Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την τραγωδία στα Τέμπη όπου
χάθηκαν 57 ζωές κάναμε ένα διαφορετικό μάθημα στο σχολείο. Συζητήσαμε ποιες
προϋποθέσεις θα πρέπει να ισχύουν σε κάθε μας μετακίνηση με τα μέσα μεταφοράς και
φτιάξαμε μία αφίσα με το «Τρένο της Χαράς».
Σε αυτό το τρένο επιβιβάζονται οικογένειες, παιδιά και φίλοι και ξεκινούν μακρινά
ταξίδια, άλλοι για λόγους δουλειάς κι άλλοι για διασκέδαση. Κάθε ένας επιβάτης
κουβαλάει τα δικά του όνειρα και τους στόχους του ενώ οι προορισμοί διαφέρουν. Όλοι
όμως αισθάνονται χαρά κι απολαμβάνουν τη διαδρομή καθώς υπάρχουν οι υπεύθυνοι που
ελέγχουν και τηρούν τα μέτρα ασφαλείας κι εξασφαλίζουν τις κατάλληλες υποδομές. Έτσι
πραγματοποιούνται ασφαλή ταξίδια και οι επιβάτες φτάνουν στον προορισμό τους.

Τα παιδιά της Δ΄ τάξης, στα πλαίσια του Εργαστηρίου δεξιοτήτων με θέμα την διατροφή, συνεργάστηκαν άψογα για τη δημιουργία δύο πεντανόστιμων Κέικ που παρασκεύασαν με τη δασκάλα τους κα Μαρία στην τάξη εκτελώντας την παρακάτω νόστιμη συνταγή. Τα κέικ ψήθηκαν στον ευρύχωρο φούρνο του  νηπιαγωγείου και κεράστηκαν όλα τα παιδιά και τα νήπια.

Μπράβο! Γιατί η μαγειρική & ζαχαροπλαστική είναι το πρώτο βήμα για την αυτονομία των εκκολαπτόμενων πολιτών στις Δημοκρατίες.

• Υλικά για το κέικ
• 4 μεσαία αυγά
• 250 γρ. βούτυρο
• 350 γρ. ζάχαρη
• 250 ml γάλα πλήρες
• 400 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
• 125 γραμ. κακάο

Μέθοδος:

• Xτυπάμε στο μίξερ με το φτερό σε μεσαία ταχύτητα το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψουν καλά.
• Έπειτα προσθέτουμε σιγά σιγά τα αυγά που πριν έχουμε χτυπήσει συνεχίζοντας το ανακάτεμα στην ίδια ταχύτητα μέχρι να γίνουν ένα ομοιογενές μείγμα.
• Συνεχίζοντας το ανακάτεμα σε μεσαία ταχύτητα προσθέτουμε το αλεύρι με το κακάο και σιγά σιγά και το γάλα.
• Αδειάζουμε το μείγμα μας σε φόρμα κέικ που πριν έχουμε βουτυρώσει και αλευρώσει καλά και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στον αέρα στους 170-180 βαθμούς για περίπου 40-45 λεπτά.
• 

Στις 15 Φεβρουαρίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Καρκίνου στα πλαίσια του μαθήματος των Αγγλικών με την Γ και Δ τάξη αποφασίσαμε να δουλέψουμε σε ομάδες και να φτιάξουμε μια μεγάλη αφίσα με θετικά μηνύματα και ζωγραφιές τόσο στα αγγλικά όσο και στα ελληνικά αφιερωμένα σ αυτά τα παιδιά, τους μικρούς μας ήρωες .Τα παιδιά εργάστηκαν με ζήλο βρίσκοντας αισιόδοξα μότο και μεταφράζοντας τα συνεργαζόμενα αρμονικά για τον κοινό σκοπό. Φυσικά και στη δασκάλα των Αγγλικών ζητήθηκε απ’ τους μικρούς δασκάλους να φτιάξει την δική της ζωγραφιά συνοδευόμενη από θετικό μήνυμα. Καθ’ όλη την διάρκεια συζητούσαμε παρέα τις λέξεις και τις γράφαμε στον πίνακα   εξηγώντας τις, τα ηνία πάντα είχαν οι μικροί μας δάσκαλοι .Το αποτέλεσμα αποτυπώθηκε σε ένα υπέροχο πόστερ, μα πιο πολύ απ’ αυτό την εργασία, θα πρέπει να σημειωθεί ο ενθουσιασμός και η εφευρετικότητα των παιδιών, ορμόμενα απ’ το πόση χαρά και εμψύχωση θα έδιναν στους μικρούς μαχητές της ζωής. Έτσι όπως μόνο οι ψυχές των παιδιών ξέρουν απλόχερα να μοιράζουν αγάπη

