Δημήτρης Ροτζιώκος

   Όλοι ακούσαμε τις τελευταίες μέρες το τροχαίο περιστατικό με τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ Κίμωνα Κουλούρη.    Δεν θα σταθώ στο περιστατικό γιατί δεν ήμουν παρών την ώρα που διαδραματίστηκε. Μου έκανε όμως μεγάλη εντύπωση, η προσπάθεια του ως άνω κυρίου(;) να βγάλει ψεύτες όλη την ομάδα των αστυνομικών, λες και όλοι είχαν εδώ και καιρό κάτι μαζί του και βρήκαν την ευκαιρία να τον τιμωρήσουν!
   Είχε και το θράσος να παρουσιαστεί αρκετές φορές μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες και με ύφος γαλήνιου ιεραπόστολου προσπαθούσε να μας εξηγήσει τις δύσκολες στιγμές που έζησε στα χέρια αυτών των αδίστακτων(!!!) αστυνομικών!
   Το αποκορύφωμα όμως της όλης ιστορίας είναι οι μύδροι που εξαπέλυσε  εναντίον του άλλοτε …συντρόφου του κ. Παπουτσή, όταν διεπίστωσε πως δεν είχε τη διάθεση να τον στηρίξει. Είναι όμως επίσης γνωστή η πορεία, το στυλ, η νοοτροπία και η κατά καιρούς συμπεριφορές του σημερινού κυρίου Υπουργού, πράγματα κοινά με τον παραπάνω αδικημένο(;) κύριο. Έγινε αυτό που λέει ο λαός: « βγήκαν τα άπλυτα στον ήλιο…»
   Μπορεί να μην είμαστε σε θέση να προβλέψουμε τη συνέχεια της ιστορίας παρότι είμαστε συνηθισμένοι στα …κουκουλώματα. Καταλήξαμε όμως, για μια ακόμη φορά, σε ένα σίγουρο συμπέρασμα/βεβαιότητα: Όλα αυτά τα χρόνια με την ψήφο και στη συνέχεια με την ανοχή μας, λες και διακατεχόμαστε ως λαός από έναν ιδιόμορφο μαζοχισμό, δίναμε το πράσινο φως να μας κυβερνάνε και να έχουν στα χέρια τους τις τύχες της χώρας μας, άνθρωποι που με περίσσεια ανευθυνότητα, ανεπάρκεια και τυχοδιωκτισμό, πέτυχαν αυτό που ζει σήμερα στην καθημερινότητά του ολόκληρος ο ελληνικός λαός.
   Να τους χαιρόμαστε και …περαστικά μας!

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά (εντυπώσεις και σχόλια), για το επίπεδο της ελληνικής τηλεόρασης, ιδίως τη χρονική στιγμή που διανύουμε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που θέλω να παρουσιάσω σήμερα.
Κάποιες φορές μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω μια σειρά κάποιου καναλιού που παρουσιάζει μικρά παιδιά ταλέντα στη μαγειρική. Αν το θέμα ήταν κατά πόσο πρέπει ή δεν πρέπει να εκτίθενται αυτά τα παιδάκια στην τηλεόραση και το τι επίπτωση μπορεί να έχουμε τόσο στο χαρακτήρα τους όσο και στη γενικότερη δομή της προσωπικότητάς τους από αυτήν την έκθεση, η προσωπική μου άποψή  συνοψίζεται με μια λέξη που είναι το ΟΧΙ! Η τηλεόραση γι αυτήν την ηλικία, μόνο αρνητικά μπορεί να τους προσφέρει.
Όμως, σήμερα θέλω να σταθούμε σε κάτι άλλο που κατά την εκτίμησή μου είναι πολύ σημαντικό, παρήγορο κι ελπιδοφόρο. Είναι ο τρόπος σκέψης (που ξεπερνά σε καθαρότητα και ωριμότητα πολλούς από μας τους …μεγάλους) αυτών των μικρών παιδιών και ακόμη πιο πολύ ο τρόπος έκφρασης των σκέψεων και των προβληματισμών τους. Χρησιμοποιούν με ευχέρεια και  άψογο τρόπο την καταταλαιπωρημένη μας γλώσσα, διαχειρίζονται ένα πλούσιο λεξιλόγιο και ο λόγος τους, είναι μεν λιτός αλλά παράλληλα πολύ περιεκτικός, με συντακτική τελειότητα και εμπλουτισμένος με δόση χιούμορ που κι αυτό ένα είναι ένα μάθημα για μας τους μεγάλους.
Δεν πρόσεξα σε καμιά στιγμή το είδος ή την επιτυχία των συνταγών. Χαίρομαι και θαυμάζω αυτά τα παιδιά για όλα τα παραπάνω που ανέφερα και σκέφτομαι πως μέσα στις τόσες μαυρίλες που μας περιζώνουν ως χώρα και ως έθνος, υπάρχει και κάτι που μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι και να σκεφτόμαστε ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα και προοπτική γι αυτόν τον τόπο. Το βλέπουμε και το αντιλαμβανόμαστε κοιτάζοντας τα μάτια, την έκφραση αλλά και τη γενική εμφάνιση αυτών των μικρών παιδιών!
Συγχαρητήρια στους γονείς αλλά και στους δασκάλους τους που κτίζουν τέτοια « οικοδομήματα »!!!

