ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΥΡΓΙΟΥ ΜΑΣΤΙΧΟΧΩΡΙΩΝ

Κάθε 3η Δεκεμβρίου είναι μια μέρα απολογισμού και ενδοσκόπησης. Μια μέρα που αναλογιζόμαστε, μαθητές/μαθήτριες και εκπαιδευτικοί, τί έχει αλλάξει για τα ανάπηρα άτομα προς το καλύτερο, σε τί έχουμε συμβάλει εμείς, τί άλλο θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει και πόσα πρέπει να βελτιωθούν στη νέα χρονιά.

Γιατί, σε μια κοινωνία που θέλει να λογίζεται προοδευτική, η αναπηρία θα έχει γίνει  κατανοητή ως αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης και κοινωνίας, θεσμοθετημένη και αποδεκτή πραγματικότητα. Αποδεκτή ως πτυχή της ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Γιατί στα δημοκρατικά κράτη  οι  ανάπηροι πολίτες είναι  ισότιμοι πολίτες, υποκείμενα δικαιωμάτων και όχι αντικείμενα οίκτου. Σήμερα, δυστυχώς, τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις, πάνω από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας στην Ελλάδα, και οι γονείς και κηδεμόνες των ατόμων με νοητική αναπηρία, αυτισμό, σύνδρομο down, εγκεφαλική παράλυση, βαριές και πολλαπλές αναπηρίες, βιώνουνε τη διάκριση σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.

Η αναπηρία είναι μια κοινωνική πραγματικότητα και όχι μια λέξη που θα έπρεπε να φοβίζει. Στη χώρα μας το 10% του πληθυσμού είναι ανάπηροι και ως μέλη μιας κοινωνίας, ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, θα πρέπει και αυτό το 10% να έχει την υποστήριξη που χρειάζεται ώστε να μπορεί να ενταχθεί πλήρως στο κοινωνικό σύνολο.

Γιατί, πολύ απλά, σε ένα δημοκρατικό κράτος κανένας άνθρωπος, πολίτης δεν περισσεύει.

Με την πολύτιμη καθοδήγηση του γυμναστή μας παίξαμε την επετειακή ημέρα  βόλεϊ στην αυλή,  σαν να είμαστε εποχούμενοι σε αναπηρικό αμαξίδιο, παίξαμε χόκεϊ φορώντας τυφλοπάνια για να αποκτήσουμε ενσυναίσθηση προς όσους/ες δεν διαθέτουν την αίσθηση της όρασης και κατανοήσαμε πως και οι άνθρωποι-συνοδοί των αναπήρων αξίζουν τον θαυμασμό μας.

Πατήστε εδώ για να ακούσετε την μικρή δημοσκόπηση σχετική με τις γνώσεις που αποκόμισαν οι μαθητές μας από την συγκεκριμένη μέρα.

https://vocaroo.com/19NoytjnMIZN

Σήμερα επισκέφθηκε το σχολείο μας η κα Πόπη Ποριώτη, συγγραφέας με πολυετή πορεία κι εμπειρία στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας και νηπιαγωγός, ένα  αστείρευτο συγγραφικό ταλέντο με τεράστια υπομονή και υπέρμετρη αγάπη για τα παιδιά.

Η επίσκεψή της κατενθουσίασε τους μαθητές και τις μαθήτριές μας και γέμισε το σχολείο με γέλια, φωνές χαράς και διασκέδαση.

