Δημήτρης Ροτζιώκος

   Πριν από λίγες μέρες, ακούστηκε και γράφτηκε για τους προσανατολισμούς του Υπουργείου Παιδείας (ακούγεται, θαρρώ, καλύτερα ο παλιός τίτλος), σχετικά με την αναβάθμιση και την τοποθέτηση σε πρώτη γραμμή δράσης και πρωτοβουλιών, των καινούργιων Δ/ντών των σχολικών μονάδων που θα στελεχώσουν από τη νέα σχολική χρονιά  (ελπίζουμε) όλες τις σχολικές μονάδες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
   Αυτό έτσι ως ιδέα και ως σκέψη ακούγεται καλό. Επιτέλους, θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνουμε ένα ξεκίνημα σοβαρό με μελέτη και προγραμματισμό, μήπως μπορέσουμε και βάλουμε σ’ ένα δρόμο όλα τα θέματα της εκπ/σης που, κατά γενική ομολογία, έχουν τελματώσει. Είναι καιρός μετά από τις παλινδρομήσεις και αποφάσεις του ποδαριού των τελευταίων δεκαετιών, να μπούμε κι εμείς σε ένα δρόμο που εδώ και δεκαετίες ακολουθούν όλες οι χώρες του σύγχρονου κόσμου. Όλα καλά μέχρι εδώ.
   Είναι βέβαιο, ότι τα σχολεία χωλαίνουν τα τελευταία χρόνια τόσο από την ανικανότητα κάποιων Δ/ντών, όσο κι από την παντελή έλλειψη αρμοδιοτήτων. Τα περισσότερα θέματα της σχολικής μονάδας πρέπει να περνάνε από την έγκριση του Συλλόγου Διδασκόντων και ο Δ/ντής, πολλές φορές, έχει ρόλο διεκπεραιωτή εγγράφων. Είναι αδιανόητο σε κάποιον Δ/ντή σήμερα να παρατηρήσει ή να επιπλήξει εκπαιδευτικό. Θα γυρίσουν όλα εναντίον του και το πιθανότερο είναι να βρεθεί κατηγορούμενος. Δεν συζητάμε βέβαια για  είσοδο του Δ/ντή σε τάξη, έστω και με το δικαιολογητικό της διερεύνησης κάποιου γεγονότος. Κλείνω με ένα ερώτημα, μάλλον ρητορικό. Υπάρχει περίπτωση, τουλάχιστο μέχρι σήμερα, στην αρχή της σχολικής χρονιάς, ο Δ/ντής να « μοιράσει » τμήματα στους δασκάλους χωρίς τη θέλησή τους, έστω κι αν αυτό αποτελεί ανάγκη για την καλύτερη λειτουργία της σχολικής μονάδας; Την απάντηση μπορεί ο καθένας να την κρατήσει για τον εαυτό του.
   Το πρώτο λοιπόν που, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να κάνει το Υπουργείο, είναι, να δώσει αρμοδιότητες και δικαιοδοσίες στους Δ/ντές των σχολικών μονάδων.
   Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι το τεράστιο θέμα της αξιολόγησης που κανείς δεν τολμάει να αγγίξει.
   Δεν είναι λογικό, έναν άνθρωπο που τον προορίζεις για ηγέτη μιας σχολικής μονάδας που απ’ αυτόν θα εξαρτώνται τα περισσότερα, να τον επιλέξεις με αυστηρά αξιοκρατικά κριτήρια;
   Είναι δυνατό ο ηγέτης να μην συνδυάζει τα τυπικά με τα ουσιαστικά προσόντα;
   Κάτι ακόμα πιο προχωρημένο. Ο καθένας που θα κριθεί για θέση Δ/ντή, θα πρέπει να αξιολογείται κάθε διετία και όχι κάθε τέσσερα χρόνια.
   Ο αξιοκρατικός τρόπος επιλογής των Δ/ντών, δημιουργεί το κύρος και την αναγνώριση, στοιχεία απαραίτητα, προκειμένου να « σταθεί » και να ηγείται αποτελεσματικά μιας σύγχρονης σχολικής μονάδας.
   Είναι καιρός να καταλάβουμε όλοι οι εκπ/κοί, ότι οι εποχές που ο σχολικός σύμβουλος έπρεπε να πάρει άδεια από τον εκπ/κό προκειμένου να μπει στην τάξη του απλά και μόνο να τον συμβουλέψει, ανήκουν στο παρελθόν. Ήρθε η ώρα της πραγματικής προσφοράς αλλά και της ευθύνης.

