Δημήτρης Ροτζιώκος

☻ Καλύτερα να αδικείσαι, παρά να αδικείς.

☻ Το σπουδαιότερο απόκτημα είναι οι ελεύθερες ώρες.

☻ Αρετή είναι όταν αποφεύγεις τις υπερβολές.

☻ Είτε παντρευτείς είτε δεν παντρευτείς, ό, τι και να κάνεις από τα δύο, θα το μετανιώσεις.

☻ Η ομορφιά είναι βραχύβια τυραννία.

Σωκράτης

☻ Είναι αρρώστια της ψυχής το να επιθυμεί κανείς τα αδύνατα.

Βίας

☻ Αρίστη είναι η Δημοκρατία εκείνη η οποία δεν έχει, ούτε υπερβολικά πλούσιους, ούτε υπερβολικά φτωχούς πολίτες.

☻ Ασφαλής είναι η στεριά, επισφαλής η θάλασσα, αχόρταγο το κέρδος.

Θαλής

☻ Είναι καλύτερα να σε φθονούν παρά να σε λυπούνται.

Περίανδρος

☻ Η πατρίδα από τους μεγάλους άνδρες καταστρέφεται.

☻ Κανέναν να μην καλοτυχίζεις πριν να δεις το τέλος της ζωής του.

☻ Να συμβουλεύεις όχι τα πιο ευχάριστα, αλλά τα πιο ωφέλιμα.

Σόλων

   Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον, τον τελευταίο καιρό, τη μεγάλη δραστηριότητα που υπάρχει γύρω από τη δημιουργία καινούργιων, αλλά και την αναβάθμιση των υπαρχόντων ιστολογίων.
   Πολλά από αυτά χαρακτηρίζονται από την πρωτοτυπία τους, από τις ιδέες τους και προπάντων από τις γνώσεις των δημιουργών τους στα θέματα των Ν.Τ.
   Το γεγονός ότι κάποιοι από μας τους παλιότερους κάνουμε μεν την προσπάθεια, αλλά σίγουρα ξεχωρίζουμε αμέσως και φαίνεται η ποδιά του …νηπιαγωγείου που φοράμε, μας κάνει όχι να ζηλεύουμε τα επιτεύγματα των νεότερων αλλά αντίθετα να τα θαυμάζουμε!
   Εκείνο που θέλω σήμερα να καταθέσω, είναι η έκφραση μιας απορίας για το γεγονός ότι πολλά ιστολόγια (ίσως τα περισσότερα), παρουσιάζονται στις λίστες με ψευδώνυμα και με λατινικούς χαρακτήρες. Αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δηλαδή, δεν θέλουμε να φαίνεται καθαρά το όνομα του δημιουργού ή του ιδιοκτήτη; Υπάρχει κάποιος λόγος που, εγώ τουλάχιστο, δεν ξέρω και δεν καταλαβαίνω; Το όνομα και η υπογραφή μας σ’ αυτά που λέμε και γράφουμε πρέπει να είναι καθαρά γραμμένα. Σε αντίθετη περίπτωση, κάτι έχουμε ή θέλουμε να κρύψουμε ή τέλοσπάντων κάτι μας φοβίζει!
   Είναι τελείως διαφορετικό και το προσεγγίζεις πιο ζεστά ένα ιστολόγιο με τα περιεχόμενά του, που εξαρχής  δηλώνεται το όνομα του δημιουργού. Ακόμη, πιστεύω, πως με αυτόν τον τρόπο (της επωνυμίας) αναπτύσσονται σωστότερα και οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων της ίδιας ομάδας (εν προκειμένω των εκπαιδευτικών).
   Εύχομαι σε όλους, οι προσπάθειες που κάνουν, να έχουν πάντα ένα ευχάριστο και κυρίως δημιουργικό αποτέλεσμα.

   Αυτά είναι μερικά αποσπάσματα από το συγκλονιστικό « Επιτάφιο » του Γιάννη Ρίτσου (1936),  που δείχνουν τον ποιητή σε μια άλλη του διάθεση και διάσταση, βαθύτατα επηρεασμένο από τη Δημοτική μας ποίηση!

Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,
πουλάκι της φτωχιάς μου αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,

πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω
και δε σαλεύεις δε γρικάς τα που πικρά σου λέω;

Γιόκα μου εσύ που λάτρευες κάθε παράπονό μου,
που μάντευες τι πέρναγα κάτω απ’ το τσίνορό μου,

τώρα δε με παρηγοράς και δε μου βγάζεις άχνα
και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;

Πουλί μου εσύ που μού ‘φερνες νεράκι στην παλάμη
πώς δε θωρείς που δέρνουμαι και τρέμω σαν καλάμι;

Στη στράτα εδώ καταμεσίς τ’ άσπρα μαλλιά μου λύνω
και σου σκεπάζω της μορφής το μαραμένο κρίνο.

Φιλώ το παγωμένο σου χειλάκι που σωπαίνει
κι είναι σα να μου θύμωσε και σφαλισμένο μένει.

…………………………………………………………………………..

Γιε μου, ποια μοίρα στο ‘γραψε και ποια σου το ‘χε γράψει
τέτοιο καημό, τέτοια φωτιά στα στήθια μου ν’ ανάψει;

Πουρνό – πουρνό μου ξύπνησες, μου πλύθηκες, μου ελούστης
πριχού σημάνει την αυγή μακριά ο καμπανοκρούστης.

…………………………………………………………………………….

    Τις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρούμε μια αργή αλλά σταθερή απομάκρυνση των σχολικών μας βιβλίων, από την λεγόμενη παραδοσιακή φουρνιά των μεγάλων ποιητών μας. Λες και υπάρχει κάποιο σχέδιο «εξόντωσής» των, αφού ελάχιστα, πλέον, διδάσκεται το έργο τους στα σχολεία μας. Οι μαθητές του 2020, ας πούμε, ίσως και να μην γνωρίζουν τα ονόματα Παλαμάς, Σικελιανός, Μαλακάσης ή και ακόμη στο χώρο της πεζογραφίας Ο Παπαδιαμάντης, ο Ροΐδης και πολλοί άλλοι.  Δεν εναντιώνομαι στην εποχή που ζούμε ούτε στους «μοντέρνους» μας καιρούς. Είναι όμως τελείως άδικο, να παραμερίζονται μεγάλες φυσιογνωμίες της λογοτεχνίας μας, που, πέρα από τις γνώσεις που είχαν και τη μεγάλη τους προσφορά στο Έθνος από άποψη γλώσσας αλλά και ιδεών, ήταν προικισμένοι από τη φύση και με ταλέντο. Μου έρχεται αυτή τη στιγμή, τελείως τυχαία, το αριστούργημα « Πάπισσα Ιωάννα », γιατί, κάθε φορά όταν το ξαδιαβάζω, μου βγαίνει πάντα ο ίδιος θαυμασμός, για το γλωσσικό και γνωστικό μεγαλείο του συγγραφέα! Ξεφυλλίζοντας, πάλι, τα ποιήματα του μεγάλου μας Παλαμά, χωρίς να είσαι ειδικός, διαπιστώνεις το βάθος, την καλλιέργεια, το ταλέντο, αλλά και την ικανότητα προσαρμογής του ποιητή, σε όλες τις ποιητικές τεχνοτροπίες της εποχής του.
   Μπορώ να μην αναφέρω – δεν ακολουθώ αξιολογική σειρά – την ιδιαίτερη ικανότητα του Μαβίλη και τα τόσο όμορφα σονέτα του; Γιατί, χρειάζεται μεγάλη τέχνη, ικανότητα και φαντασία, μέσα σε ένα δεκατετράστιχο να συνδυάσεις και να ολοκληρώσεις, με απόλυτη επιτυχία, το αισθητικό με το εννοιολογικό κομμάτι.
   Πολλές φορές στις μέρες μας, δυστυχώς, η μόδα μας επιβάλλει να δεχόμαστε κάθε είδους «λογοτεχνικές συνθέσεις» και διστάζουμε να τις απορρίψουμε μη τυχόν και κατηγορηθούμε ως αδαείς! Φτάσαμε σε σημείο, εν ονόματι της …τέχνης, να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε το ποίημα από το πεζό ή να κάνουμε προσπάθεια να καταλάβουμε τι και πώς το εννοεί ο «ποιητής»!
   Η δημοτική μας ποίηση στάθηκε και εξακολουθεί να υπάρχει, στηριζόμενη στο ουσιαστικό περιεχόμενό της αλλά και στο ιαμβικό μέτρο της, που δημιουργεί αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση και μας κάνει να το επαναλαμβάνουμε με ευχαρίστηση και ευκολία!
   Θεωρώ την ποίηση τέχνη. Έχουν, βέβαια, γραφτεί ποιήματα έξω από μέτρα και ομοιοκαταληξίες που είναι συγκλονιστικά. Ο μεγάλος ποιητής πρέπει να μπορεί να εκφράζεται με όλους τους τρόπους και όχι μόνο με τους «μοντέρνους».
   Είναι πολύ σημαντικό αυτός που θα σκεφτεί να γράψει τις σκέψεις του σε στίχους, να γνωρίζει τι θέλει να πει και φυσικά το πώς θα το πει.

