Δημήτρης Ροτζιώκος

…Πιστεύω ότι η λέξη « μνημόνιο » θα συζητιέται για πολλές δεκαετίες και οι επόμενες γενιές, ειδικότερα αυτοί που θα σπουδάζουν οικονομικές επιστήμες, θα το έχουν ως σημείο αναφοράς.
…Η ημέρα μας ξεκινάει και τελειώνει με το «μνημόνιο » και από τα τηλεοπτικά παράθυρα περνούν – πρωί, μεσημέρι, βράδυ – όχι μόνον ειδικοί περί τα οικονομικά, αλλά και πολλοί άσχετοι και ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του:
– Κακώς μπήκαμε στο μνημόνιο!
– Καλώς έπραξε η κυβέρνηση και ακολούθησε αυτό το δρόμο!
…Εμείς τώρα οι πολλοί και μη « ειδικοί » τι πρέπει να πιστέψουμε;
…Εκείνο που είναι γεγονός και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει είναι ότι από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, καμιά κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε σοβαρά με τούτο τον έρημο τον τόπο. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να φτάσουμε στον σημερινό υπέρμετρο και ακραίο δανεισμό και η χώρα μας να βρίσκεται με το ένα πόδι στη χρεοκοπία. Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι πως ναι μεν αναγνωρίζουν όλοι οι πολιτικοί τη δυσκολία της κατάστασης, εξακολουθούν όμως με προκλητικό τρόπο να ρίχνουν τα βάρη οι μεν στους δε. Χάθηκαν παντελώς η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα, ακόμα και αυτό το …ελληνικό φιλότιμο!
…Ένα άλλο χαρακτηριστικό που παρατηρείται είναι ο εξωπραγματικός, ανεδαφικός και επιπόλαιος τις περισσότερες φορές λόγος της αριστεράς. Κάποτε είχε κάτι να μας πει αυτός ο χώρος. Τώρα;
…Η κυβέρνηση δείχνει σαν να μην πιστεύει αυτά που κάνει και πολλές φορές παρατηρούμε μια ασυνεννοησία στα ψηλά κλιμάκια. Δεν έχει αυτήν την αποφασιστικότητα που χρειάζονται οι συνθήκες που αντιμετωπίζουμε.
…Για την αντιπολίτευση το μόνο που μπορούμε να πούμε και που τα λέει όλα είναι ότι ακόμη ψάχνει για προσανατολισμό.
…Οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν είχαμε αυτήν τη στιγμή θα έπρεπε κατά την ταπεινή μας γνώμη να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Ποιον άλλον δρόμο μπορεί να ακολουθήσει μια χώρα, όταν έχει φτάσει στο σημείο να δανείζεται για να πληρώσει τους μισθούς των Δημοσίων υπαλλήλων;
…Ίσως με την παρουσία του Δ.Ν.Τ. και κάτω από την πίεσή του, μπορέσουμε να βάλουμε κάποια τάξη όχι μόνο στα οικονομικά μας αλλά κυρίως σ’ αυτές τις περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές που πολλοί υπόσχονταν τόσα χρόνια αλλά κανένας δεν τολμούσε να τις αγγίξει. Φανταζόμαστε μια κυβέρνηση χωρίς την πίεση των ξένων να τολμούσε να ακουμπήσει π.χ. τα εργασιακά κεκτημένα των ΔΕΚΟ; Ίσως να είχαμε έναν καινούργιο εμφύλιο. Θα μπορούσε να σκεφτεί και να πραγματοποιήσει μια κυβέρνηση, κατάργηση επιδομάτων εργαζομένων ή αλλαγή ορίων συνταξιοδότησης; Την ίδια στιγμή θα είχε «πέσει».
…Καταλήγοντας, ίσως πρέπει να σκεφτούμε πέρα και έξω από τα στενά μας οικονομικά συμφέροντα και κομματικές προκαταλήψεις, ότι η παρουσία του Δ.Ν.Τ. στην πατρίδα μας, είναι μια μεγάλη ευκαιρία να βάλουμε την πορεία της χώρας μας σε σωστή και στέρεα βάση και όλοι μας να ξεχάσουμε ό, τι ξέραμε, κάνοντας ένα καινούργιο ξεκίνημα, στηριζόμενοι από δω και στο εξής στις δυνάμεις  και δυνατότητές μας.
…Όλα τα υπόλοιπα περί άλλων δρόμων και …μειγμάτων είναι για να έχουμε κάτι να λέμε!