   Η γενιά που ξεκίνησε τη ζωή της αμέσως μετά το τέλος των πολέμων της δεκαετίας του ’40, ίσως και να είναι η πιο τυχερή γενιά από κάθε άποψη.
Δεν είχαμε την ατυχία να ζήσουμε πολέμους και φτώχια στο βαθμό και την έκταση που έζησαν οι γονείς μας και το κυριότερο, από τη στιγμή που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, αισθανόμασταν (για να μην πω ότι είχαμε τη βεβαιότητα) ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα.
Σίγουρα ζήσαμε με στερήσεις, με επιθυμίες και οράματα που έμειναν στη σκέψη μας μόνο.  Ζήσαμε όμως απλά, ανθρώπινα, με συναισθήματα και πραγματικό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό μας, με πίστη στις φιλίες μας, με ελεύθερο χρόνο για διασκέδαση έστω και με τη φωνή ενός απλού πικάπ και χωρίς άγχος αν η τσέπη μας σήμερα είναι …κενή!
Μπορεί να μην υπήρχε η δυνατότητα να σπουδάζουν όλοι. Πολλά παιδιά ικανότατα δεν είχαν την ευκαιρία να διαπρέψουν σε κάποιο επιστημονικό πεδίο. Ούτε καν μπορούσαν να παρακολουθήσουν την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ακολουθούσαν όμως το δρόμο κάποιας τέχνης και κανείς δεν βγήκε μετανιωμένος.
Όσοι, έστω με δυσκολίες, τελείωναν μια οποιαδήποτε πανεπιστημιακή σχολή ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι εξασφάλιζαν μια σίγουρη δουλειά στον ιδιωτικό τομέα ή στο δημόσιο και έλυναν μια κι έξω ένα από τα βασικότερα προβλήματα της ζωής που είναι η επαγγελματική αποκατάσταση.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα.
Η γενιά των 20 – 30 χρόνων σήμερα είναι η πιο άτυχη από κάθε άποψη και δεν ξέρω αν έχει υπάρξει στο παρελθόν ή θα υπάρξει στο μέλλον άλλη γενιά με τόσα προβλήματα.  Τι να πρωτοπεί κανείς γι αυτά τα παιδιά; Για την ανεργία που τα μαστίζει;  Για την αβεβαιότητα του παρόντος και τη ζοφερότητα του μέλλοντός τους;  Για την εργασία (για όσους έχουν την τύχη να βρουν) που τους εξασφαλίζει μόνο το ενοίκιό τους; Για το ότι σε λίγο χάνονται από το λεξιλόγιό τους οι λέξεις: σύνταξη, περίθαλψη, ξεγνοιασιά και οικογένεια;
Η κατάσταση είναι άκρως απογοητευτική. Τι μπορείς να πεις σε ένα από αυτά τα παιδιά, όταν από τη μια η πολιτεία του δίνει ένα πτυχίο που μοιάζει με εισιτήριο για το χώρο της ανεργίας και από την άλλη οι ίδιοι οι γονείς που δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να τα βοηθήσουν;
Τελικά τι φταίει για όλα αυτά και γενικότερα για το σημερινό μας χάλι;
Δυστυχώς! Στη δύσκολη και ακραία (και ίσως να μην γνωρίζουμε ακόμη την πραγματική άκρη) αυτή κατάσταση, μας οδήγησαν τις τελευταίες δεκαετίες οι άνθρωποι που με ενθουσιασμό τους δίναμε κάθε φορά την εντολή να μας κυβερνήσουν. Χωρίς να το καταλάβουμε, μας έμαθαν στην εύκολη ζωή και να ζούμε με δανεικά. Κανένας από όλους αυτούς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και δεν έκανε κάτι να μας σταματήσει από αυτή την κατρακύλα. Αυτό που σήμερα θεωρείται από όλους αυτονόητο, δεν είχαν ούτε την πρόνοια ούτε και το θάρρος να μας το πουν: Δεν μπορείς, κύριε, να ξοδεύεις περισσότερα από αυτά που βγάζεις. Το σπουδαιότερο όμως είναι το ότι έμαθαν το λαό, με την ουσιαστική καθιέρωση της ατιμωρησίας, να κλέβει, να λέει ψέματα, και να αρπάζει ό, τι δεν δικαιούται. Μπορεί αυτός ο λαός τώρα να συμμαζευτεί και να μπει σε κάποιο δρόμο όταν όλα τα παραπάνω έχουν μπει πλέον στην κουλτούρα του;
Στη φύση, όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, με θρησκευτική ευλάβεια, θα έλεγα, φροντίζουν για το αύριό τους. Εμείς οι άνθρωποι (με έμφαση στο λαό μας) που θεωρούμαστε το κορυφαίο δημιούργημα επί της γης, αποδεικνυόμαστε, ίσως, το πιο γελοίο είδος της δημιουργίας. Είμαστε κατώτεροι και των μυρμηγκιών!
Μόνοι μας καταστρέψαμε το αύριό μας, πριν καλά καλά έρθει και πριν μάθουμε ποιο είναι!
Να μας βοηθήσει ο Θεός; Φοβάμαι ότι μας βαρέθηκε και δεν ασχολείται πια μαζί μας!!!

