Δημήτρης Ροτζιώκος

   Τον τελευταίο καιρό μου κάνει εντύπωση, το ότι κανείς δεν ασχολείται με την τιμή του ψωμιού, ένα είδος καθημερινής ανάγκης για πλούσιους και φτωχούς που στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξε σημείο αναφοράς και τριβής κυρίως μεταξύ των κομμάτων, όταν ήθελαν να αντιπαρατεθούν και να κοντράρουν τα ξίφη τους!
   Θυμάμαι εκείνες τις μαραθώνιες συζητήσεις και την ανάλυση του κόστους του ψωμιού, που με βάση την υψηλή τιμή του πετρελαίου τότε, αλλά και την αλματώδη αύξηση της τιμής του σιταριού, έπρεπε να διαμορφωθεί ( σιωπηρά τουλάχιστο όλοι συμφώνησαν) στην τιμή των 1,40  το κιλό (βλ. 750(!) γραμμάρια).
   Σήμερα, λοιπόν, ουδείς ασχολείται με αυτό και κανένας φούρναρης δεν παίρνει, έστω και με δική του πρωτοβουλία, την απόφαση, να κατεβάσει λίγο την τιμή του. Το πετρέλαιο (ως τιμή βαρελιού στη διεθνή αγορά) βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο σχεδόν δεκαετίας και τα σιτηρά, εφέτος, σε κατιούσα πορεία. Τούτο σημαίνει – με απλά λόγια – πως εξέλιπαν πλέον οι λόγοι που το ψωμί βρισκόταν σε τόσο ψηλά επίπεδα και έπρεπε αυτόματα, με βάση πάντα τη λογική αλλά και τα τότε επιχειρήματα των φουρνάρηδων, να προσαρμοστεί σε χαμηλότερα επίπεδα.
   Είναι απαράδεκτο να εξακολουθεί σήμερα να πουλιέται στην παραπάνω τιμή και ουδείς να ασχολείται με αυτό! Δεν αντιλαμβάνονται οι κυβερνώντες, πως κάποια στιγμή πρέπει να ασχοληθούν και με τα καθημερινά προβλήματα των ανθρώπων; Δε βλέπουν πως ήρθε ο καιρός να παταχθεί η αισχροκέρδεια και να ξεριζωθούν τα αποστήματα της αγοράς;
   Όμως, στην πατρίδα μας, που το εμπόριο ποτέ δεν ήταν υγιές, ισχύει αυτό που μου είπε ένας παππούς προχθές με απλό αλλά αφοπλιστικό τρόπο:     «… ό, τι ανεβαίνει, δεν κατεβαίνει.. μην το …ψάχνεις!».
       

…Ισοκράτης (436 – 338 π.Χ.)

