Δημήτρης Ροτζιώκος

   Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει πολλά και παράλογα, ως ένα βαθμό, πράγματα από το Κ.Κ.Ε. Προσπαθούσαμε πάντα να δίνουμε ένα άλλοθι, μια δικαιολογία σ’ αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν ( με επιλογή τους ή μη δεν είναι της παρούσης) σ’ αυτόν τον πολιτικό χώρο και κάποια στιγμή έχασαν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, με την ολοκληρωτική κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού. Πιστεύαμε, δηλαδή, ότι, οσονούπω, θα βρουν το βηματισμό τους και θα αρχίσουν μια καινούργια πορεία που εκ των πραγμάτων ήσαν υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν.
   Δυστυχώς, όμως, όσο περνούν τα χρόνια πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Εξακολουθούν – δύο δεκαετίες μετά – να έχουν πάθει …Βέρτικο ανίατης μορφής. Προσανατολισμός και ορατότητα μηδέν!
   Αποκορύφωμα αυτής της αλλόκοτης, πρωτοφανούς και πρωτόγνωρης συμπεριφοράς είναι η κατάληψη των λιμανιών τον τελευταίο καιρό, με όλα τα γνωστά και τις αρνητικές συνέπειες για όλους μας. Δύο γεγονότα όμως που μας έκαναν να ανατριχιάσουμε, είναι η δήλωση της κ. Παπαρήγα περί μη αναγνώρισης του Συντάγματος, με το αιτιολογικό ότι : «…εμείς δεν το ψηφίσαμε!!!» και η σημερινή δήλωση των συνδικαλισταράδων του ΠΑΜΕ ότι εμείς δεν αναγνωρίζουμε τις αποφάσεις των δικαστηρίων!
   Εγώ απλά θέλω να ρωτήσω: Αυτοί οι άνθρωποι έχουν συναίσθηση  της συμπεριφοράς τους  και του νοήματος των όσων λένε; Αντιλαμβάνονται τι σημαίνει για τη Δημοκρατία η περιφρόνηση των θεσμών; Έχουν απάντηση στο τι είδους καθεστώς θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα; Αν έχουν κάτι τεκμηριωμένο και πειστικό, να βγουν και να μας διαφωτίσουν. Διαφορετικά, είναι άξιοι της τύχης τους και της περιφρόνησης όλων των πολιτών.