Olympians (Ιστορία)

Στ. Ζώρας (Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο)

 Olympians (Ανάμνηση)

   Δεν υπάρχει μέρα που να μην ακούσουμε και κάτι παράδοξο να συμβαίνει γύρω μας και που όσο και να προσπαθήσεις, δεν θα μπορέσεις να το εντάξεις μέσα στο πλαίσιο μιας οποιασδήποτε ευνομούμενης κοινωνίας.
   Το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε την προφυλάκιση του γνωστού στο πανελλήνιο ηγούμενου Εφραίμ και όπως ήταν φυσικό, κινήθηκε η διαδικασία για την σύλληψή του, προκειμένου να οδηγηθεί στις φυλακές, πάντα με βάση το σκεπτικό της απόφασης του παραπάνω Συμβουλίου.
   Τώρα, ποιος είναι ο λόγος των διαμαρτυριών και των διαβημάτων κάποιων «κέντρων» είναι δύσκολο να το εννοήσει κανείς. Δηλαδή, για να καταλάβουμε κι εμείς που δεν έχουμε νομικές γνώσεις , η δικαιοσύνη στη συγκεκριμένη περίπτωση ενήργησε με κάποια αόρατη « άνωθεν » εντολή; Οι δικαστές του Συμβουλίου είχαν κάτι προηγούμενο με τον συγκεκριμένο ηγούμενο; Έπρεπε να περιμένουν (για ποιον άραγε λόγο ) να τελειώσουν οι γιορτές και να κινηθούν οι διαδικασίες; Τώρα η δικαιοσύνη έπαψε να είναι ανεξάρτητη; Μήπως όπου μας βολεύει είναι σεβαστές οι αποφάσεις της και όπου νομίζουμε ότι μας θίγουν μεροληπτεί;
   Δεν λέμε κι επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους όλοι,  ότι η δικαιοσύνη πρέπει να κινείται πέρα και πάνω από τα αξιώματα και τα πρόσωπα και ότι πρέπει να είναι τυφλή;
   Ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος άνθρωπος θα σκεφτόταν, ίσως:
« Ένα οποιοδήποτε δικαστήριο υπάρχει περίπτωση να παραπλανηθεί. Ένα Συμβούλιο Εφετών όμως που αποτελείται από πολλούς και έμπειρους δικαστές, για να καταλήξει σε μια τέτοια απόφαση, κάτι περισσότερο θα «είδε» ( στα στοιχεία της δικογραφίας ) και θα κατάλαβε …!».
   Και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, το μόνο που ίσως επιβάλλεται να μουρμουρίσουμε με απορία, αγανάκτηση και αποστροφή, είναι:
« Μα …γιατί μόνο ο Εφραίμ; »
« Δεν είναι παράλογο και προκλητικό,  ένα τόσο μεγάλο σκάνδαλο, να έχει έναν (!!!) και μοναδικό άνθρωπο που το σχεδίασε, το εκτέλεσε και καρπώθηκε τα όποια οφέλη; ».

