Δημήτρης Ροτζιώκος

   Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό κινητοποιήσεις εργαζομένων που έγιναν και άλλες που προγραμματίζονται να γίνουν.
   Εκείνο που γίνεται φανερό τόσο από τις δηλώσεις των εκπροσώπων τους όσο και από το είδος των διεκδικήσεων, είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το πού βρισκόμαστε ως χώρα αυτή τη στιγμή. Άκουσα μια πολύ ωραία τοποθέτηση ενός ξένου οικονομικού αξιωματούχου που είπε πως αυτή τη στιγμή η Ελλάδα πρέπει πρώτα να σβήσει την πυρκαγιά που έπιασε στο σπίτι της και μετά να ψάξει για τους εμπρηστές.
   Επομένως είναι ανώφελο αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή να κατεβαίνουμε στους δρόμους και να διεκδικούμε. Να διεκδικήσουμε τι και από ποιον; Η χώρα μας, δυστυχώς, για κάποια χρόνια θα βρίσκεται υπό κηδεμονία.    Πιστεύω πως ούτε και οι ειδικοί οικονομολόγοι μπορούν να προσδιορίσουν πότε και πώς και αν μπορέσουμε τελικά να βγούμε από το τούνελ.
   Αν αυτή τη στιγμή υπάρχει κάτι που πρέπει να διεκδικήσουμε από την παρούσα κυβέρνηση είναι το να είναι δίκαιη προς όλους τους πολίτες. Να διεκδικήσουμε τη φορολόγηση (μαζί με τους συνήθεις υπόπτους μισθωτούς και συνταξιούχους) και όλων των άλλων που μέχρι σήμερα είχαν τον τρόπο να βρίσκονται μακριά από την τσιμπίδα του φορολογικού νόμου. Να διεκδικήσουμε ίση φορολογική μεταχείριση όλων των Ελλήνων με μοναδικό κριτήριο το εισόδημά τους. Να διεκδικήσουμε δημιουργία θέσεων εργασίας μέσα από τη ανάπτυξη. Να διεκδικήσουμε κάποια ανάσα για τους χαμηλοσυνταξιούχους που πλήττονται με τα σκληρά οικονομικά μέτρα.  Με λίγα λόγια, οι διεκδικήσεις θα πρέπει να πάψουν να είναι συντεχνιακές γιατί πέραν του ότι είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν, τις περισσότερες φορές προκαλούν κιόλας το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο.
   Ακούμε ότι γίνονται κάποιες προσπάθειες πάταξης της φοροκλοπής και εμπέδωσης της φορολογικής δικαιοσύνης. Δεν φτάνει όμως αυτό γιατί όλοι μας κατά καιρούς έχουμε μπουχτίσει από λόγια και πράξεις εντυπωσιασμού. Ο λαός περιμένει, πέρα από τη δημοσίευση κάποιων ονομάτων φοροφυγάδων, να δει και τη συνέχεια και η συνέχεια είναι, σε πρώτη φάση, η αυστηρότατη τιμωρία των φοροφυγάδων και στη δεύτερη, να πιστέψει ότι με τα μέτρα που θα ληφθούν θα είναι σίγουρο πως δεν θα ξαναυπάρξουν δυνατότητες ώστε με ευκολία κάποιος να φοροδιαφεύγει, επειδή τον ευνοούν τα «παραθυράκια» του νόμου. Ο λαός, πιστεύω, αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των καταστάσεων αλλά απαιτεί, πέρα και πάνω απ’ όλα, δικαιοσύνη χωρίς όρια και εξαιρέσεις.

