Δημήτρης Ροτζιώκος

   Περιττό να τονίσουμε ότι διαπιστώνουμε καθημερινά να κυκλοφορούν γύρω μας πολλοί «ειδικοί» οικονομολόγοι σχολιαστές οι οποίοι, αντλώντας επιχειρήματα από τις καθημερινές εκπομπές της τηλεόρασης, μιλάνε και σχολιάζουν για το αν έπρεπε ή όχι η σημερινή κυβέρνηση να καταφύγει στο Δ.Ν.Τ. ή να είχε ακολουθήσει (όπως ισχυρίζεται και η αντιπολίτευση) έναν άλλο δρόμο χωρίς δεσμεύσεις και πιέσεις.
   Αυτό, κατ’ αρχήν, ακούγεται καλό γιατί ποιος είναι εκείνος που θα μπορούσε να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος και δεν θα το διάλεγε. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς θα μπορούσαμε μόνοι μας έτσι απλά και χαλαρά, να συμμαζέψουμε τα οικονομικά μιας χώρας που για να καλύψει μόνο το εσωτερικό της έλλειμμα χρειαζόταν περίπου 36 δισ. € . Θα μπορούσε μια κυβέρνηση χωρίς καμιά εξωτερική πίεση να επιβάλει μέτρα που να είχαν ως αποτέλεσμα την κάλυψη αυτών των τεράστιων ελλειμμάτων της; Δηλαδή, οι κυβερνώντες σήμερα είναι τόσο ανεγκέφαλοι και δεν καταλαβαίνουν ότι υπάρχει κάποιος άλλος πιο ανώδυνος δρόμος;
   Ας φανταστούμε τη σημερινή κυβέρνηση να έπαιρνε το 1/3 από τα μέτρα που πήρε χωρίς την πιεστική παρουσία των ξένων. Την επομένη θα είχε καταρρεύσει.
   Θεωρώ λοιπόν, εντελώς απαραίτητη την πίεση και την «καταπίεση» των ξένων (έστω τοκογλύφων) δανειστών μας γιατί μόνο έτσι θα υλοποιηθούν μέτρα και προσπάθειες που εδώ και πολλές δεκαετίες έπρεπε να μας έχουν απασχολήσει. Δεν μπορεί ο νεοέλληνας να συνεχίσει να ζει με δανεικά. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την πραγματική αμοιβή της εργασίας μας και να μάθουμε στο εξής να ζούμε με τις πραγματικές οικονομικές μας δυνατότητες.
   Σε λίγο, είμαι σίγουρος, θα ξεχάσουμε και τους τελευταίους λεονταρισμούς μας και αφού ανασκουμπωθούμε, θα αρχίσουμε να πληρώνουμε ό, τι δεν πληρώναμε τις τελευταίες τέσσερις περίπου δεκαετίες. Καλή δύναμη!

   Μια ακόμη σχολική χρονιά ξεκίνησε σήμερα και όλοι θέλουμε να ευχηθούμε στους μάχιμους συναδέλφους: Καλή δύναμη, πολλές και καλές αντοχές και αισιοδοξία ότι τελικά όλα θα πάνε καλά.
   Είναι αλήθεια πως η φετινή χρονιά ξεκινάει με μια ανησυχία κι ένα μούδιασμα, όπως άλλωστε είναι μουδιασμένη όλη η κοινωνία.
   Τελικά, πιστεύουμε, όλα θα πάνε καλά, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και οι αρχικές ανησυχίες θα μετατραπούν, στην πορεία, σε άνεμο δυναμισμού και αισιοδοξίας.
   Καλή Χρονιά, συνάδελφοι!

   Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι, αυτό το αρχοντόσπιτο που κτίστηκε στα τέλη του 19ου  αιώνα και στέγασε όνειρα, ελπίδες και προσδοκίες κάποιων ανθρώπων, θα είχε σήμερα (130 χρόνια μετά) αυτή την εικόνα;

    Η Δήμητρα, Ο Γιώργος και ο Μιχάλης – πρώτα ξαδέρφια – συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη ζωή τους και οι τρεις μαζί, στην αυλή του σπιτιού των μανάδων τους.
   Πίσω τους, ακριβώς, είναι, ό, τι έχει αφήσει πλέον στο πέρασμά του ο χρόνος!