Είχε προετοιμάσει για τα παιδιά μία παρουσίαση του παραμυθιού της: «Χίος, το νησί της μαστίχας, το νησί μου» καθώς και πολλές συνοδευτικές δραστηριότητες εμπέδωσης.                 Η ιστορία  της, γραμμένη με πολλή φαντασία και μυθικά ερεθίσματα κατάφερε να παρουσιάσει στα παιδιά, με τρομερή δεξιοτεχνία, πληροφορίες της τοπικής ιστορίας του νησιού μας. Ήταν ένας μαγικός και πρωτότυπος συνδυασμός λογοτεχνικών στοιχείων και στοιχείων της  πραγματικής ιστορίας που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σύγχρονης εκπαιδευτικής καινοτομίας.                                                                                                                  Όσο για τις δραστηριότητες, αυτές αφορούσαν  μουσικοκινητικά παιχνίδια, οργανωμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και προσαρμοσμένα στις ηλικιακές βαθμίδες των παιδιών. Στην πλειοψηφία τους στόχευαν στην εξάσκηση της παρατηρητικότητας, της προσοχής, της συνεργατικότητας, του κινητικού συντονισμού  κι άλλων μαθησιακών δεξιοτήτων.

Η δράση ξεκίνησε με ομαδικό παιχνίδι κατηγοριοποίησης που ονομαζόταν «Η φρουτοσαλάτα». Υλοποιήθηκε κι ένα παιχνίδι διαδοχικής εναπόθεσης αντικειμένων όπου τα αντικείμενα ήταν χιώτικα εσπεριδοειδή. Ακολούθησαν ερωτήσεις κατανόησης της ιστορίας δοσμένες με τη μορφή του παραδοσιακού παιχνιδιού: «Το μαντήλι». Στη συνέχεια παίξαμε τρεχαλίτσα και αγαλματάκια για να ξεμουδιάσουμε. Μέχρι και μια παραλλαγή του εθίμου της θυμιανούσικης μόστρας με αντιπαράθεση ανάμεσα σε πειρατές και Χιώτες είχαμε! Εκεί όμως που άναψε το κέφι ήταν στον Πυργούσικο και στον Ικαριώτικο. Εκεί ξεδιπλώσαμε το ταλέντο μας!

Φεύγοντας η κα Πόπη μας έδωσε με τρομερή γενναιοδωρία όλο το εκπαιδευτικό υλικό των δράσεων κι εμείς για να την ευχαριστήσουμε της προσφέραμε ένα αναμνηστικό. Πρόκειται για ένα κουτί γεμάτο με ιδέες που έχουν τα παιδιά για τη συγγραφή παραμυθιών οι οποίες ελπίζουμε να τις φανούν χρήσιμες στα μελλοντικά συγγραφικά της ταξίδια.                                                                                                                                                        Κα Πόπη, σας ευχαριστούμε από καρδιάς! Η συνεργασία μας μαζί σας σημαίνει πολλά για εμάς! Εκτιμάμε ιδιαίτερα το ότι διανύσατε τόση απόσταση για να μας επισκεφθείτε κι ότι μας γεμίσατε με τόσες εκπλήξεις, δώρα και νέες γνώσεις! Σας ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδα όλα τα βιβλία σας και η έμπνευση σας να είναι αστείρευτη!

Η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου είναι μια σημαντική θεομητορική εορτή, την οποία εορτάζουν με σεβασμό και λαμπρότητα οι ορθόδοξοι πιστοί σε όλο τον κόσμο.

Παραλάβαμε αυτήν την ημέρα από τους  παλαιούς διδασκάλους & διδασκάλισσες ως μέρα εκκλησιασμού του Δημοτικού Σχολείου και αργίας στον πάνσεπτο ομώνυμο ναό της Κάτω –Παναγιάς Πυργίου. Δικαίως, θεωρούμε! Είναι μια εορτή που συμβολίζει την είσοδο σε ένα κλειστό  θεσμό της δημόσιας σφαίρας.