   Ω! Ελλάς αρχαία χώρα …

   Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες με ανάμεικτα συναισθήματα λύπης, απογοήτευσης, έντονης δυσφορίας και αγανάκτησης, όλα όσα συμβαίνουν ή συνέβηκαν γύρω μας! Τελικά είμαστε ευρωπαϊκή χώρα; Μήπως κατά λάθος βρεθήκαμε στην ομάδα των ευρωπαϊκών κρατών; Τι είμαστε και προς τα πού πάμε τέλος πάντων; Απ’ ό, τι φαίνεται όμως, ούτε είμαστε ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουμε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα γιατί απλούστατα ο δρόμος που ακολουθούμε μέχρι σήμερα, μόνο στην Ευρώπη δεν οδηγεί.
   Τις τελευταίες μέρες αναλωνόμαστε, παριστάνοντας κάποιες στιγμές και τους ειδικούς (κατά τα πρότυπα της τηλεόρασης), και επί ώρες προσπαθούμε να διαπιστώσουμε αν ο δείνα αστυνομικός κράταγε με το αριστερό ή το δεξί του χέρι το περίστροφο ή αν τελικά έριξε έναν ή δυο πυροβολισμούς! Κανένας νοήμων άνθρωπος, βέβαια, δεν προσπερνάει αβασάνιστα το φόνο ενός 15χρονου μαθητή! Ουδείς άνθρωπος με στοιχειώδη λογική συμφωνεί πως ο κατέχων την εξουσία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πρέπει να αυθαιρετεί ή να συμπεριφέρεται βίαια εναντίον συνανθρώπων του. Όμως ποτέ καμιά πολιτική ηγεσία, πριν φτάσουμε σ’ αυτά τα τραγικά αποτελέσματα, δεν ασχολήθηκε με τα θέματα της γενικότερης παιδείας του λαού μας.
   Μας απασχόλησε ποτέ από πριν, η συμπεριφορά π.χ. ενός αστυνομικού και τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει, ώστε να την είχαμε προλάβει; Μας απασχόλησε ποτέ στα σχολειά μας (αναφέρομαι σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης), γιατί οι σημερινοί νέοι αντιδρούν, πολλές φορές με έναν τρόπο που πρόχειρα χαρακτηρίζουμε ως απρεπή ή ακόμη και ακραίο και που πολλές φορές έχει έντονα τα σημάδια της βίας;
   Είναι αναγκαίο να σταθούμε περισσότερο στους νέους μας. Είναι σε θέση η πολιτεία να βγει, όταν κάποια στιγμή τα πράγματα ηρεμήσουν και να τους απαριθμήσει, τι έκανε γι αυτούς και για το μέλλον τους, ας πούμε τα τελευταία τριάντα χρόνια; Είμαστε περήφανοι τελικά για τα μέτρα (θεσμικά, μορφωτικά, επαγγελματικά κ.ά.) που κατά καιρούς έχει πάρει η πολιτεία γι αυτούς; Είμαστε σε θέση, να πούμε σε ένα νέο σήμερα, τι θα κάνει, όταν με το καλό και μετά από οικονομικές θυσίες των γονέων του, τελειώσει το Πανεπιστήμιο; Είμαστε σε θέση να τον διαβεβαιώσουμε, αν τελικά πιάσει κάποια δουλειά, ότι θα μπορεί να ζει χωρίς τη στήριξη των γονέων του;
   Αυτά και πολλά άλλα θα έπρεπε, όχι τώρα, δεκαετίες πριν, να μας είχαν απασχολήσει και πάση θυσία να είχαμε δρομολογήσει λύσεις. Τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις, η συμπεριφορά των τραπεζών και το πιο πρόσφατο, η συμπεριφορά των αστυνομικών, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Αν δε σκύψουμε με προσοχή, περίσκεψη και ωριμότητα, να δούμε τις ρίζες του προβλήματος, τότε, κάθε φορά θα βρισκόμαστε σε γεγονότα και καταστάσεις που, μπορεί την επόμενη φορά, να μη μιλάμε για θύμα αλλά για θύματα. Μπορούμε, μια κατάσταση που φαίνεται μη αναστρέψιμη, να την αναστρέψουμε και αυτό είναι υπόθεση όλων μας. Ας αφήσουν οι κυβερνήτες μας τα γκάλοπς να τρέχουν. Ας δείξουν αδιαφορία για το αν αύριο βρίσκονται πάλι στις καρέκλες τους. Ας προχωρήσουν με αποφασιστικότητα και χωρίς πισωγυρίσματα. Είναι το τελευταίο που τους απομένει. Έχουν υποχρέωση να πάρουν χθες(!), μέτρα που ενδεχομένως να είναι και επώδυνα. Ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται πότε και ποιες αποφάσεις είναι προς το συμφέρον του. Κάθε καθυστέρηση, δεν αποτελεί απλά τροχοπέδη στην πρόοδο. Είναι επιτάχυνση προς την καταστροφή που αυτή τη φορά είναι απρόβλεπτη και απροσδιόριστη.