 Ελληνική γλώσσα

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως
θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα
ρυακάκι που μουρμουρίζει.
Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα
στους γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω αγγέλους, θα τους
μιλήσω ελληνικά, επειδή
δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε
μεταξύ τους με μουσική.
 ……………

Νικηφόρος Βρεττάκος

………………………………………..

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
την πίκρα της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καϋμός σου όσος και νά ‘ναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση
μα ο βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
ας στάξει γι αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό ξαναθυμούνται
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδύλι,
πόνους παλιούς που μέσα τους κοιμούνται

Αν δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
Θέλουν μα δε βολεί να συμφωνήσουν.

Λορέντζος Μαβίλης

Αγάπη

Ας μη γυρίζει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω.
Κάλλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθεί.
Ποιος ξέρει τώρα, θα ?τανε γραφτό να σ’ αγαπήσω.
και τόσο που καμιά ποτέ δεν έχει αγαπηθεί.

Κι αν έφυγε η νιότη σου, που θλίβεσαι για δαύτη,
ως για πουλί που πέταξε μ’ άλλα μαζί πουλιά,
περσότερο από μια άνοιξη τον έρωτά μου ανάφτει
του χινοπώρου τ’ άγγιγμα στα ωραία σου μαλλιά.

Κι ακόμα φτάνω ν’ αγαπώ σε σε μιαν άλλη εικόνα,
τ’ ορκίζομαι στα μάτια σου, που τόσο λαχταρώ,
τον ήμερο κι ανέφελο και το γλυκό χειμώνα,
που στο γλυκό σου πρόσωπο μια μέρα θα θωρώ.

Και μάθε το, τις μελιχρές λαμπράδες του Δεκέμβρη,
και τις φεγγαροσκέπαστες του Γεναριού ομορφιές,
μήτε στις τρέλες τ’ Απριλιού κανένας θα τις εύρει,
μήτε και στις μονότονες του Μάη καλοκαιριές…

Μιλτιάδης Μαλακάσης

………………………………………

Ο Έρωτας και η αγάπη στα Δημοτικά τραγούδια
                           ( αποσπάσματα)

Δεν είν ο έρωτας ανθός, μαζί του για να παίξεις,
μον’ είναι βάτος μ’ αγκαθιές κι αλίμονό σου αν μπλέξεις.

Η αγάπη βράχους κατελεί και τα θεριά μερώνει,
κι εγώ την έχω στην καρδιά, γι αυτό με θανατώνει.

Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω,
κι όταν σε συλλογίζομαι τρέμω κι αναστενάζω.

Να ΄σουν στον κάμπο λεϊμονιά κι εγώ στα όρη χιόνι,
να λιώνω να ποτίζονται οι δροσεροί σου κλώνοι.

