι βασική κοινωνική αλλά και δημοκρατική αρχή ο καθένας να διαθέτει το σώμα του και γενικά τον εαυτό του, όπως και όπου αυτός(ή) νομίζει αρκεί να μην προκαλεί το κοινωνικό σύνολο ή για να το πούμε καλύτερα να μην θίγει αρχές, ήθη και αξίες της κυρίαρχης κοινωνικής ομάδας.
   Τις σημερινές μου σημειώσεις τις γράφω με αφορμή μια τηλεοπτική σειρά που έτυχε να παρακολουθήσω πρόσφατα που αυτοχαρακτηρίζεται ως οικογενειακή κωμωδία. Το βέβαιο είναι ότι από τυπικής πλευράς επιτρέπεται να την παρακολουθούν όλες οι ηλικίες.
   Δεν επιθυμώ να αναφερθώ στην ποιότητα και στο επίπεδο της σειράς γιατί υπάρχουν άλλοι πιο κατάλληλοι και με περισσότερες γνώσεις για να την κρίνουν τεκμηριωμένα.
   Θέλω να σταθώ σε κάποιους «σπονδύλους» μόνο της σειράς όπου, με περίσσεια σπουδή, ο συγγραφέας παρουσιάζει ζευγάρι gay που συζούν.
   Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλουν να πετύχουν μ’ αυτό οι δημιουργοί. Να διαφημίσουν προς τις νεότερες γενιές ότι αυτή είναι η καινούργια ιδανική οικογένεια; Ότι ως ανώτεροι άνθρωποι που είναι προσπαθούν να μας πείσουν και να μας τονίσουν πόσο καθυστερημένοι είμαστε; Να μας δείξουν πόσο ανενημέρωτοι και πόσο κομπλεξικοί είμαστε που ενοχλούμαστε με όλα αυτά τα …φυσικά(!) που βλέπουμε γύρω μας;
   Σκέφτηκαν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί τι μηνύματα περνάνε κυρίως στα νέα παιδιά; Τους απασχόλησε κάποια στιγμή αν μ’ αυτό κάνουν ζημιά στους νέους;
   Στο κάτω κάτω θα χάλαγε κάτι από τη σειρά, αν έλειπαν αυτά τα σημεία με τους gay; Ίσως τότε και η ακροαματικότητα να μεγάλωνε.
   Όταν ένας δημιουργός (σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ποιητής, συγγραφέας κ.λ.π.) είναι έτοιμος να παρουσιάσει το έργο του στο κοινό, πρέπει από την αρχή να έχει σχεδιάσει και τοποθετήσει μέσα στο δημιούργημά του τα μηνύματα που θέλει να στείλει και τα οποία πρέπει να έχουν πάντα σκοπό την βελτίωση, τη διόρθωση και το «ανέβασμα» της ανθρώπινης προσωπικότητας και την προαγωγή των αξιών που τόσο ανάγκη το έχουμε στις μέρες μας. Να έχω να κερδίσω κάτι από αυτό που θα δω και θα ακούσω, έστω κι έναν απλό αλλά σοβαρό προβληματισμό που όμως θα με βοηθήσει σε κάτι. Έστω, να γελάσω με κάτι έξυπνο κι όχι αισχρό που θα ακούσω.
   Η ζωή και η συμπεριφορά των gay, προβεβλημένη μέσα από την τηλεόραση, μόνο κακό μπορεί να κάνει και μόνο άσχημα μηνύματα μπορεί να δώσει στις νέες γενιές.

   Το να βλέπεις έναν κάμπο να μετατρέπεται σε λίμνη, έστω και προσωρινά, είναι ένα σημαντικό γεγονός, αν λάβουμε υπ’ όψιν την κατάσταση του υδροφόρου ορίζοντα της πατρίδας μας τα τελευταία χρόνια!
   Η χρονιά φέτος είναι τελείως διαφορετική από τις προηγούμενες στον τομέα των βροχοπτώσεων.
   Μέσα στην τόση …μαυρίλα που υπάρχει γύρω μας, ιδού κι ένα ελπιδοφόρο γεγονός.

   Πολλές φορές αποφεύγουμε να θίγουμε θέματα και γεγονότα που συμβαίνουν δίπλα μας, με το σκεπτικό πως «δεν είμαι εγώ αρμόδιος να το κρίνω ή και να το καταγγείλω…»
   Όλοι μας, λοιπόν,  έχουμε γίνει μάρτυρες των εκδρομών, με τα τόσα περισσότερο ή λιγότερο τραγικά που έχουν συμβεί κατά τη διάρκειά τους τα τελευταία χρόνια. Ενώ όταν συμβαίνει κάποιο δυσάρεστο όλοι επαναστατούμε, μόλις κοπάσει ο θόρυβος, επανερχόμαστε στο σημείο που είμαστε εδώ και πολλά χρόνια.