   Εδώ και καιρό αρχίζει να διακρίνεται καθαρά πλέον ότι σε τούτο τον τόπο κάποιες αθεράπευτες πληγές υπάρχουν και όχι μόνο δεν φαίνεται να κλείνουν αλλά αντίθετα μέρα με τη μέρα ανοίγουν όλο και πιο πολύ. Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου ανέθρεψε και άφησε να θεριέψει, παίρνοντας ανεξέλεγκτες διαστάσεις, το λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα. Ο υγιής συνδικαλισμός είναι ο καθρέπτης της Δημοκρατίας και φυσικά υγιής είναι όταν έχει σκοπό και στόχο την αποκλειστική εξυπηρέτηση και προάσπιση των συμφερόντων των εργαζόμενων κοινωνικών ομάδων και πάντα μέσα στο πλαίσιο του Συντάγματος και των νόμων του κράτους. Αλίμονο αν ο συνδικαλιστής «αγωνίζεται» με μια σημαία στο πίσω τσεπάκι! Τότε χάνεται ο σκοπός και ο στόχος.  Ακούσαμε προχθές την ηγεσία των συνδικαλιστών της ΔΕΗ να συμπεριφέρονται ως απόλυτοι μονάρχες και να μιλάνε με θράσος και παραλογισμό. Τι άλλο μπορεί να πει κανείς όταν ένας συνδικαλιστής στέλνει απειλητικά μηνύματα στους βουλευτές του κοινοβουλίου και διακηρύσσει ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις διότι αυτοί (οι κ. κ. συνδικαλιστάδες) δεν συμφωνούν; Ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι που μπορούν να μιλάνε έτσι και να απειλούν ακόμη και τον Πρωθυπουργό της χώρας και από πού αντλούν αυτά τα δικαιώματα; Δεν υπάρχει κάποιος εισαγγελέας που να παρέμβει με αυτεπάγγελτη διαδικασία και να εφαρμόσει το νόμο; Πού οδηγούμαστε, τελικά, όταν ύστερα απ’ αυτά, η νόμιμη κυβέρνηση της χώρας αντί να σκληρύνει τη στάση της και να βάλει τον καθένα στη θέση του, δείχνει απέναντι σ’ αυτούς τους κυρίους μια περίεργη ανοχή και διστακτικότητα; Από πότε οι κυβερνητικές επιλογές περνάνε, ελέγχονται και εγκρίνονται από τα συνδικάτα; Είναι λυπηρό! Αν τελικά δεν αλλάξουμε όλα αυτά τα θλιβερά κατάλοιπα του παρελθόντος, τίποτα δεν θα μας σώσει. Αν η κάθε κοινωνική ομάδα, μπορεί να αναστατώνει μια χώρα επειδή πιστεύει ότι έχει δίκιο, τότε είμαστε χαμένοι από χέρι. Ό, τι θα πετυχαίνουμε στον οικονομικό τομέα με θυσίες και αγώνα σε βάθος χρόνου, θα το χάνουμε μέσα σε λίγες μέρες από την αναστάτωση και τον αποκλεισμό. Το ζήσαμε πρόσφατα με τους ιδιοκτήτες των μέσων μεταφοράς και είδαμε τις τεράστιες οικονομικές ζημιές στον τουρισμό και στο εμπόριο, χωρίς να παραβλέπουμε την ταλαιπωρία του κόσμου, εν μέσω μάλιστα καλοκαιριού. Περιμένουμε, έστω και την τελευταία στιγμή, την κυβέρνηση να αντιδράσει δυναμικά και να βάλει, όπως σοφά λέει ο λαός μας, τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του!

   Είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια δεν είχαμε ασχοληθεί ούτε θεωρητικά ούτε και πρακτικά με επιστράτευση απεργών. Το άκουσμα του μέτρου ηχεί – σε πρώτο χρονικό επίπεδο – ως ακραία αντιδημοκρατική συμπεριφορά κι εμείς οι Έλληνες το έχουμε στο αίμα μας να επικαλούμαστε τη Δημοκρατία όταν και όπου μας συμφέρει. Στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία είχαμε μια απεργία μιας (κατά τα άλλα) συμπαθούς κοινωνικής ομάδας των ιδιοκτητών μέσων μεταφοράς. Είναι άλλοι αρμόδιοι να μιλήσουν για το δίκαιο ή μη των αιτημάτων τους και τον τρόπο που η πολιτεία ξεκίνησε να μεθοδεύει την απελευθέρωση των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων. Σήμερα θέλω να μείνουμε στο γεγονός και μόνο που η πολιτεία αποφάσισε να εφαρμόσει ένα νόμο, χωρίς να έχει μελετήσει το πώς και το πού. Τώρα ανακάλυψαν ότι οι νομαρχίες δεν έχουν σε πολλές περιπτώσεις επαρκή στοιχεία για να επιδώσουν τα έγγραφα της επίταξης και ακόμη σήμερα συνειδητοποίησαν ότι πριν επιτάξεις ένα όχημα θα πρέπει προηγουμένως να έχεις εξασφαλίσει τον τρόπο και τη διαδικασία χρησιμοποίησής του (οδηγός, καύσιμα, έλεγχος καταλληλότητας κ.ά.). Το κυριότερο όμως είναι ότι, τον τελευταίο καιρό η συντεταγμένη πολιτεία δεν μπορεί να εφαρμόσει τους νόμους και τις αποφάσεις της. Δεν έχει ούτε τους μηχανισμούς ούτε – όπως αποδείχτηκε – τα μέσα. Αυτό νομίζω είναι ένα πολύ σημαντικό « μοντέρνο » πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολήσει. Αντιλαμβανόμαστε όλοι πού μπορούμε να οδηγηθούμε όταν κάποια κοινωνική ομάδα κάνει πράξη το « δεν αποδεχόμαστε τις φασιστικές αποφάσεις των δικαστηρίων » ή « νόμος είναι το δίκιο του εργάτη » και φυσικά αυτό το «δίκιο του εργάτη» βρίσκεται στα χέρια αυτών που προσπαθούν να επιβάλουν τις απόψεις τους (δίκαιες ή άδικες δεν έχει σημασία) καταπατώντας κάθε έννοια έννομης τάξης και συνταγματικής νομιμότητας. Εδώ το κράτος μας βρέθηκε γυμνό, ανήμπορο και κυρίως μετέωρο. Τουλάχιστον το κατάλαβαν οι κυβερνώντες, ώστε να κάνουν τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις για να μην ξαναβρεθούμε σε μια τόσο δυσάρεστη κατάσταση και η χώρα μας να γίνεται πρώτο θέμα με αρνητικά σχόλια σε όλα τα διεθνή μέσα επικοινωνίας; Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω ένα ρητορικό ερώτημα στον κ. Τζωρτζάτο που φαίνεται να επιζητεί τη δόξα και το θρίαμβο αλλά και σε όλη την συνδικαλιστική παρέα του. Γνωρίζει τι του επιφυλάσσουν σε λίγο όσοι σήμερα τον χειροκροτούν και παραληρούν σε κάθε του εμφάνιση; Γνωρίζει ότι το να τα βάλει κανείς με μια συντεταγμένη πολιτεία είναι δονκιχωτισμός; Τέλος, μέσα σε μια τόσο μεγάλη συνδικαλιστική πορεία δεν έμαθε ότι ένας αγώνας, πριν ξεκινήσει, το πρώτο που πρέπει να έχει εξασφαλίσει είναι η κοινωνική συναίνεση ή τουλάχιστον ανοχή; Δεν αντιλαμβάνονται όλοι τους την μεγάλη κοινωνική κατακραυγή και αγανάκτηση;