   Είναι ολοφάνερο πως βρισκόμαστε στο κρισιμότερο σταυροδρόμι της ιστορίας μας. Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούμε και να βρούμε άκρη για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουμε! Προσπαθείς, επιστρατεύοντας όλη την καλή σου θέληση κι αισιοδοξία, να διακρίνεις κάποια χαραμάδα φωτός αλλά μάταια! Σκέφτεσαι, όσο μπορείς ψύχραιμα, και αναρωτιέσαι: Μα, καλά, όλοι αυτοί οι εκπρόσωποί μας που με την ψήφο και την ανοχή μας, τις τελευταίες δεκαετίες, κράτησαν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του τόπου, δεν κατάλαβαν; Δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν την πορεία μας; Μήπως δεν είχαν/έχουν την ικανότητα, να δουν πέρα από το στενό και κακώς νοούμενο προσωπικό τους συμφέρον; Ποια ακριβώς είναι η αλήθεια; Γιατί, αν έβλεπαν την κατρακύλα και δεν έκαναν τίποτα, τότε έχουμε να κάνουμε με αμετανόητους εγκληματίες!
   Ό, τι όμως κι αν δεχθούμε ως γεγονός, όλοι αυτοί που σήμερα τρέχουν για να σώσουν, τάχα, την πατρίδα, πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου γης γιατί κάθε μέρα που παραμένουν στο προσκήνιο, ζημιώνουν τον τόπο.
   Φτάνει πια!
   Να γίνουν, λέει, εκλογές για να μιλήσει ο λαός! Να πει τι ο λαός; Να διαλέξει ποιον και γιατί; Υπάρχει κάποιος σήμερα που μπορεί να πείσει το λαό να αισθανθεί προοπτική κι ελπίδα; Αυτός ο προδομένος λαός έχει δύναμη, έχει κουράγιο και αντοχή να πάει σήμερα να ψηφίσει; Να διαλέξει κάποιον που στην πραγματικότητα θα του εκφωνήσει καλύτερο επικήδειο; Ποιον να εμπιστευτείς, πλέον, όταν όλοι έχουν δοκιμαστεί και έχουν αποτύχει;
   Από την άλλη, έχεις μια αριστερά, που μπορεί μεν να μην έχει ποτέ πάρει την εξουσία, όμως, οραματίζεται και ευαγγελίζεται ένα ταξίδι χωρίς προορισμό!
   Ακόμη και το τελευταίο καταφύγιο του Έλληνα που ήταν ο Θεός, μας …βαρέθηκε κι Αυτός γιατί τον απογοητεύσαμε με τα καμώματά μας!

   Δεν είμαι σε θέση γιατί δεν γνωρίζω να πω μετά βεβαιότητας, αν φτάσαμε στον πάτο του βαρελιού, όπως τελευταία ακούγεται, ή έχουμε ακόμη δρόμο και χρόνο μπροστά μας γι ακόμη χειρότερα. Ζούμε όλοι μας μια πρωτόγνωρη πραγματικότητα που κανείς στο παρελθόν δεν είχε ζήσει ή είχε περιγράψει ως πιθανότητα να συμβεί στο μέλλον!
   Υπάρχουν σήμερα ακόμη εν ζωή άνθρωποι που έζησαν τις δυσκολίες της Κατοχής και όλης της δεκαετίας του ’40. Η σημερινή πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική γιατί η ανέχεια, οι οικονομικές δυσκολίες ακόμη και για την κάλυψη των βασικών καθημερινών αναγκών που έχει η πλειοψηφία των συνανθρώπων μας λόγω της ανεργίας αλλά και της γενικότερης διάλυσης του κράτους, έρχονται σε δεύτερη μοίρα αφού το βασικότερο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας μας είναι η διάλυση του ιστού της και η ακραία, απρόβλεπτη και άνευ ορίων εγκληματικότητα. Κλείνεις το βράδυ το σπίτι σου και σκέπτεσαι μήπως είναι η σειρά σου να σε ληστέψουν και αν θα έχεις την τύχη να ζήσεις ή να …« ταξιδέψεις », παίρνοντας μαζί σου μια σφαίρα από καλάσνικωφ! Μακάρι να ήταν το πρόβλημα μόνο να σου πάρουν κάτι και να φύγουν. Αυτό πάντα συνέβαινε. Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες εγκλημάτων, όχι για λόγους τιμής ή αξιοπρέπειας, αλλά για λίγα – ελάχιστα ευρώ και μάλιστα μέρα μεσημέρι μπροστά στα έντρομα μάτια των περαστικών!
   Το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, που είναι πολύ βασικό για μια σύγχρονη κοινωνία, είναι προ πολλού εξαφανισμένο.   Παρατηρούμε μια πολιτεία ανήμπορη, ανίκανη, λες και έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια για την επιβολή της έννομης τάξης.   Και ο καθένας αναρωτιέται:
   Ποιο μπορεί να είναι το αύριο αυτής της χώρας;
   Υπάρχει, έστω και την τελευταία στιγμή, ελπίδα;