   Σήμερα θα αναφερθώ στους περιπάτους των μαθητών στη μέση εκπ/ση (στην Α/βάθμια έχουν καταργηθεί) που έχουν πλέον καθιερωθεί(;) και ουδείς τολμά να τους αγγίξει. Για να είμαστε ακριβώς μέσα στο θέμα θα πρέπει να εξηγήσουμε ότι περίπατος έχει καταντήσει να σημαίνει βόλτα στην παραλία ή στο γήπεδο της πόλης, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν τις περισσότερες φορές, αν ο καιρός είναι ψυχρός ή ενδέχεται να βρέξει, γιατί εκείνο που ενδιαφέρει είναι το χάσιμο των μαθημάτων της συγκεκριμένης μέρας.
   Ένας καλοπροαίρετος παρατηρητής ή αντικειμενικός κριτής θα μπορούσε να πει: Μα, τα παιδιά έχουν ανάγκη από μια μικρή ανάπαυλα, για να ξεφεύγουν λίγο από τις σκοτούρες της καθημερινότητάς τους.
   Θα ξεκινήσω την κριτική μου ξεκινώντας από την κεφαλή που είναι το Υπουργείο Παιδείας.
   Γνωρίζουμε όλοι ότι για την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων στα σχολεία μας, διατίθενται, σχεδόν, οι μισές μέρες του χρόνου! Είναι κι αυτό μια πρωτοτυπία που μαζί με κάποιες άλλες μας κάνει να ξεχωρίζουμε(!) και να μας δείχνουν οι άλλοι με το δάχτυλό τους.
   Πάνω σ’ αυτό, έρχεται το Υπουργείο και καθιερώνει τους μηνιαίους περιπάτους των μαθητών, διότι κάποιοι είχαν, προφανώς, αυτή την φαεινή ιδέα και όπως επίσης είναι γνωστό οι υπουργοί μας ήθελαν πάντα καλές σχέσεις με τους συνδικαλιστές μας!
   Όμως, φίλοι εκπ/κοί, θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι ότι έχουμε κι εμείς μερίδα ευθύνης για ό, τι γίνεται ή δεν γίνεται στα σχολεία μας.
   Ποιος φταίει που οι μαθητές σας μόλις τέσσερες μέρες μετά τις μίνι διακοπές της αποκριάς, βρέθηκαν στην παραλία και κοντά σ’ αυτούς απολαμβάνατε κι εσείς το φραπεδάκι σας στα αναπαυτικά καθίσματα της καφετέριας; Φταίει η Υπουργός που παρασκευιάτικα βρεθήκατε στην παραλία; Τόσο μεγάλη ήταν η κούραση που ήταν αναγκαία η συγκεκριμένη ανάπαυλα;
   Αυτό βέβαια δε γίνεται πρώτη φορά. Έχουμε δει περιπάτους να γίνονται Δευτέρες, λίγο πριν τα Χριστούγεννα ή πριν από το Πάσχα και πάει λέγοντας.
   Πρόθεσή μου δεν είναι να σταθώ απέναντί σας γιατί αναγνωρίζουμε όλοι και το δύσκολο έργο που επιτελείτε. Όμως, ειδικά ο εκπαιδευτικός , πριν κάνει οποιαδήποτε ενέργεια στο χώρο του σχολείου και όχι μόνο, πρέπει να σκέφτεται τι απήχηση θα έχει αυτή στους γύρω μας.
   Δεν πρέπει να μας προβληματίζει η άποψη της κοινωνίας ή για να το πω πιο απλά ή άποψη των γονιών των μαθητών μας; Αισθανόμαστε όμορφα όταν χλευάζουν τη συμπεριφορά μας ή κουνάνε αποδοκιμαστικά το κεφάλι τους;
   Τελειώνοντας θέλω να πω δυο λόγια στους Δ/ντές των σχολείων.
   Θεωρώ ότι η σημαντικότερη θέση στην εκπαίδευση είναι αυτή του Δ/ντή της σχολικής μονάδας. Απ’ αυτό(ή)ν εξαρτώνται πολλά να γίνουν ή να μη γίνουν. Έχει τη δυνατότητα να «επιβάλλει» σε κάθε στιγμή τα σωστά και τα πρέποντα. Το κύρος, η εμπειρία και οι γνώσεις του, πρέπει να είναι δεδομένες και αποφασιστικής σημασίας. Μπορεί λοιπόν να προστατεύσει τόσο τους μαθητές όσο και το προσωπικό του οποίου προΐσταται από κακοτοπιές και λανθασμένες αποφάσεις.
   Η εκπαίδευση είναι πίττα και στον καθένα (πολιτική ηγεσία, εκπαιδευτικούς, γονείς κ.λ.π. ) ανήκει το κομμάτι του. Δεν μπορούμε να λέμε ότι για όλα φταίνε οι … άλλοι!