Και ο Ναός του Σολομώντα- στην περίπτωση της Υπεραγίας Θεοτόκου και ο σχολικός θεσμός, όπως εκφράζεται ιστορικά στις δυτικές δημοκρατίες απηχούσαν το αίτημα για παιδεία που σημαίνει  ξερίζωμα από βεβαιότητες της καθημερινής ζωής, από τη φυσική και κοινωνική συνθήκη, αυτό που ο ποιητής ονομάζει «μεροδούλι-μεροφάι»  ώστε να κινητοποιηθεί η σκέψη των μαθητών, η κρίση, η αμφιβολία, η επιθυμία τελικά για αλλαγή και πρόοδο. Η καθαυτό αποστολή του σχολείου είναι η προφύλαξη από την περιβάλλουσα βία και ευτέλεια ώστε να πλησιάσουν τον μαθητή, μέσω του δασκάλου, ο Όμηρος, ο Κολοκοτρώνης, οι δικοί μας Χιώτες Κοραής και Γιώργος Θεοτοκάς και όλες οι ιερές σκιές του παρελθόντος.

Το σχολείο είναι ο τελευταίος δημόσιος χώρος όπου τα παιδιά συζητούν, έχουν έναν άνθρωπο απέναντί τους: την δασκάλα- πιο πιθανό ή τον δάσκαλο, με την οποία συζητούν και επίσης είναι ο χώρος ο οποίος διακόπτει ένα συνεχές πολιτιστικού fast food από τις κάθε είδους οθόνες που έχουν κατακλίσει την ζωή μας.

H εκκλησιαστική Εορτή καθιερώθηκε γύρω στον 6ο αιώνα στην Ιερουσαλήμ με βάση την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας μας.  Κατ’ αυτήν εορτάζεται το γεγονός της εισόδου της Παναγίας μας στο Ναό του Σολομώντος, όταν ήταν τριών ετών.

Βεβαίως δεν υπάρχουν βιβλικές μαρτυρίες για το γεγονός αυτό. Πληροφορίες αντλούμε από την παράδοση της Εκκλησίας , η οποία διέσωσε πάμπολλα γεγονότα, τα οποία δεν ιστορούνται στα Ιερά Ευαγγέλια. Μέγα μέρος αυτών των πληροφοριών διέσωσε η Ιερά Παράδοση, η οποία είναι, όπως γνωρίζουμε, ισόκυρη με την αγία Γραφή.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την Ιερά Παράδοση, οι γονείς της Θεοτόκου Ιωακείμ και Άννα ήταν άνθρωποι ευσεβείς και δίκαιοι. Οι γονείς της Θεοτόκου όμως δυστυχώς, ήταν άτεκνοι  και ζούσαν με την προσδοκία της τεκνογονίας,. Είκοσι ολόκληρα χρόνια επιχειρούσαν να τεκνοποιήσουν χωρίς αποτέλεσμα. Το όνειδος της ατεκνίας και η κατάσταση της μοναξιάς δημιουργούσαν στην ψυχή τους αφόρητη πικρία. Όμως δεν έχασαν την πίστη τους στο ούτε στιγμή. Πράγματι, οι προσευχές τους εισακούστηκαν. Το γηραιό ζευγάρι απέκτησε επί τέλους  ένα χαριτωμένο κορίτσι, το οποίο ονόμασαν Μαρία (εβραϊκά Μαριάμ), που σημαίνει Κυρία. Την ανέλπιστη χαρά τους εξέφρασαν με αίνους και ευχαριστίες στο Θεό.

Όταν η Μαρία έγινε τριών ετών, οι ευσεβείς γονείς της αποφάσισαν να  πραγματοποιήσουν την υπόσχεσή τους προς το Θεό, να Του προσφέρουν ως δώρο την αγαπημένη τους θυγατέρα. Άλλωστε, όπως λέει η παράδοση, βρισκόταν σε τέτοια προχωρημένη ηλικία και οι δυο τους, ώστε δεν μπορούσαν πια να φροντίσουν τη μικρή Μαρία. Έτσι όδευσαν προς το Ναό του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ. Εκεί συνάντησαν το συγγενή τους ιερέα Ζαχαρία, πατέρα του Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος ήταν άτεκνος και αυτός ως τότε. Υπηρετούσε με φόβο Θεού το ιερό και προσευχόταν αδιάκοπα  να αποκτήσει και αυτός παιδί με την αγαπημένη του σύζυγο Ελισάβετ.