   Όλοι προσπαθούμε να μάθουμε, να καταλάβουμε και να …μαντέψουμε, πού τελικά θα οδηγηθούμε ως χώρα το επόμενο κρίσιμο χρονικό διάστημα. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας πίστευαν στη βοήθεια των θεών αλλά αλλά και στο …κούνημα των χεριών τους!
   Μας λένε για φως στο βάθος του τούνελ, άλλοι για επερχόμενη χρεοκοπία, για επιστροφή στη δραχμή και άλλα πολλά. Ο πολύς κόσμος ούτε καταλαβαίνει πολλά πράγματα ούτε κατανοεί αυτά που του σερβίρουν γιατί σκοπίμως του τα σερβίρουν μπερδεμένα ή – στην καλύτερη περίπτωση – στρογγυλεμένα!
   Εκείνο όμως που βλέπουμε ολοκάθαρα όλοι, είναι ότι έχουμε μια κυβέρνηση που έχει βαλτώσει γενικώς!
   Πριν από ένα περίπου εξάμηνο είχαν ξεκινήσει με όρεξη και κυρίως με κραυγές και αφορισμούς για την πάταξη της φοροδιαφυγής από τη μια και το οριστικό άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων από την άλλη, μέχρι τέλος Μάρτη όπως είχαν πει. Έκτοτε δεν κουνιέται φύλλο. Για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς παρατηρούνται κινήσεις υπουργών αλλά με σκοπό τη σύγκρουση μεταξύ τους!
   Εκείνο που καταλαβαίνει πλέον και ο τελευταίος από άποψη γνώσεων πολίτης, δεν θέλουν να το καταλάβουν όλοι, σχεδόν, οι εκπρόσωποι του Έθνους!
Ότι, δηλαδή, είναι δώρο άδωρο να προσπαθείς καθημερινά να βρίσκεις καινούργιους δανειοδότες τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που δανειζόμαστε, πηγαίνει για τις υποχρεώσεις του δημόσιου τομέα (πληρωμές υπαλλήλων και λειτουργία δημοσίων οργανισμών).
   Έστω κι αν μας χάριζαν κάποια στιγμή όλα τα χρέη μας, μέσα σε δέκα χρόνια το πολύ, με τη σημερινή υπάρχουσα στρεβλωμένη κατάσταση στο δημόσιο, θα δημιουργούσαμε τα ίδια χρέη.
   Το σαράκι λοιπόν που μας κατατρώει και πρέπει να πολεμήσουμε είναι τα ελλείμματα και ταυτόχρονα να κάνουμε καμιά προσπάθεια μήπως και καταφέρουμε να δημιουργήσουμε κάποια παραγωγή προϊόντος,γιατί αυτή τη στιγμή ακόμη και τις καρφίτσες τις αγοράζουμε από το εξωτερικό. Έτσι απλά.