    Από την ερχόμενη Δευτέρα, ( 12/09/2011 ), αρχίζει για καλά η νέα σχολική χρονιά.
   Ως μίζερος και γκρινιάρης λαός που είμαστε, βρήκαμε κι εφέτος θέμα σοβαρό για να κουβεντιάσουμε: την έλλειψη των διδακτικών βιβλίων, λες κι αν καθυστερήσουν ( τα βιβλία ) για λίγες μέρες θα έρθει η συντέλεια του κόσμου.
   Ξέρουμε όλοι πότε και πώς αρχίζουν τα μαθήματα κάθε χρόνο και τι μπορεί πραγματικά να συμβεί(!) με την καθυστέρηση λίγων ημερών.
   Το ότι το Υπουργείο δεν τα έπραξε όλα σωστά και στην ώρα τους, είναι πλέον δεδομένο και ποτέ δεν πρέπει να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα.
   Εκείνο όμως που με προβληματίζει ιδιαίτερα και δυστυχώς δεν πήρε την έκταση που έπρεπε, είναι ο νέος νόμος – πλαίσιο για την εκπαίδευση. Είχαμε πολλά χρόνια να δούμε τέτοιο νόμο με βάρος και αξία που προσπαθεί να βάλει τέλος σε πολλές μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις στο χώρο της εκπαίδευσης και που κανείς δεν τολμούσε να βάλει χέρι λόγω του τεράστιου πολιτικού κόστους, όπως πολλές φορές κατά το παρελθόν δήλωναν οι πολιτικοί μας!
   Αν θελήσουμε να δώσουμε και μια άλλη πολύ σημαντική διάσταση στο παραπάνω νομοθέτημα που του δίνει μεγαλύτερο κύρος και διάρκεια, είναι η σπάνια για τα ελληνικά χρονικά πλειοψηφία (ψηφίστηκε από τα 5/6 του συνολικού αριθμού των βουλευτών του κοινοβουλίου) με την οποία πέρασε στην ιστορία.
   Τι απομένει τώρα; Μα, η εφαρμογή του που είναι και το δυσκολότερο κομμάτι της διαδικασίας, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους ελληνικούς νόμους!
   Αφού ευχηθούμε όλα να πάνε καλά και πολύ γρήγορα να δούμε απτά αποτελέσματα, θέλω να ευχηθώ σε όλους τους εν ενεργεία εκπαιδευτικούς μας, να ξεκινήσουν από τη Δευτέρα, μια δυναμική και δημιουργική χρονιά!

   Δεν ξέρω αν, τον τελευταίο καιρό, περάσατε από κάποια αντιπροσωπεία για την αντιμετώπιση κάποιου θέματος του αυτοκινήτου σας. Λέω τον τελευταίο καιρό, για να υπενθυμίσω και να υπογραμμίσω τη δύσκολη οικονομική συγκυρία που ζούμε.
   Πήγα, λοιπόν, σήμερα στην αντιπροσωπεία του αυτοκινήτου μου για να αλλάξω τα λάδια της μηχανής και το φίλτρο λαδιού.      Δυστυχώς δεν είχα την πρόνοια – εξυπνάδα(;) να ρωτήσω πριν και ίσως να διαπραγματευτώ λίγο το  κόστος της όλης διαδικασίας.
   Αφού μου « έφαγαν » δύο ολόκληρες ώρες μέχρι να τελειώσουν, πέρασα από το ταμείο για τα …σχετικά!
   – 97,00 €! μου λέει η κοπέλα του ταμείου. Είδα γύρω μου ξαφνικά κάποιες εναλλαγές σκούρων χρωμάτων και η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου ήταν πως κάποιο λάθος είχε γίνει.
   Δυστυχώς! Όλες αυτές οι σκέψεις ήσαν – μάλλον – ευσεβείς πόθοι!
   Αφού πλήρωσα το ποσό …απομακρύνθηκα από το ταμείο!
   Για μια ακόμη φορά αναρωτιέμαι όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες μας:
   Πώς να πάει μπροστά αυτός ο τόπος; Πώς είναι δυνατόν αυτή η χώρα με τέτοιες βαθιά ριζωμένες στρεβλώσεις, να γίνει ευρωπαϊκή; Για τι είδους ανάπτυξη μας μιλάνε;