O MIO SIGNORE
New Italian Love song
Italia – Romi
Al bano
Fabrizio Andre

…Όσο περνάνε τα χρόνια – είναι φυσικό – πολλά πράγματα να αλλάζουν στη ζωή μας και οι καινούργιες γενιές να υιοθετούν νέους τρόπους διασκέδασης και τα μουσικά τους ακούσματα να είναι διαφορετικά όχι κατ’ ανάγκη καλύτερα.
…Τα παρακάτω τραγούδια μπορεί να μη συγκινούν τους σημερινούς νέους και ως ένα βαθμό είναι φυσιολογικό. Όμως, σημάδεψαν με το πέρασμά τους μια ολόκληρη εποχή πριν και μετά τον πόλεμο. …Τραγούδια που δημιουργήθηκαν από ταλαντούχους τραγουδοποιούς (τα περισσότερα ερωτικά) και τραγουδήθηκαν από τους ίδιους.
…Σίγουρα, ακούγοντάς τα, αντιλαμβάνεσαι την προσπάθεια των δημιουργών για τον εξευρωπαϊσμό του ελληνικού τραγουδιού.
…Εκείνο που έχει σημασία σήμερα είναι πως, αν με προσοχή ακούσεις από την αρχή ως το τέλος το κάθε τραγούδι, είναι βέβαιο πως θα συγκινηθείς και θα το σιγοτραγουδήσεις, έστω κι αν είσαι ένας σημερινός έφηβος.

Agapo mia gynaika

To vals tis monaksias

Na ‘ha ta niata sou

Enas koritsaros

Tha girisei kai o trohos

Arhisan ta organa

Eho ena mystiko

Ena vrady pou vrehe

Gia mas kelaidoun ta poulia

Les kai itan hthes

Min argiseis

Omorfi mou Athina

Pou na sai tora agapimeni

Ti einai afto pou to lene agapi

To sterno mas valsaki

   Χθες βράδυ, παρακολουθήσαμε τον αγώνα του Παναθηναϊκού με την Μπαρτσελόνα. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει ποδοσφαιρικές γνώσεις για να πει τη γνώμη του γι αυτόν τον αγώνα – υπερθέαμα. Αυτό είναι ποδόσφαιρο και η Μπαρτσελόνα το διαφήμισε με τον καλύτερο τρόπο!
   Για τον Παναθηναϊκό λίγα πράγματα μπορούμε να πούμε. Δεν είναι σωστό να κρίνουμε την ελληνική ομάδα λέγοντας ότι δεν έπαιξε ή ότι βρέθηκε σε κακή μέρα. Απλά, είχε να αντιμετωπίσει την καλύτερη – αυτή τη στιγμή – ομάδα του κόσμου και οποιαδήποτε ελληνική ομάδα θα είχε την ίδια τύχη. Το βεληνεκές του Παναθηναϊκού και των άλλων ποδοσφαιρικών ομάδων μας είναι γνωστό. Μπορεί κάποιες φορές να μας ευνοεί η τύχη και να φαίνεται ότι κάτι αλλάζει,  πολύ σύντομα όμως επιστρέφουμε στην ωμή πραγματικότητα από την οποία για πολλούς λόγους δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.
   Επίσης, είναι απαράδεκτο, για μια ακόμη φορά, να υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι αγαπάνε το ποδόσφαιρο και να χαίρονται όταν άλλη (εκτός από τη δική τους) ομάδα δεν τα καταφέρνει ή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις διεθνείς υποχρεώσεις της. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε να χειροκροτούμε την προσπάθεια και να χαιρόμαστε όλοι για το όποιο θετικό αποτέλεσμα όπου κι αν υπάρχει γύρω μας.