Τα χείλη σου είναι ζάχαρη, το μάγουλό σου μήλο,
τα στήθη σου παράδεισος και το κορμί σου κρίνο.
να φίλουνα τη ζάχαρη, να δάγκανα το μήλο,
ν’ άνοιγεν ο παράδεισος, ν’ αγκάλιαζα τον κρίνο.

Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού, ένα είναι που σου μοιάζει,
ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει.

Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει,
που στέκεις πάντα δροσερό κι ανθείς και λουλουδίζεις;

Το μόνο μου παράπονο είναι που δε σε βλέπω,
και μόνος μου το απορώ το νου μου πώς τον έχω.

Σαν τι το θέλει η μάνα σου τη νύχτα το λυχνάρι,
οπ’ έχει μέσ’ στο σπίτι της τ’ Αυγούστου το φεγγάρι!

Φίλοι & φίλες,  

Με την ευκαιρία της ανατολής του Καινούργιου Χρόνου, θέλω να ευχηθώ σε όλους:

«…Τρεις είναι λοιπόν αι αιτίαι της ανομοιότητος των ανθρώπων, αδελφοί μου, αγκαλιά και αυτοί να διαφέρωσι κατά πολλούς τρόπους:

• Η πρώτη από αυτάς είναι η ιδία η φύσις, η οποία άλλους μεν έκαμεν δυνατής κράσεως και άλλους αδυνάτου, εχάρισε μερικών περισσότερον πνεύμα, και άλλων τινών ολιγότερον, και ούτως οι άνθρωποι διαφέρουσιν εν πρώτοις αναμεταξύ των κατά φυσικόν τρόπον.
• Η δε δευτέρα είναι η ανατροφή, δια της οποίας ο άνθρωπος αποκτά τας αρετάς και την σοφίαν, ήτοι τα καλά ήθη. Όθεν, οι άνθρωποι διαφέρουσιν ακόμη και κατά τα ήθη.
• Η Τρίτη, τέλος πάντων, είναι η τύχη, και ούτως ο φτωχός διαφέρει από τον πλούσιον…».

 Απόσπασμα από την « Ανωνύμου Έλληνος  Ελληνική Νομαρχία ».

Του dr. Ηλία Παπαγεωργίου.   