Η άφιξή τους στον περικαλλή Ναό γέμισε την ψυχή τους με κατάνυξη και ευλάβεια. Πατούσαν τον ιερό χώρο, όπου η παρουσία του Κυρίου ήταν αισθητή. Οι Ιουδαίοι πίστευαν πως ο Ναός ήταν η κατοικία του Θεού και θρόνος του τα Άγια των Αγίων, γι’ αυτό το διαμέρισμα εκείνο θεωρείτο χώρος δέους. Κανένας δεν έμπαινε εκεί, παρά μονάχα ο αρχιερέας του έτους μια φορά το χρόνο, την ημέρα του Εξιλασμού, για να θυμιάσει, ανυπόδητος, ασκεπής και με ένα λιτό χιτώνα.

Ο ιερέας Ζαχαρίας τους υποδέχτηκε σε κάποια από τις μεγάλες πύλες της μεγάλης αυλής. Ο λαός δεν επιτρεπόταν να εισέλθει στο Ναό. Μόνο ο αρχιερέας, οι ιερείς και Λευίτες εισέρχονταν στον πρόναο και τα Άγια, για να προσφέρουν τις καθιερωμένες από το Μωυσή θυσίες και να επιτελέσουν τις τελετουργίες. Ο λαός στεκόταν στην ευρύχωρη αυλή και στις απειράριθμες παρακείμενες στοές, όπου παρακολουθούσε τις θυσίες, τις προσευχές και τις άλλες διάφορες τελετές των ιερέων.

Με έκπληξη και θαυμασμό παρατήρησαν πως η μικρή Μαρία όχι μόνο δεν έφερε κάποια αντίσταση, όπως ήταν φυσικό, όταν ένα μικρό παιδί αποχωριστεί τους γονείς του, αλλά με χαρά ακολούθησε τον σεβάσμιο Ζαχαρία στο Ναό του Κυρίου. Η χάρις του Θεού είχε σκεπάσει κάθε φυσική Της αντίδραση, το γνωστό στους ψυχολόγους «άγχος αποχωρισμού», και την είχε καταστήσει  “πολύτιμο σκεύος εκλογής”.

Η παμπάλαια χριστιανική παράδοση αναφέρει πως ο γέρων Ζαχαρίας, κατά θείαν έμπνευση, οδήγησε τη Μαρία στα Άγια των Αγίων. Εκεί, στο ιερότατο, θεοσκότεινο και απρόσιτο διαμέρισμα του Ναού εισήλθε για να περάσει τα παιδικά Της χρόνια ως πολύτιμος θησαυρός σε ασφαλές θησαυροφυλάκιο!

Οι συνθήκες ζωής στο χώρο εκείνο ήταν λίαν δυσμενείς για ένα κοινό θνητό. Όπως είπαμε, βασίλευε πυκνό σκοτάδι και η είσοδος οποιουδήποτε ήταν αυστηρά απαγορευμένη, για τη χορήγηση τροφής. Όμως η μικρή Μαρία ήταν ένα γενναίο κορίτσι που ήταν αποφασισμένο να κάνει υπερήφανους τους Γονείς της.

Αυτό κράτησε δώδεκα ολόκληρα χρόνια, μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε χρόνων Της. Τότε ο Ζαχαρίας μαζί με άλλους σεβάσμιους και ευλαβείς ιερείς του Ναού αποφάσισαν ότι η Μαριάμ είχε ολοκληρώσει την θητεία της στα  Άγια των Αγίων και ήταν καιρός να περάσει στο προσκήνιο της ανθρώπινης ιστορίας.

Η μεγάλη και παγκόσμια θεομητορική εορτή των Εισοδίων εορτάζεται λαμπρά στο Πυργί και με γενναιόδωρο κέρασμα που απόλαυσαν οι μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου. Το σημαντικότερο προνόμιο όμως ήταν η συμμετοχή, προπορευόμενοι μάλιστα, στην πάνδημη λιτανεία. Χρόνια πολλά!