   Τελικά, δεν υπάρχει Έλληνας που να μην έμαθε τα τελευταία χρόνια για το Βατοπέδι, τον Ευφραίμ και τον Αρσένιο αλλά και πολλά άλλα για το Άγιο Όρος γενικότερα.
   Γνωρίσαμε, βέβαια, και τις φάτσες των δυο παραπάνω μοναχών και όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι άλλα είχαμε μάθει από τους δασκάλους μας στα σχολεία για το μοναχισμό καθώς και για την ιερότητα του Αγίου Όρους.
   Στο μυαλό μας, δηλαδή, είχαμε σχηματίσει μια εικόνα για τους μοναχούς ως άτομα σεβαστά με κυρίαρχα χαρακτηριστικά τους την ασκητική τους μορφή και την απάρνηση των εγκοσμίων και που, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούσαμε ή όχι με την επιλογή τους, δεχόμασταν την αφιέρωσή τους στο Θεό. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ποτέ μοναχούς με προκλητικά χαμόγελα σε κοινωνικούς κύκλους ή άλλους π.χ. με …περίσσευμα κιλών. Την πεποίθησή μας αυτή την επιβεβαίωναν και τα όσα είχαμε διαβάσει για τον Μ. Βασίλειο που πέθανε σε ηλικία 49 ετών από τον υπερασκητικό βίο και την υπερβολική φροντίδα για το ποίμνιό του αλλά και τη ζωή του Μ. Αντωνίου που είχε αφιερώσει τυπικά και ουσιαστικά τη ζωή του στο Θεό κάνοντας ασκητική ζωή και μεγάλο πραγματικό φιλανθρωπικό έργο. Οι άνθρωποι αυτοί, δηλαδή, εφάρμοζαν κατά γράμμα στη ζωή τους, αυτό που πίστευαν.
   Ποιος μπορούσε να φανταστεί, τότε που μαθαίναμε αυτά πως θα αξιωνόμασταν σήμερα να δούμε μοναχούς να κυκλοφορούν με πολυτελή αυτοκίνητα, με συνοδείες μπράβων αλλά και με τους ακριβότερους δικηγόρους δίπλα τους για συμβούλους; Πέρναγε ποτέ από το μυαλό κάποιου απλού, ταπεινού και θρησκευόμενου ανθρώπου, ότι θα δει ακόμη μοναχούς να κυκλοφορούν με laptop και μάλιστα να έχουν το θράσος να εμφανίζονται και να κάνουν προκλητικές δηλώσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Τι άλλο μένει τέλος να δούμε ακόμη; Αυτοί οι λεγόμενοι «κανόνες»της εκκλησίας για τον μοναχισμό τι έγιναν;
   Ο απλός κόσμος αναρωτιέται: Οι μονές, οι μοναχοί και κυρίως οι ηγούμενοι των μονών, δεν ελέγχονται από κάποια αρχή για τη συμπεριφορά τους; Ακούσαμε ότι τον έλεγχο στην παραπάνω μονή ασκεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Γιατί ο Πατριάρχης ανέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές; Δεν αντιλαμβάνεται ότι με αυτόν τον τρόπο εκτίθεται ολόκληρη η εκκλησία; Έχει λόγους που αφήνει ακόμη, μετά από όσα έχουν γίνει και ακουστεί, τον Εφραίμ ηγούμενο στη μονή Βατοπεδίου; Τι συμβαίνει τέλος πάντων; Δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν οι ηγέτες της εκκλησίας τον απλό πιστό που έχει καθημερινή ανάγκη την ισχυροποίηση της πίστης του και όχι τον κλονισμό της;
   Μην ψάχνουμε λοιπόν να βρούμε, γιατί σιγά σιγά ο κόσμος διαχωρίζει τη θέση του και απομακρύνεται κάθε μέρα και πιο πολύ από τα δρώμενα και τη ζωή της εκκλησίας. Βλέπει όλα αυτά και φρίττει. Αντιλαμβάνεται ότι όλοι αυτοί, αντί να τον καθοδηγήσουν με τα λόγια και το έργο τους, του εξευτελίζουν και το τελευταίο ίχνος πίστης που του είχε απομείνει.  Κάποιο …φραγγέλιο ίσως είναι πολύ χρήσιμο και απαραίτητο στις μέρες μας. Ζητείται επειγόντως αυτός που θα το αρπάξει και θα το χρησιμοποιήσει!