   Είναι σίγουρο ότι πολύ λίγο έχω ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο και παρέμεινα πάντα ένας απλός φίλαθλος.  Μου αρέσει να χειροκροτώ κάθε τι που γίνεται στο χώρο του αθλητισμού (εννοείται και στο ποδόσφαιρο) από οπουδήποτε κι αν προέρχεται.
   Χθες βράδυ είχα προετοιμαστεί να δω και να χαρώ, όπως πολλοί Έλληνες, τον τελικό του κυπέλου Ελλάδας μεταξύ δύο σπουδαίων, τουλάχιστον ως προς το όνομα, ελληνικών ομάδων: του Παναθηναϊκού και του πολύ φιλόδοξου φέτος Άρη.
   Έχω πιστέψει ότι ο τελικός κυπέλλου είναι πρώτα απ’ όλα μια γιορτή, όπου όλοι οι θεατές χαίρονται και οι παίχτες προσπαθούν και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, προσφέροντας θέαμα και γκολ!
   Χθες, σχημάτισα την εντύπωση ότι οι δυο ομάδες ήταν ερασιτεχνικής κατηγορίας. Θα μπορούσα να πω ότι ο Άρης είχε μεγαλύτερο ενθουσιασμό και πάθος αλλά όλα τελείωναν εκεί. Δεν είχε την ικανότητα να διαπεράσει εύκολα τους χώρους κοντά στην αντίπαλη περιοχή και να δημιουργήσει ευκαιρίες για γκολ. Ως φιλοξενούμενη όμως ομάδα, πολύ μακριά από την έδρα της, μπορούμε να πούμε ότι «έκλεψε» τη συμπάθειά μας και θεωρώ ότι με λίγη τύχη θα μπορούσε να είναι ο νικητής.
   Για τον Παναθηναϊκό τι να πω; Η χθεσινοβραδινή ομάδα έτσι όπως εμφανίστηκε και έπαιξε, δεν θα μπορέσει να περπατήσει εύκολα στα ποδοσφαιρικά σαλόνια της Ευρώπης. Ομάδα χωρίς προσωπικότητα, χωρίς σοβαρή ανάπτυξη στο παιχνίδι της και κυρίως χωρίς πίστη για το αποτέλεσμα. Το ότι πήρε το κύπελλο και μαζί το πρωτάθλημα, δεν σημαίνει τίποτα. Για να μπορέσει να σταθεί στη συνέχεια θέλει πολλή δουλειά, σημαντικές αλλαγές σε παιχνίδι και τακτικές αλλά και σε στελεχιακό δυναμικό.
   Εμείς πρέπει να ευχηθούμε στον Παναθηναϊκό καλή συνέχεια, θα είμαστε δίπλα του γιατί θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην Ευρώπη και θα χειροκροτούμε κάθε σημαντική του προσπάθεια.
   Στον Άρη ευχόμαστε καλή συνέχεια γιατί έδειξε ότι έχει αρετές και μπορεί να ανέβει ψηλότερα.

   Αρκετά άντεξαν τις πιέσεις του χρόνου κι έμειναν (ακόμη) όρθια. Κάποια άλλα όμως δεν κατάφεραν να αντέξουν τις συνθήκες της εγκατάλειψης!

   Το Ναύπλιο είναι ένας προορισμός για κάθε εποχή του χρόνου. Συνδυάζει την ιστορία με την ομορφιά του τοπίου, το ήπιο κλίμα και το εύκολο πάρκινγκ αλλά και τις πολλές επιλογές που έχουν να κάνουν με τη διαμονή, τη διασκέδαση και το φαγητό, καθώς και το ευχάριστο κύλισμα του χρόνου μέσα στην πόλη και στη γύρω περιοχή!
   Για τον επισκέπτη που φεύγει, ένα είναι σίγουρο: Θέλει να ξαναπάει. Οι σημερινές φωτογραφίες δείχνουν τα δύο βασικά « όπλα » του Ναυπλίου. Είναι το Μπούρτζι και το Παλαμήδι.