    Χωρίς αμφιβολία, η Μεγάλη Εβδομάδα είναι μια χρονική περίοδος πολύ σημαντική για όσους λένε και πιστεύουν ότι είναι χριστιανοί.
   Πέρα από το καθαρό θρησκευτικό περιεχόμενό της, είναι συνυφασμένη με την ελληνική παράδοση και με τα πολύ όμορφα ήθη και έθιμα του λαού μας.
   Η σημερινή μου παρέμβαση έχει να κάνει με έναν πολύ σημαντικό τομέα της Μ. Εβδομάδας που είναι η μουσική παράδοση και οι ύμνοι που πραγματικά εξημερώνουν ακόμη και τους έχοντες διαφορετική άποψη για τις θρησκείες και το χριστιανισμό ιδιαίτερα.    Δεν χρειάζεται να είσαι πιστός για να συγκινηθείς από αυτούς τους ύμνους!
   Έτσι λοιπόν, σήμερα, διάλεξα κάποιους από αυτούς τους καταπληκτικούς ύμνους που τους ερμηνεύουν όχι ιεροψάλτες αλλά πολύ γνωστές και σημαντικές φωνές του λαϊκού πενταγράμμου. Ας απολαύσουμε λοιπόν και ας προσεγγίσουμε μουσικά τη Μεγάλη Εβδομάδα!

 Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ (Ξυλούρης – Μητσιάς)

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (Πέτρος Γαϊτάνος)

Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ (Γλυκερία)

…Ως απλός Έλληνας πολίτης θέλω να υποβάλω ένα ερώτημα που με απασχολεί από χθες, μετά την αναγγελία της τραγικής δολοφονίας των δύο νεαρών αστυνομικών που συγκλόνισε το πανελλήνιο, και απευθύνεται σε πολλούς παραλήπτες:
…Του χρόνου, όταν θα συμπληρωθεί ένας χρόνος από τον άδικο, τραγικό και άγριο θάνατο των δυο αυτών βλασταριών, που έπεσαν στην προσπάθεια να προφυλάξουν όλους εμάς από τους στυγνούς εγκληματίες, θα θυμηθούν όλοι αυτοί που διαδηλώνουν κάθε χρόνο με πάθος και δυναμισμό στη μνήμη π.χ. του δολοφονημένου νεαρού Γρηγορόπουλου, να κάνουν και μια, μικρή έστω, διαδήλωση στη μνήμη αυτών των αδικοχαμένων παιδιών; Απλά ρωτώ!

…Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε ή μάλλον βομβαρδιζόμαστε, από κάποιες διαφημίσεις που παρουσιάζουν συσκευές όζοντος, προκειμένου να εμπλουτίζουμε με αυτές το καθημερινό πόσιμο νερό μας και να προλαβαίνουμε αλλά και να θεραπεύουμε (όπως υπόσχονται) όλη, σχεδόν, την γκάμα των ασθενειών και των παθήσεων.
…Είναι αλήθεια, πως ό τρόπος παρουσίασης του προϊόντος είναι αρκετά πειστικός και πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν σπεύσει ή σπεύδουν να αγοράσουν αυτές τις συσκευές, πιστεύοντας (πολλές φορές) το αδύνατο.
…Ως απλός πολίτης μιας – υποτίθεται – ευνομούμενης πολιτείας, ποτέ δεν ενημερώθηκα για το περί τίνος πραγματικά πρόκειται. Αισθάνομαι, δηλαδή, ότι η πολιτεία δεν μας προστατεύει και με μεγάλη ευκολία πέφτουμε στα δίκτυα του κάθε επιτήδειου. Είναι δύσκολο, μετά από τόσες διαφημιστικές καμπάνιες, να βγει κάποιος επίσημος εκπρόσωπος και με απλά λόγια να μας διαβεβαιώσει ότι πρόκειται για συσκευές που, όντως, προσφέρουν τα όσα υπόσχονται ή ότι όλα όσα ακούγονται, είναι μια καλοστημένη παραπλάνηση των πολιτών και φυσικά να « πιάσει » δουλειά και ο αρμόδιος εισαγγελέας;
…Γιατί πρέπει ο κάθε πολίτης  να αισθάνεται καθημερινά απροστάτευτος και να γίνεται θύμα κάποιων επιτήδειων που εκμεταλλεύονται αριστοτεχνικά τον πόνο και την αγωνία του;

…Μελετώντας  το παρακάτω κείμενο, μπορεί να έχεις τις επί μέρους διαφωνίες και συμφωνίες σου. Όμως, σίγουρα, είναι σκέψεις που δεν είναι και τόσο έξω από την πραγματικότητα. Ο κάθε αναγνώστης μπορεί να βγάλει τα προσωπικά του συμπεράσματα και να τοποθετηθεί ελεύθερα!