Ημέρα μνήμης η 17^η Νοεμβρίου για όλα τα σχολεία της χώρας, αποδίδοντας φόρο τιμής στους φοιτητές του Πολυτεχνείου. Οι μαθητές της Ε΄ τάξης του  Δημοτικού σχολείου Πυργίου  μαζί με τον δάσκαλό τους Κώστα Ζυγλάκη  ετοίμασαν ένα καταπληκτικό χρονικό του Πολυτεχνείου πλαισιωμένο από ποιήματα, μουσική και οπτικοακουστικό υλικό. Το αμφιθέατρο ήταν γεμάτο από μικρούς και μεγάλους. Στην διακόσμηση του σκηνικού συνέβαλλε αποφασιστικά η δασκάλα Κατερίνα Γρηγορίου.

Σε όλη την Ελλάδα οι μαθητές, ανήμερα της επετείου, τιμούν την εξέγερση του Πολυτεχνείου. 50 χρόνια πέρασαν από τον ηρωικό ξεσηκωμό της νεολαίας  ενάντια στο 7χρονο δικτατορικό και φασιστικό καθεστώς- που εκτός των άλλων επέφερε και εθνικά δεινά (εισβολή των τούρκικων στρατευμάτων στην μαρτυρική  Κύπρο). Η αντίσταση απέναντι στη Χούντα των συνταγματαρχών, ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου για ψωμί- παιδεία- ελευθερία και δημοκρατία αποτελούν πολύτιμη πηγή γνώσης, έμπνευσης και παραδειγματισμού για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο.

Το Πολυτεχνείο, το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός που συνέβη στη χώρα μας τα τελευταία 50 χρόνια, θα μείνει για πάντα σύμβολο της ελευθερίας.

Όπως και οι ανθρώπινες σχέσεις, έτσι και η Δημοκρατία, ως πολιτικό καθεστώς, δεν πρέπει ποτέ να θεωρείται ως «δεδομένη», αλλά θέλει γύρω από αυτήν πολλή δουλειά προκειμένου να μην ξεχνάμε τα αυτονόητα.

Από την Αθηνά Σκαπινάκη, εκπαιδευτικό δασκάλα του τμήματος ένταξης:

Η ώρα του διαλείμματος είναι πάντα για τα παιδιά μία ευχάριστη ώρα για την οποία  ανυπομονούν. Ωστόσο μια βροχερή μέρα η ευχάριστη αυτή αναμονή μπορεί να μετατραπεί σε βαρετό κενό καθώς τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν στην αυλή. Γι’ αυτόν τον λόγο αυτήν τη βροχερή Δευτέρα σκεφτήκαμε να απασχοληθούμε δημιουργικά  παίζοντας όλοι μαζί στον προθάλαμο του σχολείου μας μουσικές καρέκλες. Έτσι η ώρα πέρασε πολύ ευχάριστα και διασκεδαστικά και περάσαμε όμορφα όλοι μαζί.

Το σκάκι, ένα από τα αρχαιότερα παιχνίδια στρατηγικής, λογικής και αυτοσυγκέντρωσης, έχει κερδίσει εδώ και λίγο καιρό περίοπτη θέση στον ελεύθερο χρόνο των μαθητών μας. Αποτελεί δικαιωματικά έναν από τους πιο γνωστούς τρόπους για να περάσουν εποικοδομητικά το χρόνο τους και να ακονίσουν το μυαλό τους μικροί και μεγάλοι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Πυργίου.

Δεν  είναι τυχαίο που ο μεγάλος Αμερικανός επιστήμονας, πολιτικός και εφευρέτης του αλεξικέραυνου Βενιαμίν Φραγκλίνος χαρακτήρισε το σκάκι ως “μια εικόνα της ζωής”..!