   Τα γηρατειά είναι μια ηλικία ανεπιθύμητη και, ταυτόχρονα, αναπόφευκτη για όσους, τουλάχιστον, έχουν την τύχη να φτάσουν σ’ αυτήν. Αναπόφευκτη, γιατί πρόκειται για τη φυσιολογική κατάληξη της ζωής. Ανεπιθύμητη, γιατί «το γήρας ου μόνον έρχεται» τόσο για το γέροντα, όσο και για το περιβάλλον του. Ο καθένας θέλει -και δικαιούται- να έχει την ησυχία του. Τα περί υποχρεώσεων προς τους γονείς είναι μια άλλη ιστορία. Όταν, λοιπόν, φτάσω σε ηλικία κατά την οποία θα χρειάζομαι πολλή φροντίδα, γιατί δε θα μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ, το γηροκομείο θα είναι ο πιο φιλόξενος χώρος. Ένας χώρος όπου θα έχω παρέα συνομηλίκους με τους οποίους θα έχουμε κοινά πάθη και ενδιαφέροντα, θα μοιραζόμαστε αναμνήσεις, θα φιλοσοφούμε χωρίς να φιλοδοξούμε, θα μιλούμε χωρίς να ονειρευόμαστε, θα θυμούμαστε χωρίς να προγραμματίζουμε. Θα μπούμε σε συγκεκριμένο για την ηλικία μας πρόγραμμα: θα έχουμε το στρωμένο μας κρεβάτι, το τακτικό μας φαγητό, τα φάρμακα στην ώρα τους και χωρίς να τα ξεχνάμε ή να τα παίρνουμε διπλά, την τακτική και δωρεάν ιατρική παρακολούθηση, το διάβασμά μας – όσον καιρό θα βλέπουμε- τα αστεία με το νοσηλευτικό και το υπηρετικό προσωπικό. Θα μοιραζόμαστε ατομικά κατορθώματα από τα νιάτα μας -πάντα με υπερβολές- θα διηγούμαστε ιστορίες που φανταστήκαμε, αλλά ποτέ δεν πραγματοποιήσαμε. Αφού θα βράζουμε στο ίδιο καζάνι, ο ένας δε θα έχει να ζηλέψει τίποτε από τον άλλον, εκτός εάν ο άλλος είναι πιο υγιής, έχει καλύτερες αναλύσεις, βλέπει και ακούει καλύτερα, έχει μεγαλύτερη όρεξη για φαγητό. Ζήλιες των νηπίων δηλαδή! Γι’ αυτό και το ρήμα ξεμωραίνω σημαίνει: ξαναγίνομαι μωρό. Αυτός θα είναι ο τελευταίος μας επί της γης κόσμος: ένα κοινόβιο συνομηλίκων, μια κοινωνία υποψηφίων για απόσυρση. Μια κοινωνία ξεγραμμένη, λησμονημένη, αχρείαστη και άχρηστη. Αυτό που επιθυμεί είναι η απόλυτη ησυχία. Αυτό που αντιπαθεί είναι η επιδρομή περίεργων και, τάχα, φιλάνθρωπων πολιτικών, σωματείων, ομάδων μια φορά το χρόνο, κατά κανόνα τις γιορτές των Χριστουγέννων. Είναι βέβαιο ότι οι τέτοιοι επιδρομείς-επισκέπτες ούτε τους γέροντες και τις γριές αγαπούν ούτε για τη βελτίωση της υλικής και ψυχικής των ζωής ενδιαφέρονται. Αν, πράγματι, ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο, οι επισκέψεις θα ήταν συχνές και ουσιαστικές, θα γινόταν χωρίς την παρουσία δημοσιογράφων και τηλεοπτικών μέσων. Αντίθετα, θα χαρακτηριζόταν από διακριτικότητα, σεμνότητα, σεβασμό, χωρίς τυμπανοκρουσίες, υποκριτικές ευχές και τρυφερά (;) φιλάκια! Αν ήμουν γέροντας, λοιπόν, θα αρνιόμουν να γίνω αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον οποιονδήποτε που θα φέρει γλυκίσματα και κουλούρια που δε θα φάω, ποτά που δε θα πιω, ευχές που δεν ταιριάζουν. Όσοι ενδιαφέρεστε να βελτιώσετε τους όρους ζωής των γερόντων ελάτε αθόρυβα, σεμνά και πρόθυμοι να ανταλλάξετε δυο λέξεις μακριά από φωτογραφικές μηχανές και κάμερες. Μη θέλετε να γίνουμε το άλλοθι της προβολής σας. Μη μας εκμεταλλεύεστε ακόμη και σε αυτή την ηλικία. Αφήστε μας, θα έλεγα, να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια!
Μας το έστειλε ο Στέλιος Παππάς