   Όλοι ακούσαμε  τις ανακοινώσεις του αρμόδιου Υπουργείου για τη βάση του «10» που μέχρι τώρα ήταν βασική προϋπόθεση για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αποφασίστηκε λοιπόν η κατάργησή της. Οι υποψήφιοι στο εξής, έστω κι αν ο Μ. Ο. της βαθμολογίας τους είναι 3(!), θα έχουν βάσιμες ελπίδες να εισαχθούν σε μια σχολή και για κάποια εξάμηνα οι γονείς τους θα καμαρώνουν για τις σπουδές και το μέλλον των παιδιών τους!
   Προσπαθώ να καταλάβω τη «φιλοσοφία» του μέτρου αλλά δεν μπορώ. Το μόνο θετικό που διακρίνω είναι το ότι κάποιες ταβέρνες και κάποιες καφετέριες στην επαρχία θα …ορθοποδήσουν.
   Αν αποφασίσουμε να βγούμε στο δρόμο και αρχίσουμε να ρωτάμε με τη σειρά όποιον βρούμε μπροστά μας το αν θεωρεί σωστό ένας μαθητής που δεν κατορθώνει να συγκεντρώσει Μ.Ο. βαθμολογίας 10 να εισάγεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι θα είναι αρνητικοί.
   Άκουσα βέβαια ένα επιχείρημα ότι είναι καλύτερα να βρίσκουμε εμείς, ως χώρα, μια θέση για τον καθένα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, παρά να δημιουργούμε κύματα φυγής υποψήφιων προς το εξωτερικό.
Αυτό βέβαια δεν αντέχει σε κανενός είδους κριτική. Τι μας λένε δηλαδή; Προκειμένου να αποτρέψουμε κάποιους γονείς να στείλουν τα παιδιά στο εξωτερικό, να τους εξαπατήσουμε, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να μπουν σε μια σχολή και τελειώνοντάς την να πάρουν ένα χαρτί που θα ονομάζεται πτυχίο και που η μόνη χρησιμότητά του θα είναι να τυλίξουμε κάτι ή να το χρησιμοποιήσουμε για …προσάναμμα του τζακιού μας; Αυτή είναι η εκπαίδευση που ονειρευόμαστε να δώσουμε στις καινούργιες γενιές; Πότε, τέλος πάντων, θα ακούσουμε τα προγράμματα για την αναβάθμιση των σπουδών και για πτυχία τουλάχιστον ισότιμα και ισάξια με εκείνα των πανεπιστημίων της Ευρώπης; Δεν καταλάβαμε τόσα χρόνια, ότι το πρόβλημά μας δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό; Πότε θα ακούσουμε έναν υπουργό που να υποσχεθεί και να υλοποιήσει ταυτόχρονα, το πέρασμα σε μια άλλη ανώτερη βαθμίδα σπουδών και για απόκτηση πτυχίων με ουσιαστικό περιεχόμενο και αντίκρισμα στην ελληνική αλλά και στην ευρωπαϊκή αγορά;
   Σήμερα, κανένας πτυχιούχος δεν μπορεί να βρει δουλειά, αν δεν έχει κάνει και κάτι άλλο πέραν των βασικών του σπουδών και αυτό είναι δείγμα του πόσο αξία έχει ένα ελληνικό πτυχίο. Αυτά βέβαια έπρεπε να τα είχαν σκεφτεί πρώτα αυτοί που άνοιξαν πανεπιστημιακές σχολές σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Το πρόβλημά μας δεν είναι να κάνουμε στρατιές νέων με πτυχία. Εμείς θέλουμε νέους που όταν πάρουν το πτυχίο τους, να έχουν σχετικά εύκολη πρόσβαση στην αγορά εργασίας και τούτο γιατί το πτυχίο πρέπει να έχει βαρύτητα και αξία. Πτυχία, κουρελόχαρτα, δεν χρειάζονται οι νέοι μας σήμερα.
   Αυτά τα λίγα σήμερα, προς την κ. Υπουργό της Παιδείας μας!

    Περνώντας σήμερα από τη λίμνη Στυμφαλία, μου δόθηκε η ευκαιρία να δω το τοπίο από ψηλά και να αποτυπώσω ένα μέρος απ’ ό, τι είδα και απόλαυσα.
   Η λίμνη, όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες, έχει νερό αλλά όχι τόσο όσο θα θέλαμε. Τα τελευταία χρόνια, με την παρατεταμένη ανομβρία, έχουν γίνει μεγάλες ζημιές στις αποθήκες του υδροφόρου ορίζοντα αλλά και σε όλα τα οικοσυστήματα.
   Πιστεύουμε ότι για τη συρρίκνωση του υδάτινου όγκου της Στυμφαλίας, παίζει έναν επιπλέον σημαντικό ρόλο η άντληση από τη γύρω περιοχή μεγάλης ποσότητας νερού για την κάλυψη των αναγκών της πόλης της Κορίνθου.