   Αγαπητοί μου, φίλοι!
   Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι υπάρχουν πολλοί επισκέπτες της ιστοσελίδας μου από πολλές περιοχές, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά κι από όλον τον κόσμο. Αυτό είναι ιδιαίτερα τιμητικό κι ενθαρρυντικό για μένα και μου δίνει δύναμη ώστε κάθε φορά να γράφω ή να παρουσιάζω το καθετί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
   Επειδή, όμως, το βήμα αυτό έχει σκοπό την επικοινωνία καθώς και την ανταλλαγή απόψεων ή και κριτικής, θα παρακαλέσω τους εκλεκτούς επισκέπτες της ιστοσελίδας μου, να δίνουν το στίγμα τους και να αφήνουν ένα απλό μήνυμα γιατί θέλω πολύ να μάθω ποιοι είναι και πού βρίσκονται.
   Δύο περιπτώσεις που με εντυπωσίασαν ιδιαίτερα είναι: η μια από το μακρινό Sidney και η άλλη από νησί στον κόλπο της Γουινέας. Είμαι βέβαιος ότι πρόκειται για συμπατριώτες μας που ζουν μακριά από την πατρίδα. Κάθε ένας λοιπόν ας αφήνει το στίγμα του, για να μαθαίνουμε ο ένας για τον άλλο και να γνωριζόμαστε μεταξύ μας έστω και από μακριά.
   Για μια ακόμη φορά σας ευχαριστώ όλους και ελπίζω να μάθω κάτι για σας που με επισκέπτεστε και αναγνωρίζετε κάτι από την όλη μου προσπάθεια.

   Σήμερα έγινε ανάρτηση σε όλα τα Λύκεια της χώρας των βαθμολογιών των πανελλήνιων εξετάσεων 2010.
   Ακούστηκαν πολλά σχόλια ειδικών και μη με πολλούς στατιστικούς πίνακες που από τη μια δείχνουν το φετινό επίπεδο των αποτελεσμάτων, από την άλλη γίνεται η σύγκριση με τις προηγούμενες χρονιές σε επίπεδο σχολών και ομάδων σχολών.
   Δεν θέλω να ασχοληθούμε σήμερα με όλα τα παραπάνω παρά μόνο με ένα και μοναδικό θέμα που προέκυψε και το είχα γράψει αλλά και πολλοί άλλοι το είχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επισημάνει.
Θέλω να σταθούμε λίγο στην ψυχολογία κάποιων από τους παραπάνω υποψηφίους που το σύστημα επιλογής, δυστυχώς(!), τους επιτρέπει να γίνουν σπουδαστές σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή ή σε κάποιο τεχνολογικό ίδρυμα.
   Τι είδους σπουδές και σε ποιες σχολές μπορεί να κάνει και πώς μπορεί να ανταποκριθεί σ’ αυτές, ένας σπουδαστής που συγκεντρώνει εισαγωγικό βαθμό μέσο όρο 4 ή 5;
   Είναι δυνατό να επιτρέπει η επίσημη πολιτεία εν ονόματι σκοπιμοτήτων τέτοιες τραγελαφικές καταστάσεις που τελικά είναι εις βάρος των υποψηφίων αλλά και των οικογενειών τους; Οι σύμβουλοι που στοιβάζονται γύρω από την κ. Υπουργό δεν έχουν τη δύναμη και τον τρόπο να την πείσουν και να καταλάβει ότι αυτά τα πράγματα ούτε στις χώρες της Κ. Αφρικής συμβαίνουν;
   Δεν πρέπει σ’ αυτή της έρμη τη χώρα, να αρχίσουμε σιγά σιγά να εφαρμόζουμε την αξιοκρατία και στην πράξη;

   Τα γνωμικά, όπου τα βρίσκουμε και τα διαβάζουμε μας εντυπωσιάζουν, μας δημιουργούν  προβληματισμό αλλά και κάποτε γέλιο. Παραθέτω σήμερα μερικά που θεωρώ ότι ξεχωρίζουν και είναι ενδιαφέροντα:

   Η μοναξιά είναι για το πνεύμα ό, τι η νηστεία για το σώμα: θανάσιμη όταν κρατήσει πολύ, αλλά αναγκαία.
Marquis de Vauvenargues,1715-1747, Γάλλος συγγραφέας

   Το δικαίωμα να λες τη γνώμη σου δεν συνεπάγεται αυτόματα το δικαίωμα να σε παίρνουν στα σοβαρά.
Hubert Humphrey,1911-1978,Αμερικανός πολιτικός

   Κάτι τόσο παγκόσμιο όσο ο θάνατος, δεν μπορεί παρά να είναι ωφέλιμο.
Σίλερ, 1759-1805, Γερμανός συγγραφέας και ποιητής 