   17 Νοέμβρη σήμερα και γιορτάζουμε τη μέρα της εξέγερσης των φοιτητών εναντίον της Χούντας το Νοέμβρη του 1973. Αυτά είναι γνωστά πράγματα και σε κάποιους από μας που έχουμε και μια κάποια ηλικία, είναι γνωστά γιατί τα ζήσαμε κιόλας.
   Πέρασαν όμως τα χρόνια κι εμείς οι ίδιοι με τον τρόπο μας και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε κάναμε τη γιορτή μια εκδήλωση όπου μερικοί ανταγωνίζονται κάποιους άλλους για το ποιος είναι τελικά περισσότερο δημοκράτης. Με λίγα λόγια καταντήσαμε την όντως μεγάλη γιορτή, μια μέρα εκτόνωσης για τους κάθε είδος περιθωριακούς και τους δίνουμε την ευκαιρία μια φορά το χρόνο να ισοπεδώνουν την Αθήνα και τις περισσότερες μεγάλες πόλεις της πατρίδας μας. Από την άλλη, παρατηρούμε, όλες τις πολιτικές ηγεσίες να καταθέτουν στεφάνια και πασχίζουν μπρος στις τηλεοπτικές κάμερες να δείξουν υποκριτικά τη μεγάλη τους τάχα συγκίνηση για τα τότε γεγονότα.   Αυτές τις στιγμές μού ’ρχεται στο μυαλό μου εκείνο το σύνθημα, τότε, « ψωμί – παιδεία – ελευθερία » και πραγματικά θλίβομαι γιατί και στα τρία ζητούμενα τότε, έχουμε σήμερα αποτύχει οικτρά. Το ψωμί έχει αρχίσει να λείπει σιγά σιγά από πολλών τα σπίτια. Η παιδεία μας μέρα με τη μέρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Η ελευθερία και γενικότερα η δημοκρατία στην πατρίδα μας, ενώ περισσεύει στα λόγια, χάθηκε στην καθημερινότητά μας. Αν κάποιοι προσποιούνται πως δεν καταλαβαίνουν, ας προσπαθήσουν ένα σούρουπο να διασχίσουν περπατώντας με το παιδί ή τη γυναίκα τους την Αγίου Κων/νου και τους γύρω από την Ομόνοια δρόμους. Την εποχή που η πατρίδα μας ήταν υπόδουλη στους Γερμανούς, δεν υπήρχε τέτοια τρομοκρατία και πανικός.
   Θα μπορούσα να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα. Είναι προτιμότερο να αφήσουμε όλες αυτές τις υποκριτικές εκδηλώσεις που έτσι κι αλλιώς μας εξευτελίζουν διεθνώς και ας προσπαθήσουμε στην πράξη, ο καθένας από το μετερίζι του και κυρίως οι ηγεσίες μας, να εξασφαλίσουμε ψωμί στο λαό, παιδεία στους νέους που είναι είδος εν ανεπαρκεία για να μην πούμε ανύπαρκτο και να αγωνιστούμε για την ελευθερία εκείνη και που στηρίζεται στις γνήσιες και διαχρονικές αρχές της πραγματικής δημοκρατίας. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, στα παιδιά που τότε τόλμησαν να σηκώσουν το πανό με αυτό το σύνθημα, αλλά, κυρίως, στις επερχόμενες γενιές.
   Ας σταματήσουμε, επιτέλους, να έχουμε τον τίτλο: «χώρα της τεμπελιάς, της φιέστας και των παρελάσεων». Καιρός να στρωθούμε στη δουλειά. Μας πήραν είδηση γύρω μας και τέλειωσαν τα ψέματα.

Υ.Γ.
Απασχόλησε κανέναν, πόσες μέρες έχουν κλείσει τα σχολεία μας μέσα στο Νοέμβριο;