   Τον τελευταίο καιρό, είναι αλήθεια, ζούμε το θέατρο του παραλόγου!
   Έχουμε μια ανήμπορη, αδύναμη και ίσως ανίκανη κυβέρνηση που να μπορεί να διαχειριστεί με ένα βαθμό επιτυχίας, τη μεγαλύτερη οικονομικοκοινωνική κρίση μεταπολεμικά.
   Προσπαθούν να λύσουν το τεράστιο αυτό πρόβλημα, χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματική μας κατάσταση. Δεν έχουν τη δύναμη να βγουν και δηλώσουν/ομολογήσουν στο λαό, αυτό που όλοι πλέον ξέρουμε: Η δυνατότητα της πατρίδας μας αυτή τη στιγμή είναι να μπορεί να πληρώνει μισθούς και συντάξεις του επιπέδου των 300,00 € περίπου. Μας κακοφαίνεται; Δεν μας αρέσει; Όπως και να έχει το πράγμα, αυτή είναι η πραγματικότητα που, δυστυχώς, δεν λύνεται με ακόμη μεγαλύτερα δάνεια και υποθήκες περιουσιακών μας στοιχείων.
   Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα έχουμε τελευταία, πολλούς «ειδικούς» οικονομολόγους και μη, να παρουσιάζονται στα τηλεοπτικά κανάλια καταθέτοντας τις «σοφίες» τους! Όλοι αυτοί οι κύριοι, τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια που είχε αρχίσει να δημιουργείται αυτή η οικονομική ανωμαλία και σιγά αλλά σταθερά φούσκωνε, πού ζούσαν;  Γιατί τα προηγούμενα χρόνια δεν βγήκε κανένας απ’ αυτούς να μας μιλήσει για το εθνικό έγκλημα π.χ. της ανάληψης των Ολυμπιακών αγώνων με αυτό το τεράστιο κόστος;  Γιατί κανένας δε μίλησε για την πραγματική διάσταση της οικονομικής ανάπτυξης στην περίοδο Σημίτη; Δηλαδή, όλοι σήμερα παριστάνουμε εκ του ασφαλούς τους σπουδαίους για να ισχύσει το ρητό: «δρυός πεσούσης …» και για μια ακόμη φορά να αποδείξουμε ότι είμαστε … Έλληνες;
   Ακούμε και κάτι μισόλογα για ανάπτυξη και τέτοια.  Μα, καλά, μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη όταν διώξαμε και την τελευταία βιομηχανία από τη χώρα εξ αιτίας του τεράστιου κόστους των προϊόντων μας αλλά και της δαιδαλώδους γραφειοκρατίας που έχει βραχυκυκλώσει και το σπουδαιότερο έχει διαβρώσει τον κρατικό μηχανισμό; Ποια κυβέρνηση, από τη μεταπολίτευση και δώθε ασχολήθηκε με τη δημόσια διοίκηση; Πολλοί μίλησαν για πάταξη της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, της εφαρμογής των νόμων, του εξορθολογισμού των δαπανών στο αδηφάγο δημόσιο και πολλά άλλα. Είδε κανένας να γίνεται κάτι γι αυτά;  Αν δεν λυθούν όλα τα παραπάνω για ποια ανάπτυξη μιλάμε;  Για να το πούμε πιο απλά: Ποιος και για ποιο λόγο θα φέρει τα χρήματά του να τα επενδύσει στην Ελλάδα; Του εμπνέουμε εμπιστοσύνη; Δεν είμαι σίγουρος ότι έχουμε πλέον χρόνο να σοβαρευτούμε.

   Μια ακόμη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Σήμερα κλείνει ο κύκλος της για τους μαθητές και σε λίγες μέρες και για τους δασκάλους.
   Εύχομαι σε όλους Καλό Καλοκαίρι!
   Τα πράγματα δείχνουν, αντί κάθε καινούργια χρονιά να είναι καλύτερη από την προηγούμενη, κάθε επόμενη από δω και πέρα θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Απαισιόδοξη εκτίμηση; Θα ήταν ευχής έργο να συνέβαινε αυτό. Η «φιλοσοφία» όμως του δασκάλου γενικά, θέλει να βλέπει ελπίδα και προοπτική.
   Ας ευχηθούμε λοιπόν (είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή) όλα να πάνε καλά και ότι αυτό που συμβαίνει γύρω μας, είναι ένα κακό όνειρο!