Πέμπτη μεσημέρι.
Ο καιρός είναι καλός και τα παιδιά παίζουν στην αυλή, καθώς είναι το πρώτο διάλλειμα του Ολοημέρου. Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή: “Παιδιά! Κοιτάξτε! Ένα πουλάκι μπήκε στο σχολείο!”
Και πράγματι, ένα πουλάκι είχε μπει από την ανοιχτή εξώπορτα και προσπαθούσε να βρει την έξοδο χτυπώντας στα παράθυρα του σχολείου. Με μεγάλη προσοχή, και φροντίζοντας ώστε να μην τραυματιστεί, πιάσαμε το μικρό πουλάκι. Ήταν ένας πανέμορφος, τρομαγμένος κοκκινολαίμης.
Όλα τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω για να τον δουν. Πρώτη φορά βλέπαμε έναν κοκκινολαίμη από τόσο κοντά.
Πόσο ωραία αφορμή για μάθηση λοιπόν!
Αμέσως μετά, απελευθερώσαμε τον μικρό μας επισκέπτη που πέταξε και χάθηκε μακριά …
Μόλις μπήκαμε στην τάξη για το μάθημα, χωριστήκαμε σε ομάδες, αναθέσαμε εργασίες και μετά από μερικές ημέρες το project “κοκκινολαίμης” παρουσιάστηκε από τους μαθητές του Ολοημέρου.
Στο πέρασμα των χρόνων, μπορεί να λησμονήσουν πολλά από αυτά που διδάχθηκαν μέσα στις σχολικές τάξεις. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο πως δε θα ξεχάσουν ποτέ πως αυτό το μικρό πουλάκι με το κοκκινωπό χρώμα στο λαιμό και το στήθος λέγεται κοκκινολαίμης… και πως μια μέρα… πριν από πολλά χρόνια… τους επισκέφθηκε στο σχολείο!