   Χθες, διάβασα στις εφημερίδες τα περί αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και συγκεκριμένα για το σχετικό πιλοτικό πρόγραμμα που θα αρχίσει να εφαρμόζεται από τις αρχές του νέου σχολικού έτους.
   Όπως κι άλλη φορά έχουμε τονίσει και επιχειρηματολογήσει, όλα αυτά τα περίεργα σχέδια και φόρμουλες που προσπαθεί να θέσει σε εφαρμογή το Υπουργείο Παιδείας, είναι ασπιρίνες αλλά και τρόποι προκειμένου να μην μπούμε στην καρδιά του προβλήματος της εδώ και πολλές δεκαετίες έλλειψης αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.
   Τι ψάχνουμε και τι νόημα μπορεί να έχει μια μορφή αξιολόγησης που αφήνει έξω τους εκπαιδευτικούς; Να αξιολογήσουμε τις σχολικές μονάδες και να μην αγγίζουμε τους εκπαιδευτικούς όπου είναι το Α και το Ω και ο πυρήνας του προβλήματος; Δεν έχουμε καταλάβει ότι αν δεν ξεκινήσουμε από τους εκπαιδευτικούς και έχουμε προβλήματα που έχουν να κάνουν με την επάρκειά τους, την απαιτούμενη προσπάθεια που πολλές φορές δεν καταβάλλεται και τον συνεχή έλεγχο που πρέπει να περιλαμβάνει και αν το συμβουλευτικό κομμάτι δεν συνοδεύεται κι από ένα είδος ποινών, τότε δεν πρόκειται ποτέ να πετύχουμε τους ουσιαστικούς στόχους και τη λύση των χρονιζόντων προβλημάτων;
   Βρισκόμαστε και ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλα μεταβάλλονται διαρκώς και μάλιστα με γοργούς ρυθμούς και όλα και όλοι κρίνονται. Τόσο οι ανθρώπινοι γραπτοί νόμοι, όσο και οι άγραφοι (ηθικοί) μιλάνε για ανθρώπινες συμπεριφορές καθώς και για αμοιβές και ποινές και ότι οι άνθρωποι πρέπει να καταλαμβάνουν « θέσεις » και « αξιώματα » με βάση την προσπάθεια, την προσφορά και φυσικά το αποτέλεσμα του αγώνα τους. Αυτά δεν λένε και οι θρησκείες για την άλλη ζωή;
   Τι αποτέλεσμα περιμένει η πολιτεία όταν η ίδια έχει θεσπίσει για τους εκπαιδευτικούς (σε παγκόσμια αποκλειστικότητα) το νόμο της ακώλυτης μισθολογικής προαγωγής; Ποιο κίνητρο έχει σήμερα ο εκπαιδευτικός για να εντατικοποιήσει τις προσπάθειές του και να κάνει ένα βήμα πάρα πέρα; Κανένα!
   Όλοι οι εκπαιδευτικοί ολοκληρώνουν την πορεία τους χωρίς ίχνος τροχοπέδης και βγαίνουν στη σύνταξη με την ίδια ακριβώς μισθοδοσία. Ό, τι και να έκαναν, όσο κι αν προσπάθησαν (πολύ ή λίγο), οδηγούνται με την υπάρχουσα ισοπεδωτική προς τα κάτω μηχανή στο ίδιο σημείο όλοι. Προκειμένου να κάνουμε τα δάχτυλα του χεριού μας ίδια κι επειδή δεν μπορούμε να μακρύνουμε τα κοντά, κόβουμε τα μακριά κι αισθανόμαστε ευτυχείς για το αποτέλεσμά μας! Τι να πεις κανείς; Ως πότε αυτός ο έρημος τόπος θα συνεχίσει να είναι έρμαιο των συνδικάτων; Πρέπει να πέσουμε πρώτα στο γκρεμό;
   Μετά τη μεταπολίτευση όλοι αγωνιστήκαμε για την κατάργηση των επιθεωρητών. Ήταν, πράγματι, ένας θεσμός που είχε κλείσει τον κύκλο του. Περάσαμε, στη συνέχεια, στους σχολικούς συμβούλους. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί η πολιτεία δεν χρησιμοποίησε αυτό το θεσμό όπως και όπου θα έπρεπε. Ο σχολικός σύμβουλος παρέμεινε – μέχρι σήμερα τουλάχιστο – ένα όργανο της εκπαίδευσης χωρίς δικαιοδοσίες (ουσιαστικές και αποφασιστικής σημασίας), χωρίς αρμοδιότητες και ο ρόλος μοιάζει περισσότερο διακοσμητικός παρά ουσιαστικός.
   Πολλά πράγματα θα είχαν βελτιωθεί ή διορθωθεί, αν οι σχολικοί σύμβουλοι είχαν αναλάβει δράση, αφού προηγουμένως η πολιτεία είχε φροντίσει για τον κανονικό « οπλισμό » τους και σε αρκετά θέματα θα είχε δρομολογηθεί η λύση τους. Από σας εξαρτώνται πολλά κ. Διαμαντοπούλου. Εσείς έχετε το μαχαίρι, εσείς και το πεπόνι!

   Από μακριά αισθάνεσαι ότι θα ακούσεις τις φωνές των μαθητών, όταν σε λίγο θα βγουν για διάλειμμα.
   Όταν όμως πλησιάσεις, σε διαπερνά αυτή η ανατριχίλα που γεννάει η ερημιά και τα σημάδια της εγκατάλειψης που είναι διάσπαρτα γύρω σου.
   Κι αν προσπαθήσεις να διασχίσεις το χωριό που κάποτε έσφυζε από ζωή, ίσως και να μη σε δει κανείς ή να μη δεις εσύ κανέναν!
   Πολύ γρήγορα έχει συντελεστεί μεγάλο κακό και ακόμη δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να το καταλάβουμε!
   Σημάδια των καιρών;