Και είχε απόλυτο δίκιο, αφού δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως το σκάκι αντικατοπτρίζει την ίδια την ανθρώπινη ζωή καθώς, μέσα από αυτό, τα παιδιά μαθαίνουν πως κάθε επιλογή τους επιφέρει συνέπειες, είτε θετικές είτε αρνητικές.

Υποστηρικτές των παιδιών στην προσπάθειά τους να προσπελάσουν τα μυστικά των μαιτρ είναι δύο σκακιστές δάσκαλοι, ο γυμναστής μας  και ο ενθουσιώδης νέος δάσκαλος της Ε’ Τάξης, πολύ ικανός επίσης στην επιστήμη των υπολογιστών.

Ποια είναι τα οφέλη του σκακιού για τα παιδιά  πρωτοσχολικής ηλικίας;

-Εκμάθηση διαχείρισης της ήττας

-Διδαχή ομαδικού πνεύματος

-Ανάπτυξη αυτοελέγχου και αυτορρύθμισης

-Συγκέντρωση προσοχής

-Βελτίωση μνήμης και οπτικοκινητικού συντονισμού

-Καλύτερες επιδόσεις στα μαθήματα

Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες  που αποδεικνύουν ότι ειδικά για ηλικίες από Α’ Δημοτικού  μέχρι 12 χρονών, το σκάκι βοηθά την ανάπτυξη της σκέψης (μνήμη, ευφυΐα) και στην ικανότητα να μαθαίνουν να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις.

Επιπλέον, τα παιδιά, μέσα από την παραπάνω διαδικασία, μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα για τις πράξεις τους, να είναι ευρηματικά και να προάγουν την ευγενή άμιλλα, αφού η σωστή συμπεριφορά στη σκακιέρα αποτελεί προαπαιτούμενο για έναν σκακιστή.

Το σκάκι δεν απαιτεί ταλέντο ή συγκεκριμένες ικανότητες. Μπορεί να ιντριγκάρει ακόμα και τα πιο μικρά παιδιά των 6 ετών, ενώ στα 8 πλέον χρόνια ένα παιδί μπορεί να ασχοληθεί με αυτό σοβαρά. Δεδομένου ότι πρόκειται για ένα εγκεφαλικό χόμπυ με σχεδόν μηδενική σωματική δραστηριότητα  θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι τα παιδιά θα το βρουν βαρετό. Αντιθέτως!  Στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, τα παιδιά ενθουσιάζονται με το γεγονός ότι έχουν να κάνουν με Βασίλισσες & Βασιλιάδες κι έναν ολόκληρο στρατό, υπό τις οδηγίες τους. Εξάλλου, και η ενασχόληση με το τάμπλετ εξίσου «καθιστική» δεν είναι; Στο σκάκι τουλάχιστον η κατοχή των κανόνων του σκακιού είναι μόνο η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού.

Το σχολείο μας υπόσχεται να προωθήσει την ευγενή μαθητική άμιλλα με σκακιστικό όμιλο και θα έχει στη διάθεση των μαθητών καινούργιες σκακιέρες.

Με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και με τη συμμετοχή πλήθος κόσμου εορτάστηκαν σήμερα οι Άγιοι Παμμέγιστοι Ταξιάρχες στα Μεστά της Χίου. Το Δημοτικό Σχολείο Πυργίου συμμετείχε με τιμητικό άγημα που έφερε την σημαία. Η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία έγινε προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκου, στον Ιερό Ναό παμμεγίστων Ταξιαρχών και ακολούθησε σύμφωνα με το έθιμο αρτοκλασία και προσκύνημα των Ταξιαρχών στην πλατεία του χωριού στο οποίο προφυλακή ήταν η σημαιοφόρος και οι παραστάτες από το Σχολείο μας.

Αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία στο θαυμαστό έργο του ναού των Ταξιαρχών στα Μεστά που είναι η μεγαλύτερη εκκλησία της Χίου και μία από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα!