   Από την εποχή που μπήκε πλέον η τρόικα στη ζωή μας, με βασανίζει ένα μεγάλο ερώτημα που μέχρι σήμερα δεν μπορώ να απαντήσω:
   Γιατί το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης τα έχει βάλει με την τρόικα; Φταίει κάποιος ξένος παράγοντας που φτάσαμε στα όρια της καταστροφής; Όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες δανείζονταν αφειδώς χρήματα για να περνάμε καλύτερα και να ζούμε πέρα από τις δυνάμεις και δυνατότητές μας, φταίνε οι ξένοι που σήμερα ζητάνε τα χρήματά τους; Το Δ.Ν.Τ. που σήμερα ελέγχει τα οικονομικά μας, ήρθε μόνο του εδώ για να επιτηρεί; Ποιος βγήκε στην Ευρώπη και ζητούσε πριν λίγο καιρό οικονομική βοήθεια; Δεν γνωρίζαμε ότι ο δανειστής περιφρουρεί πάντα τα δικά του συμφέροντα και αδιαφορεί για τα δικά μας; Όταν εμείς δεν είμαστε σε θέση να βάλουμε τάξη στα οικονομικά μας, γιατί μας κακοφαίνεται όταν μπαίνουν άλλοι στη μέση και μάλιστα με δική μας πρόσκληση;
   Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι τα οικονομικά μέτρα είναι δυσβάσταχτα. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αύριο αποφασίζουμε να διώξουμε την τρόικα διότι όλοι αυτοί κάνουν κακό στον τόπο μας. Έχουμε σκεφτεί πού θα βρούμε χρήματα όχι για να ξεπληρώσουμε όλους αυτούς αλλά για να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις;
  Με τα λόγια, λέει ο λαός, χτίζεις ανώγεια και κατώγεια, αλλά όταν έρχεται η ώρα της αλήθειας τα πράγματα …σκουραίνουν.
   Το μόνο ίσως που μας μένει αυτή τη στιγμή είναι να ανασκουμπωθούμε, να έχουμε πάνω μας μια αποφασιστική ηγεσία με δυναμισμό και αυτοπεποίθηση, μήπως μπορέσουμε – έστω και την τελευταία στιγμή – και γλιτώσουμε το βάραθρο. Όλα τα υπόλοιπα είναι έπεα πτερόεντα!

   Ο Γ. Παπανδρέου, για λόγους που οι περισσότεροι Έλληνες δεν κατάλαβαν, βγήκε στην τηλεόραση και είπε ό, τι είπε, με τον τρόπο που τα είπε και τελείωσε. Τι να πούμε τώρα; Ότι έμοιαζε φοβισμένος και με μεγάλη δυσκολία έλεγε αυτά που πίστευε ότι έπρεπε να πει; Ότι φάνηκε ξεκάθαρα πως κάτι δεν πάει καλά; Το ότι τα όσα σχόλια έγιναν σήμερα από έγκυρους και σοβαρούς αναλυτές ήταν όλα αρνητικά; Ότι η εμφάνισή του τίποτε δεν θύμιζε από έναν πανίσχυρο Πρωθυπουργό που πριν ένα χρόνο «σάρωσε» στις εθνικές εκλογές και με την εμφάνισή του αυτή  ξεθώριασε τη νωπή ακόμη λαϊκη εντολή και το χαρτί του πανίσχυρου και αναμφισβήτητου Πρωθυπουργού;
   Δεν είχε κανένα λόγο ο Πρωθυπουργός να κάνει αυτήν τη διακαναλική συνέντευξη αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Ούτε οι συνθήκες υπαγόρευαν κάτι τέτοιο ούτε οι λόγοι που επικαλέστηκε στέκουν.
   Στις 7 Νοέμβρη έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές και ο Πρωθυπουργός μαζί με το επιτελείο των συμβούλων του έπρεπε να ήξεραν ότι η εφαρμογή ενός εξοντωτικού μνημονίου με τόσο επαχθείς όρους κυρίως για τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, θα είχε ως αποτέλεσμα την ψήφο διαμαρτυρίας ή και αγανάκτησης για όλα αυτά τα πρωτοφανή για το λαό μέτρα. Επομένως ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ευθύς εξαρχής να αποφύγει τα «χρίσματα», να δώσει και να επιμείνει στον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα των επερχόμενων εκλογών και να ευχηθεί επιτυχία σε όλους τους ικανούς.  Αρκετά παίδεψαν και παιδεύουν την ποιότητα και τον θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης τα «χρίσματα» και ο εναγκαλισμός των ημετέρων από την κεντρική εξουσία. Όποιος έχει ικανότητα και απήχηση στο λαό, να βγει Δήμαρχος ή Περιφερειάρχης ότι χρώμα κι αν έχει. Αντί όλων αυτών η Κυβέρνηση με πρώτο τον Πρωθυπουργό, εγκλωβίστηκε στο υποτιμητικό για να μην πω εξευτελιστικό ψευτοδίλημμα: Σγουρός ή εθνικές εκλογές.
   Από την άλλη, τώρα, έχουμε μια αξιωματική αντιπολίτευση που ενώ ισχυρίζεται ότι έχουμε έναν ανίκανο κι επικίνδυνο Πρωθυπουργό και μια κυβέρνηση που οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή, δεν θέλει και δεν ζητάει εκλογές. Δεν είναι αυτό παραλογισμός;
   Για μια ακόμη φορά διαπιστώνουμε ότι είμαστε δέσμιοι του κακού μας παρελθόντος. Οι κομματικοί μηχανισμοί και η συμπεριφορά των κομμάτων είναι δεμένα στο χθες. Τίποτα δεν άλλαξε και φοβάμαι πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα και ποτέ.