   Όλοι μας θέλουμε να πιστεύουμε ότι, αφού περάσουμε αυτή τη μεγάλη οικονομική δυσκολία, σε λίγα χρόνια (3 το πολύ 5 ), η χώρα μας θα μπει – οριστικά πλέον –  σε έναν καινούργιο δρόμο που δεν θα έχει σχέση με όλους τους προηγούμενους γιατί θα είναι ένας αληθινός ευδιάκριτος δρόμος, με καθαρές και σταθερές σημαδούρες δεξιά και αριστερά και τον οποίο θα διασχίζουμε χωρίς παραμορφωτικά γυαλιά. Αυτό είναι ένα όραμα, μια ελπίδα και μια προοπτική που συγκρατεί σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας από την εξέγερση και την παρεκτροπή, αντιδρώντας στα εξοντωτικά μέτρα της κυβέρνησης.
   Έτσι θα θέλαμε να είναι τα πράγματα και στη ζωή είναι απαραίτητη και αναγκαία η αισιοδοξία. Όμως θα πρέπει να συνδυάσουμε την αισιοδοξία με το ρεαλισμό. Να έχουμε δηλαδή τη δυνατότητα, τον τρόπο και τη δύναμη να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
   Να κάνουμε, λοιπόν, θυσίες και να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα όλα τα τελευταία μέτρα της κυβέρνησης η οποία, έτσι κι αλλιώς, εκεί που φτάσαμε, δεν έχει και άλλη επιλογή. Όμως, αν κάποιος μη ειδικός στα οικονομικά, ρωτήσει τον εαυτό του: «Τι είναι εκείνο που σε πέντε, ας πούμε, χρόνια θα κάνει την Ελλάδα να ανακάμψει; Με ποιο τρόπο και από ποιες πηγές εσόδων θα αρχίσουμε να ξεπληρώνουμε το τεράστιο εξωτερικό δημόσιο χρέος που, στο τέλος της τριετίας από σήμερα, θα είναι στο δυσθεώρητο ύψος των 400,00 δισ. €; Τι είδους ανάπτυξη μπορούμε να έχουμε και με τι ρυθμούς, ώστε να φύγουμε από το σημερινό -4% και να φτάσουμε σε σημαντικά πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και με λίγα και  απλά λόγια, να μας περισσεύουν χρήματα και να ξεπληρώνουμε, έστω σιγά σιγά, τους δανειστές μας;»
   Γνωρίζω ότι πολλοί κάνουν τις ίδιες σκέψεις και δεν θέλουν να σκέπτονται καθόλου το κοντινό μας μέλλον γιατί τους πιάνει πανικός.
   Σε όλο αυτό το γκρίζο τοπίο έρχονται και οι πολιτικοί μας που μας έφεραν με τα τερτίπια και τις …μαγικές κουτάλες τους σ’ αυτό το χάλι, να φιλοσοφούν και να συμβουλεύουν οι μεν τους δε, με ποιο τρόπο θα βγούμε από την κρίση και να κατηγορούνται μεταξύ τους, για το ποιος φταίει για τα σημερινά χάλια μας. Είναι να λυπάται κανείς που εμπιστευτήκαμε τόσα χρόνια την τύχη της πατρίδας μας στα χέρια τους.
   Και ποια μπορεί να είναι τελικά η λύση;
   Κατά την ταπεινή γνώμη ενός αδαούς, η μόνη, πιθανόν, λύση που ίσως μας βάλει σε μια εκ βάθρων αλλαγή και ένα νέο ξεκίνημα από το μηδέν, είναι η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους μας. Να παραδεχτούμε δηλαδή αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει. Χρεοκοπήσαμε! Καλύτερα να το αποφασίσουμε τώρα και να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα παρά να δημιουργήσουμε πρώτα ψεύτικες ελπίδες και να το κάνουμε αργότερα. Τότε θα είναι πολύ πιο βαρύ και δεν ξέρω τι παρενέργειες θα έχει μέσα στην κοινωνία.
   Δήλωσα από την αρχή ότι δεν είμαι ειδικός οικονομολόγος. Απλά, κατέθεσα κάποιες σκέψεις ενός απλού προβληματισμένου πολίτη που πιστεύω ότι είμαι. Το σίγουρο είναι ότι αυτόν τον προβληματισμό και το φόβο, θα έλεγα, τον βλέπουμε σήμερα γύρω μας, όπου κι αν πάμε, όπου κι αν βρεθούμε. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις όλοι εμείς οι Έλληνες λέμε: « Ο Θεός να βάλει το χέρι του!»

   Κι άλλη φορά έχω ασχοληθεί με τον Γ. Σουρή. Μπορεί να μην ανήκει σε εκείνους τους παλιούς ποιητές μας που πολυδιαβάστηκαν, είναι όμως μια πέννα που περισσότερο προφητική μοιάζει παρά ποιητική.
   Στο παρακάτω ποίημα περιγράφει την τότε πατρίδα μας με τα τερτίπια και τη βουλιμία των πολιτικών της, εμείς όμως νιώθουμε, διαβάζοντάς το, ότι για μας χτυπάει η …κουδούνα!!!

Ποιος είδε κράτος λιγοστό,
σ’ όλη τη γή μοναδικό,
εκατό να ξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ’χει επτά πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα,
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε,
τον κλέφτη να γυρεύουνε;