   Ο Θάνατος δεν είναι όταν σβήνουν τα φώτα. Είναι το σβήσιμο της λάμπας επειδή ήρθε η αυγή.
Ταγκόρ, 1861-1941,Ινδός λογοτέχνης, Νόμπελ 1913

   Χαιρέτα καβαλάρης, για να σε χαιρετούν όταν ξεπεζέψεις.
Γεώργιος Καραϊσκάκης, Ήρωας του ’21

   Καθαρόν πράγμα δεν είναι ό,τι επλύθη, αλλ’ ό,τι δεν ελερώθη.
Δημήτριος Καμπούρογλου, 1852-1942, Έλληνας Γνωμικογράφος
 

   Στην πολιτική, ο ίσιος δρόμος είναι αδιάβατος.
Χάρολντ Μακμίλλαν,1894-1986,Βρετανός Πρωθυπουργός
 

   Όταν δυο άνθρωποι μαλώνουν, φταίει εκείνος που είναι πιο έξυπνος.
Βόλφγκανγκ Γκαίτε,1749-1832,Γερμανός Ποιητής 

   Το πλεονέκτημα του να είσαι έξυπνος είναι ότι μπορείς πολύ εύκολα να κάνεις… τον κουτό. Το αντίθετο είναι εκείνο που παρουσιάζει τη δυσκολία!
Κουρτ Τουχόλσκι

   Συζητούσα σήμερα με ένα φίλο μου και μου είπε το εξής απλό που θα μπορούσε ο καθένας μας να το σκεφτεί και να προβληματιστεί για το μέλλον αυτού του τόπου. Ας πούμε, λέει, ότι βγάζουμε την τριετία ή αν θέλεις μια πενταετία στηριζόμενοι στην οικονομική ομπρέλα της Ε.Ε.. Μετά δεν θα πρέπει να ξαναβγούμε στις αγορές για δανεικά; Ποια επιτόκια θα μας επιβάλλουν τότε τα διάφορα κερδοσκοπικά κέντρα, με δεδομένο ότι σε πέντε χρόνια το εξωτερικό δημόσιο χρέος της πατρίδας μας θα έχει φτάσει στο ύψος (περίπου) των 500,00 δις €; Ποιος θα μας εμπιστευτεί τότε και θα μας δανείσει τα χρήματά του και με τι ανταλλάγματα;
   Δεν χρειάζεται κάποιος να έχει κάνει ειδικές οικονομικές σπουδές για να απαντήσει. Δυστυχώς! Αργά αλλά σταθερά βαδίζουμε προς χρεοκοπία αλλά κάπου δεν μας αρέσει η λέξη και το όλο σκηνικό και αλλάζουμε κουβέντα μεταθέτοντάς την για …αύριο.
   Ποτέ δεν θα βρεθούν οι φταίχτες! Κανείς δεν θα βγει να πει ότι είναι υπεύθυνος και στο τέλος – είναι το πιο πιθανό – θα μας πουν ότι φταίει ο λαός για όλα γιατί τόσα χρόνια ζούσε όπως ζούσε!
   Ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση και να μην ασχολούμαστε, αδέρφια, με το αν μας κράτησαν 100,00 ή 200,00€ από το μισθό ή τη σύνταξή μας, γιατί αυτά είναι πταίσματα μπρος σ’ αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν. Ας είμαστε προετοιμασμένοι όσο μπορούμε καλύτερα κι ας αρχίσουμε από τώρα να συμφιλιωνόμαστε με την ιδέα ότι θα έρθει σύντομα η μέρα που θα κυκλοφορήσουν και τα παιδιά μας με μπαλωμένα ρούχα και παπούτσια, όπως κάποιοι από μας είχαν την τύχη ή την ατυχία (δυσκολεύομαι να διαλέξω λέξη) να ζήσουν τα παιδικά τους χρόνια κάτω από τέτοιες δύσκολες αλλά ταυτόχρονα χρήσιμες συνθήκες για τη μετέπειτα πορεία μας.
   Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση τόσο ηπιότερη θα είναι η προσαρμογή μας στη νέα πραγματικότητα.
   Καλή δύναμη και
   Καλό κουράγιο!