   Σήμερα θα αναφερθώ σε ένα θέμα που πάντα με απασχολούσε και με απασχολεί σοβαρά, κυρίως όταν πάω να ψωνίσω στο σουπερμάρκετ, όταν επισκέπτομαι τον οδοντίατρο, όταν κάποιοι ψωνίζουν ατυποποίητα φαγώσιμα από τη λαϊκή αγορά (δεν μιλάω για τα λαχανικά και τα φρούτα) αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις που καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι. Αναφέρομαι στους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής που θα έπρεπε να τηρούνται και που όχι μόνο δεν τηρούνται, αλλά κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς παράξενος, περίεργος, ιδιόρρυθμος και πολλά άλλα, αν τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς για κάτι.
   Αν παρακολουθήσουμε, π.χ., τις κοπέλες που συνήθως ασχολούνται με την κοπή των τυριών και των αλλαντικών στα σουπερμάρκετ, φορούν ένα γάντι στο ένα χέρι (οι περισσότερες ούτε ξέρουν ούτε κανένας τους έμαθε τι δουλειά κάνει αυτό το γάντι), πιάνουν τα πάντα πίσω από το ψυγείο και φυσικά και όλα τα φαγώσιμα (ας σημειωθεί πως σχεδόν όλα καταναλώνονται όπως τα αγοράζουμε) και δεν αντιλαμβάνονται πως το γάντι έχει την έννοια και το σκοπό, να μην ακουμπάει το χέρι τους στο προϊόν και το κυριότερο, το γάντι πρέπει να είναι μιας χρήσης και να μην έρχεται σε επαφή – απαγορευτικά – με τίποτα άλλο!
   Αν τώρα, πάντα καλοπροαίρετα, προσπαθήσουμε να καταγράψουμε και κυρίως να συνειδητοποιήσουμε, το πώς εργάζονται και πόσο πλημμελή είναι τα μέτρα καθαριότητας και υγιεινής που λαμβάνουν για την προστασία των πελατών τους οι οδοντογιατροί, τότε, φοβάμαι, την επόμενη φορά που θα μας ενοχλήσει το δόντι μας, θα δυσκολευτούμε να πάμε στον οδοντογιατρό μας. Μα, θα μου πείτε, οι άνθρωποι βάζουν μάσκα, χρησιμοποιούν πάντα γάντια, μην τους κακολογούμε! Παντού υπάρχουν οι εξαιρέσεις και ο καθένας ας κατατάξει, αν νομίζει, τον εαυτό του στην εξαίρεση. Σήμερα αναφερόμαστε στην πλειοψηφία. Θα καταγράψω κάποια πράγματα χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Την ώρα που είμαστε π.χ. καθισμένοι στην ειδική καρέκλα και ο γιατρός είναι έτοιμος να κάνει την παρέμβασή του στη στοματική μας κοιλότητα, ας σκεφτούμε ή την επόμενη φορά ας καταγράψουμε στο μυαλό μας, πόσα αντικείμενα πιάνει ο κατά τα άλλα «καλός» γιατρός μας, που είχε πιάσει και πριν με τα άλλα γάντια του προηγούμενου πελάτη; Τα βαζάκια π.χ. που πιάνει τη συγκεκριμένη στιγμή για να φτιάξει το υλικό του σφραγίσματος, δεν τα είχε πιάσει και πριν με πιθανόν ματωμένα ή οπωσδήποτε σαλιωμένα γάντια του πριν από μας; Όταν πιάνει την καρέκλα του να έρθει κοντά μας και στη συνέχεια το γάντι έρχεται στο στόμα μας τι γίνεται; Οι μηχανισμοί της καρέκλας (φωτισμός, νερό, αυτόματο άνοιγμα της εξώπορτας κ.ά,)αποστειρώνονται όλοι και πώς; Δε θέλω να αναφερθώ στις περιπτώσεις εκείνες που ο γιατρός πιάνει, κατά τη διάρκεια της εργασίας του, το τηλέφωνο ή πιάνει το μολύβι για να σημειώσει το επόμενο ραντεβού και όταν τελειώσει έρχεται να συνεχίσει στο …στόμα μας! Ο σκοπός μας δεν είναι να κατηγορήσουμε τους οδοντογιατρούς ή οποιονδήποτε άλλο εργαζόμενο.
   Εμείς σεβόμαστε την εργασία του καθενός αλλά κυρίως μας ενδιαφέρει η περιφρούρηση της υγείας μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι, το πόσο εύκολο είναι να μεταδώσουμε ή να μας μεταδώσουν κάποια ασθένεια. Είναι προτιμότερο να μας κατηγορήσουν για ιδιορρυθμία ή υποχονδριακή συμπεριφορά παρά να βρεθούμε αγκαλιά με μια ηπατίτιδα ή κάτι χειρότερο.
   Κλείνοντας θέλω να υπογραμμίσω πως τελικά όλα είναι θέματα παιδείας. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ακόμη και ο τρόπος της χρησιμοποίησης ενός απλού γαντιού, είναι θέμα παιδείας για τον καθένα μας.