Οι Μεστούσοι μιλούν συχνά για το θαύμα των Ταξιαρχών. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν έφυγαν οι Γενουάτες από τα Μεστά, οι χωριανοί προσπαθούσαν δύο χρόνια με τόνους πυρίτιδας να γκρεμίσουν τον Πύργο αλλά ένα κομμάτι από την αριστερή πλευρά δεν έπεφτε. Τότε βάλανε παραπάνω πυρίτιδα με αποτέλεσμα οι πέτρες να καταπλακώσουν έναν εργάτη. Μία βδομάδα έσκαβαν για να τον βρουν και παρακαλούσαν τους Ταξιάρχες να βγει ζωντανός. Πράγματι μετά από μία εβδομάδα τον βρήκαν σώο και αβλαβή. Όταν τον ρώτησαν πως σώθηκε, τους είπε ότι τον προστάτευσε ένας ρωμαλέος νέος που κράταγε τις πέτρες για να μην πέσουν πάνω του. Αυτός ήταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Έτσι οι Μεστούσοι ξεκίνησαν να χτίζουν προς τιμήν του τον περικαλλή αυτόν Ναό και τον αφιέρωσαν στους Ταξιάρχες.

Όλα μεγαλόπρεπα στο πανηγύρι των Μεστών και τα κεράσματα που απολαύσαμε πλουσιότατα!

Η 28^η Οκτωβρίου αποτελεί μια από τις κομβικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Ο χαρακτηρισμός της ως εποποιίας υποδηλώνει με ακρίβεια όχι μόνο την πρόσληψή της από τους παππούδες μας που έζησαν στη διεθνή συγκυρία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και τη σημασία της στη μεταγενέστερη περίοδο μέχρι σήμερα. Πώς προσλαμβάνουν όμως τα  παιδιά στο Ελληνικό Δημοτικό σχολείο την γιορτή του «ΟΧΙ»; To πιο συγκινητικό είναι ότι κατανοούν εξαιρετικά πρώιμα, αναπάντεχα ίσως, ότι εξίσου ισχυρή με την πραγματική, ολιγάνθρωπη κοινότητα στην οποία οι κάτοικοι, π.χ του Πυργίου, κατανοούν έμπρακτα τους δεσμούς τους μέσα από την καθημερινή τους επαφή και αλληλεπίδραση, υπάρχει μια συλλογική συνείδηση, μια «φαντασιακή κοινότητα», της οποίας τα πολυάριθμα μέλη, κάποια από αυτά θαμμένα στα βουνά του Αλβανικού Μετώπου, αντιλαμβάνονται νοερά τους δεσμούς που τα ενώνουν.

Ήταν ωραία η σημερινή γιορτή στην μεγάλη πλατεία του Πυργίου γιατί ήταν ανθρωποκεντρική. Η ομιλία ήταν ιαματική, στραμμένη στο ψυχοκοινωνικό τραύμα της Κατοχής, μιλούσε για την τοπική ιστορία και πώς καθημερινοί άνθρωποι του νησιού της Μαστίχας έδειξαν ανιδιοτέλεια. Επιπλέον, δεξιώθηκε δημοσίευσης στην μεγαλύτερης επισκεψιμότητας ελληνική εκπαιδευτική ιστοσελίδα  που δεν συνηθίζει να δημοσιεύει σχολικές ομιλίες. Εδώ: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/430448_isorropontas-anamesa-stin-aytomastigosi-kai-ton-panigyrismo-mia-sholiki-omilia

Οι χοροί- επιτέλους!- δεν ήταν απεδαφοποιημένοι από μια λόγια «επινόηση της παράδοσης», κατάλληλοι για μια δήθεν αριστεία μαθητών με αχαλίνωτο ναρκισσισμό-στους «αχαΐρευτους» πετάμε μια μπάλα κι άστους στην ευήθη αγαλλιωσύνη που θα έλεγαν κι οι Βρονταδούσσιοι…

Αντιθέτως, ήταν οι δημοφιλείς κυκλωτικοί όπως θα έλεγε κι ο Διονύσης Σαββόπουλος, αναπτυξιακά κατάλληλοι για παιδιά Δημοτικού, χοροί που συνεχίζουν να ευωχούν τα λαϊκοθρησκευτικά πανηγύρια του Ανατολικού Αιγαίου και δεν αποκλείουν.