   Καιρός να αναλογιστούμε και τις δικές μας ευθύνες.

   Το 1981 υπήρξε μια χρονιά πολύ σημαντική για τη νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Είναι η χρονιά που το «φαινόμενο» ΠΑΣΟΚ – μόλις 7 χρόνια από την ίδρυσή του από τον Α. Παπανδρέου – ανέλαβε την εξουσία αφού θριάμβευσε στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου με ποσοστό 48%.
   Δεν είναι στις προθέσεις μας σήμερα να αναλύσουμε το τεράστιο έργο που προσέφερε το ΠΑΣΟΚ στον τόπο και τη Δημοκρατία. Απλά θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί (όσο αντικειμενικός μπορεί να είναι κάποιος που στήριξε αυτό το κίνημα), να δούμε όλες τις πτυχές αυτής της πορείας και να επισημάνουμε και τα λάθη ή τις παραλείψεις που, δυστυχώς, μας ακολουθούν μέχρι σήμερα.
   Ο Α. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είχαν τη μεγάλη ευκαιρία στη δεκαετία του ’80, να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις και τις υποδομές για μια χώρα που όλοι σήμερα θα θαύμαζαν και θα είχαν ως παράδειγμα προς μίμηση.
   Οι έχοντες λοιπόν τότε την εξουσία, είχαν στα χέρια τους δυο ισχυρά «όπλα» που καμιά εξουσία δεν είχε στο παρελθόν ούτε άλλη από κει και δώθε.
   Το πρώτο «όπλο» ήταν η μεγάλη ανοχή του λαού και των οργανωμένων κοινωνικών ομάδων (συνδικάτα) – που όλοι έπιναν νερό στο όνομα του «Μεγάλου Αρχηγού» – σε κάθε μέτρο που θα έπαιρνε, όσο σκληρό κι αν ήταν.
   Το δεύτερο, ήταν ο πακτωλός του χρήματος που άρχισε να ρέει από την Ευρώπη ( μόλις είχαμε γίνει τότε μέλος της Ε.Ο.Κ.) που θα μπορούσε, αν αξιοποιόταν σωστά, να αναμορφώσει και να αλλάξει εκ βάθρων την Ελλάδα του παρόντος και του μέλλοντος.
  Όμως, πολλά έγιναν, αρκετά δεν έγιναν και κάποια άλλα πήραν το …στραβό το δρόμο! Όλα αυτά, μαζί με τα λάθη των κυβερνήσεων που ακολούθησαν, οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.
  Σήμερα κυβερνάει την Ελλάδα πάλι το κόμμα του Α. Παπανδρέου του οποίου ηγείται ο γιος του. Στο χέρι του είναι να γράψει το όνομά του στην πολιτική μας ιστορία με χρυσά γράμματα. Τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει είναι τεράστια. Σίγουρα δεν έχει στη διάθεσή του τον πακτωλό χρημάτων του παρελθόντος και η ανοχή της ελληνικής κοινωνίας είναι πολύ μικρή. Χρειάζεται να δείξει τόλμη, αποφασιστικότητα, γενναιότητα και αυτοθυσία θα έλεγα, για να μπορέσει να οδηγήσει το καράβι στο απάνεμο λιμάνι της Ιθάκης μετά το τέλος της «σύγχρονης» Οδύσσειάς μας.
   Πρωθυπουργέ μας!
   Έχεις δώσει δείγματα ότι δεν σε πτοούν οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες. Δείχνεις ότι προσπερνάς αδιάφορα το λεγόμενο πολιτικό κόστος. Παρουσιάζεσαι αποφασισμένος να παλέψεις ως άλλος Οδυσσέας. Είναι η στιγμή κρίσιμη. Αν τώρα χάσεις την αποφασιστικότητά σου και πτοηθείς έστω και για λίγο, το παιχνίδι είναι χαμένο.    Προχώρα δυναμικά και με γρήγορα βήματα. Όσο πιο γρήγορα πάρει η κυβέρνηση τα οποιαδήποτε σκληρά κι επώδυνα μέτρα, τόσο ευκολότερα θα γίνουν αποδεκτά. Αδιαφορήστε στις φωνές και τις απειλές των οργανωμένων συνδικάτων. Χαράξτε μια πορεία σταθερή προς ένα και συγκεκριμένο στόχο και σκοπό που δεν είναι άλλος από τη σωτηρία της πατρίδας μας και μην ξεφεύγετε ούτε μια στιγμή από τη ρότα σας.
   Οι καιροί είναι δύσκολοι. Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας πλήττεται αυτή τη στιγμή από την ανεργία, την ανέχεια, τη φτώχια.
   Θα ήταν παράλογο να θεωρήσει κανείς εύκολο το έργο σας. Όμως, αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι είναι το τελευταίο μας χαρτί.
   Πρέπει να το «παίξουμε» σωστά.