…Δια τον χαρακτηρισμόν του Έλληνος, έλαβε το πρώτον βραβείον, καθ’ ομόφωνον απόφασιν της πολυμελούς εξ επιστημόνων επιτροπής, ο Δικαστής Kelly, ο οποίος τον διατύπωσεν περίπου ως εξής:
…« Ενώπιον του δικαστηρίου της αδεκάστου Ιστορίας απεκαλύφθη ό Έλλην ανέκαθεν κατώτερος των περιστάσεων καίτοι από απόψεως πνευματικής κατείχε πάντοτε τα πρωτεία.
Είναι ευφυέστατος, αλλά και οιηματίας. Δραστήριος, αλλά και αμέθοδος. Φιλότιμος, αλλά και πλήρης προλήψεων. Ανυπόμονος, αλλά και πολεμιστής.
Έκτισε τον Παρθενώνα, αλλά μεθυσθείς από την αίγλην του, τον άφησε βραδύτερον να μεταβληθή εις ερείπιον.
Ανέδειξε τον Σωκράτην, δια να τον καταδικάση να πίη το κώνειον.
Εθαύμαζε τον Θεμιστοκλή, μα και τον κατεδίωξε.
Ανεκήρυξε δίκαιον τον Αριστείδην, αλλά τον εξωστράκισε.
Εδημιούργησε το Βυζάντιον και το αφήκε να περιέλθη εις τους Τούρκους.
Έκαμε την Επανάστασιν του 1821 και την διακινδύνευσε.
Μετεκάλεσε τον Καποδίστριαν και τον εδολοφόνησε.
Εδημιούργησε το 1909 και το ελησμόνησε.
Ετριπλασίασε την Ελλάδα και την εξέθεσεν εις τον κίνδυνον να την κηδεύση.
Κόπτεται την μίαν στιγμήν δια την αλήθειαν και την άλλην στιγμήν μισεί τον αρνούμενον να υπηρετήση το ψεύδος.

Παράδοξον πλάσμα, ατίθασον, ημίκαλον, ημίκακον, αβεβαίων διαθέσεων, σοφόμωρον και εγωπαθές. Αυτός είναι ο Έλλην ! Αν θέλετε θαυμάσατέ τον. Αν προτιμάτε λυπηθήτε τον. Αν ημπορήτε ταξινομήσατέ τον ».

Σημείωση:

Το παραπάνω ντοκουμέντο το  έστειλε ο εκλεκτός φίλος Στέλιος Παππάς

…Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό ένα κύμα ανθρώπων που σίγουρα δεν ανήκουν σε κάποια ψευτοκουλτουριάρικη ομάδα και διαμαρτύρονται για όλο το σύστημα των διοδίων που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας και κάνουν ένα βήμα πιο πέρα, με το να μην πληρώνουν τα διόδια όταν περνάνε οι ίδιοι αλλά και σηκώνοντας τις μπάρες των διοδίων για να περνούν ελεύθερα τα αυτοκίνητα των υπολοίπων.
…Σίγουρα αυτός ο τρόπος διαμαρτυρίας που συνοδεύεται και από πράξεις παράνομες δεν είναι ούτε δείγμα πολιτισμού, ούτε δείγμα ευνομούμενης πολιτείας. Ο καθένας απ’ αυτούς που ανήκουν στην ομάδα του: « δεν πληρώνω », θα μπορούσε να σκεφτεί τι επακόλουθα θα μπορούσε να έχει αυτού του είδους η αυτοδικία. Σκεφτείτε ο καθένας να παίρνει το νόμο στα χέρια του όταν θεωρεί ότι αυτό που συμβαίνει γύρω του δεν είναι το επιθυμητό.
…Θα ήταν παράλειψη όμως αν δεν σημειώναμε και την ανεξήγητη σιγή της επίσημης πολιτείας που ως ένα βαθμό δίνει τροφή για τέτοιου είδους έκνομες συμπεριφορές.
Βγήκε π.χ. κάποιος αρμόδιος να εξηγήσει στον κόσμο γιατί πληρώνουμε διόδια στον υπό κατασκευή δρόμο Κορίνθου Πατρών; Απάντησε κάποιος γιατί εν μέσω κρίσης, ακριβαίνουν τα διόδια γενικώς και μάλιστα με προκλητικές αυξήσεις; Βγήκε κάποιος να επιχειρηματολογήσει, γιατί τα διόδια Κορίνθου- Τρίπολης έχουν διπλασιαστεί τα τελευταία δύο χρόνια.
…Παρ’ όλα αυτά δεν προτίθεμαι να γίνω μέλος της ομάδας « δεν πληρώνω ».