   Τον τελευταίο καιρό έχουμε γίνει μάρτυρες γεγονότων και καταστάσεων που, πέρα από τα ερωτηματικά και τις απορίες που δημιουργούν, μας γεμίζουν με προβληματισμούς και αβεβαιότητα για το μέλλον της πατρίδας μας.
   Θα σταθώ στο θέμα των ημερών που δεν είναι άλλο από τις κινητοποιήσεις των μεταφορέων.
   Σίγουρα, αυτοί οι άνθρωποι (μια μεγάλη μερίδα τους ίσως), έχουν κάποια δίκαια και είναι αλήθεια πως η κυβέρνηση φαίνεται ότι δεν χειρίστηκε το θέμα με τον τρόπο που απαιτούν οι περιστάσεις και οι συγκυρίες.
   Δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι πρέπει επιτέλους να γίνει και στην πατρίδα μας η απελευθέρωση των επαγγελμάτων, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και όχι μόνο. Δυστυχώς όμως, εν ονόματι του πολιτικού κόστους όλων των κυβερνήσεων, το θέμα πήγαινε κάθε φορά για τον …επόμενο χρόνο!
   Για να μην τα πολυλογούμε, η σημερινή κυβέρνηση πήρε την απόφαση και μετά από τις έντονες γνωστές καλοκαιρινές αντιδράσεις, φτάσαμε στην πολιτική επιστράτευση. Μέτρο σκληρό, ακραίο αλλά αναγκαίο σε κάποιες των περιπτώσεων.
   Εδώ αρχίζει η φαρσοκωμωδία. Μια κυβέρνηση ανίκανη να επιβάλει το νόμο προς κάθε κατεύθυνση. Δεν είχαμε ξαναδεί, πολιτικά επιστρατευμένοι εργαζόμενοι να κλείνουν τους δρόμους και να καταλύουν τους νόμους και κάθε έννοια δικαίου. Είδαμε σκηνές που οι απεργοί καθοδηγούσαν τους αστυνομικούς για το πώς θα ενεργούν και ποιους θα ελέγχουν. Είπαμε πως μετά την ψήφιση του νόμου τα πράγματα θα ηρεμούσαν. Όμως, μέχρι σήμερα, η αγορά στενάζει, η ελλείψεις τεράστιες, οι απεργοί δηλώνουν αμετακίνητοι στις θέσεις τους, προκαλούν άμεσα την κυβέρνηση και έμμεσα το κοινωνικό σύνολο και από την άλλη μια κυβέρνηση ανήμπορη, αδύναμη να κάνει το αυτονόητο: να επιβάλει το νόμο!
   Τι μπορούμε εμείς οι απλοί πολίτες να πούμε και με ποιο τρόπο να σχολιάσουμε τα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας;
   Και μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή. Δεν αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση ότι ή έλλειψη δυναμισμού και αποφασιστικότητας, θα είναι η «αχίλλειος πτέρνα» της, σε ό, τι πρόκειται να ακολουθήσει τους επόμενους μήνες εν όψει των νέων απελευθερώσεων;
   Το μόνο που μένει να πούμε αυτή τη στιγμή είναι:
   Ο Θεός να βάλει το χέρι του!