Σαν μια συνωμοσία του δημοκρατικού Δήμου, «ασορτί» με την χθεσινή λαϊκή ετυμηγορία στις Δημοτικές Εκλογές,  στην Εθνική γιορτή, για πρώτη φορά στα χρονικά, είχε εξαφανιστεί η πρωτοκαθεδρία και οι λεγόμενοι «επίσημοι» και «οι Αρχές» ανακατεύτηκαν με τον πάνδημο λαό. Έναν λαό αυτόχθονα αλλά και ευημερούντες, καλοντυμένους  μετανάστες «από όλες τις φυλές του Ισραήλ» που τα παιδιά τους ενισχύουν το μαθητικό δυναμικό του τοπικού σχολείου και προσδοκούν -σε μια από τις μοναδικές σήμερα νησίδες ευμάρειας- ειρήνη και να βρέξει ο καλός Θεούλης! Αμήν.

26 Οκτωβρίου σήμερα και γιορτάζει ο πολιούχος Άγιος και προστάτης των Αρμολίων, Άγιος Δημήτριος. Για να τιμήσουμε τη χάρη του δώσαμε το παρόν!

Οι μαθητές της Στ΄ τάξης με τη δασκάλα τους,  κρατώντας το εθνικό μας σύμβολο, προσκύνησαν την αρχαία εικόνα του Αγίου Δημητρίου που κοσμεί τον ομώνυμο πάνσεπτο ναό, τοπόσημο των Αρμολίων.  Αξίζει κάθε επισκέπτης να κάνει μία βόλτα μέσα στα σοκάκια και τα καλντερίμια του χωριού και να επισκεφθεί την διπλανή εκκλησία της Παναγίας, που είναι ενωμένη με τον Άγιο Δημήτριο στην πλατεία του χωριού, όπου σώζεται ένα από τα πιο ωραία Τέμπλα (χρονολογείται το 1744).

Προς τα βορειοδυτικά του χωριού, πάνω στην κορυφή του λόφου του Λυκουριού βρίσκεται το βυζαντινό κάστρο των Απολίχνων στο οποίο οι Γενοβέζοι είχαν εγκαταστήσει το διοικητικό μέγαρο των Μαστιχοχωρίων. Χτίστηκε το 1446 από τον Ιερώνυμο Ιουστινιάνι. Η ανάβαση στο κάστρο είναι σηματοδοτημένη από το άκρο του οικισμού και ευελπιστούμε να πραγματοποιήσουμε εκεί έναν ανοιξιάτικο περίπατο με το σχολείο μας.

Η αρχαία ονομασία του χωριού ήταν Ερμόλεια, από τον θεό Ερμή και σήμερα, με την εμπορική ανάπτυξη που γνωρίζει το χωριό δεν φαίνεται τυχαία η ονοματοδοσία! Άλλωστε την δικαιούται ως σταυροδρόμι για τα νότια χωριά..!

Μείναμε γοητευμένοι από τα αρχοντικά Αρμόλια με την μακρόχρονη παράδοση στην κατασκευή και διακόσμηση κεραμικών  και τις θαυμάσιες συλλογές τοπικών κεραμικών στα μαγαζιά αλλά και την καλαισθησία του οικισμού, γεμάτου με λεμονιές, με πράσινα αυτή την εποχή μοσχομυρωδάτα λεμόνια αλλά και στολισμένου σε κάθε βήμα με λουλουδιασμένες γλάστρες.