   Είναι γνωστό ότι στο τέλος του περασμένου αλλά και στην αρχή του τρέχοντος σχολικού έτους, πολλοί συνάδελφοι εκπ/κοί υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους προκειμένου να συνταξιοδοτηθούν. Δυστυχώς, όμως, τα «νέα» που κυκλοφορούν δεν είναι καθόλου ευχάριστα και δεν υπάρχει φως κι ελπίδα από πουθενά. Ερωτήσεις που γίνονται σε αρμόδιους ή …ημιαρμόδιους φορείς, δυστυχώς, ή απαντιούνται με μισόλογα, ή – τις περισσότερες φορές – δεν δίνεται καθόλου απάντηση δια της μεθόδου της αλλαγής του θέματος συζήτησης! Τι θα γίνει επιτέλους με τις συντάξεις; Τι θα γίνει με τα ταμεία; Τι με το εφάπαξ; Θα μπορέσουμε να πάρουμε κάποιες υπεύθυνες απαντήσεις;
   Μπορεί ο Πρωθυπουργός μας, να βγήκε και να εγγυήθηκε για λογαριασμό των ταμείων και για τις συντάξεις γενικότερα, αλλά εκείνο που εγώ βλέπω, είναι, ότι πουθενά στον ορίζοντα δε φαίνονται χρήματα. Όλα όσα ακούστηκαν, ανήκουν, δυστυχώς, στο χώρο της …αοριστίας και του …θα! Ο καθένας από μας που ολοκλήρωσε τον επαγγελματικό του κύκλο, περιμένει τη σύνταξή του και ό, τι άλλο οικονομικό ακολουθεί αυτή και έχει προγραμματίσει τη ζωή τη δική του και της οικογενείας του με βάση αυτά. Είναι δυνατό σε μια χώρα της Ε.Ε., το 2008, να μην είναι σε θέση η πολιτεία να ανταποκριθεί στις βασικές της υποχρεώσεις; Υπάρχει δικαιολογία που θα μπορεί να πει στους συνταξιούχους της, γιατί δεν υπάρχουν τα δικά τους λεφτά που από τον πενιχρό μισθό τους πλήρωναν επί 35 ή και περισσότερα χρόνια; Πώς θα ζήσει ο κάθε συνταξιούχος τη στιγμή που οι περισσότεροι, πέρα από τις γενικές υποχρεώσεις που υπαγορεύει η ζωή, έχουν μοναδικό εισόδημα τη σύνταξή τους;
   Αλλά κι αν αναγνωρίσουμε μια υπάρχουσα δύσκολη οικονομική συγκυρία, γιατί δε βγαίνει ο κατά τα άλλα λαλίστατος υπουργός οικονομικών, να καθησυχάσει τον κόσμο και να θέσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα τακτοποίησης των οικονομικών τους εκκρεμοτήτων;  Τόση απαξίωση πια;  Απ’ την άλλη, ούτε και η Ομοσπονδία μας φαίνεται να έχει ασχοληθεί με το καυτό αυτό θέμα τον τελευταίο καιρό.
   Σε καθημερινή βάση, οι περισσότεροι συνάδελφοι της … αναμονής, συγκεντρώνονται σε διάφορα σημεία συνάντησης (συνήθως καφενεία) και η πρώτη καθημερινή βασική ερώτηση είναι: « Έμαθες τίποτα καινούργιο συνάδελφε; » Τελικά σ’ αυτή τη χώρα το μόνο που μας έμεινε είναι να μιλάμε στα παιδιά και τα εγγόνια μας μόνο για τον Περικλή και τον χρυσό του αιώνα;
   Μεταφέροντας τις γνώμες και την ψυχική διάθεση πολλών συναδέλφων, δηλώνουμε ότι αισθανόμαστε ντροπή! Αν έχουμε πέσει έξω, ας βγει κάποιος αρμόδιος να μας διαψεύσει και όλοι εμείς θα ζητήσουμε σεμνά και ταπεινά συγγνώμη!

  Τον τελευταίο καιρό έχει απασχολήσει όλους σχεδόν τους συνταξιούχους συναδέλφους το …περίφημο και επαρκώς κουτσουρεμένο επίδομα θέσης (ευθύνης) που παίρνουν.
Κατ’ αρχήν, καλώς η Κυβέρνηση κινήθηκε προς την κατεύθυνση της χορήγησης του επιδόματος στους συνταξιούχους, αλλά πριν από την ολοκλήρωση της σκέψης, έγιναν σοβαρά και αδικαιολόγητα λάθη:
1. Το επίδομα θα έπρεπε να δίνεται ολόκληρο ( το ποσό που παίρνουν και οι εν ενεργεία Δ/ντές).
2. Δικαιούχοι να είναι μόνο εκείνοι που κατείχαν τη θέση έστω για έναν ολόκληρο χρόνο, γιατί τώρα το παίρνουν και άνθρωποι που κατά τύχη βρέθηκαν Δ/ντές ακόμη και για μια εβδομάδα.
3. Για να μην υπάρχουν αδικίες, θα μπορούσε να θεσπιστεί, το ύψος του επιδόματος να είναι ανάλογο με τα χρόνια που ο ενδιαφερόμενος υπηρέτησε το θεσμό. Μια πρόχειρη αλλά δίκαιη πρόταση θα ήταν να δίνεται το ποσό των 20 ή 25 € για κάθε χρόνο πραγματικής υπηρεσίας στη θέση του Δ/ντή.
    Με αυτόν τον τρόπο, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ, θα έδειχνε ότι παίρνει στα σοβαρά το ρόλο των εκπ/κών και αμείβει, όσους πραγματικά κοπίασαν, για να πάει η παιδεία ένα βήμα μπροστά ( ουδείς βέβαια ισχυρίζεται, πως όσοι καταλαμβάνουν σήμερα μια θέση στη διοίκηση, είναι οι καλύτεροι και ότι υπάρχει αξιοκρατία!). Έτσι, όμως, θα είχαμε αποφύγει την προς τα κάτω ισοπέδωση και το επόμενο βήμα θα ήταν να διορθώσουμε και τα υπόλοιπα κακώς κείμενα.