Για το Δημοτικό Σχολείο Πυργίου και τον Σύλλογο Διδασκόντων του, είναι πάγια γραμμή η προσφορά στον συνάνθρωπο, πρωτίστως στους άτυχους και αδικημένους αδελφούς μας. Ειδικά, στο βαθμό που το σχολείο έχει το προνόμιο να φιλοξενεί νέους εκπαιδευτικούς με γερές, φρέσκιες σπουδές που ανατρέπουν τα μισάνθρωπα στερεότυπα, όπως οι πρόσφατα αναδυόμενες αναπηρικές σπουδές.

Τα ποιοτικά Ευρωπαϊκά σχολεία-φάροι συμπερίληψης, υιοθετώντας το κοινωνικό μοντέλο για τους άτυχους και αδικημένους αδελφούς μας υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι με δυσικανότητες-(προτιμάμε τον μοντέρνο όρο δυσικανότητες από τον όρο “βλάβες”) – ανεξάρτητα από την αιτία της και το είδος βλάβης– ουσιαστικά αναπηροποιούνται εξαιτίας της αποτυχίας της κοινωνίας να εξυπηρετήσει τις ανάγκες τους. Το κοινωνικό μοντέλο δεν αποτελεί άρνηση των σημαντικών επιπτώσεων που έχουν οι βλάβες στη ζωή των αναπήρων, αλλά επικεντρώνεται στα διάφορα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά εμπόδια που επιβάλλονται στη βάση αυτών των βλαβών.

Το Σχολείο μας, υιοθετώντας μια παιδαγωγική ένταξης κάλεσε τα παιδιά του Χιακού Σωματείου Γονέων νοητικά υστερούντων να επισκεφθούν τους μαθητές & μαθήτριες ώστε να έχουν τη χαρά να παίξουν όλα τα παιδιά μαζί. Ανταλλάξαμε αναμνηστικά δώρα και φωτογραφίες και γίναμε καλύτεροι άνθρωποι και υπεύθυνοι εκκολαπτόμενοι πολίτες!

Είχαμε την τύχη να φιλοξενηθούμε την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου στο υπέροχο Μουσείο Μαστίχας μετά από έντονη επιθυμία των μαθητών του σχολείου μας! Οι μαθητές της Α, Β, Γ, Δ τάξης ταξίδεψαν στο παρελθόν και είδαν παιχνίδια με τα οποία διασκέδαζαν τότε τα παιδιά της ηλικίας τους. Τελικά, δεν υπάρχουν και τόσες διάφορες στη διασκέδαση της παιδικής ηλικίας..!

Έπειτα, προσπάθησαν να αναβιώσουν μόνοι τους μέσω του πυλού όσα είδαν και έμαθαν!Το πιο συναρπαστικό από όλα όμως ήταν ότι η ιστορίας της Χίου και η δημιουργία της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγων έπαιρναν ζωή μπροστά στα μάτια τους μέσω της τεχνολογίας που διαθέτει αυτός ο λαμπρός χώρος! Σας ευχαριστούμε πολύ!

Στις 9 Φεβρουαρίου, εν όψει της Παγκόσμιας ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας, στα πλαίσια του μαθήματος των Αγγλικών με την Γ τάξη αποφασίσαμε να δουλέψουμε σε ομάδες αναζητώντας λέξεις με ρίζα ελληνική. Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν από τον πλούτο των ελληνικών λέξεων. Καθώς  συζητούσαμε  τις λέξεις , τις γράφαμε στον πίνακα  και ταυτόχρονα η παρέα της μάθησης αποπειρούσε την ερμηνεία τους,  πραγματοποιώντας μια πυρετώδη προσπάθεια επεξήγησης .Το ομαδικό αποτέλεσμα αποτυπώθηκε σε  αφίσα για την τάξη.

Την Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου, οι μεγάλες τάξεις του σχολείου μας επισκέφθηκαν το Μουσείο Μαστίχας. Ακολουθεί ένα κείμενο με τις σκέψεις των παιδιών που αποτυπώνει το πώς βίωσαν τη συγκεκριμένη εμπειρία:
«Επισκεφθήκαμε σήμερα το Μουσείο Μαστίχας Χίου για να παρακολουθήσουμε το
εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Μνήμες Αντικειμένων». Μόλις φθάσαμε στο Μουσείο μάς
υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά και φιλόξενη διάθεση η διαχειρίστρια του Μουσείου κ.
Παϊδούση Ελένη.
Αρχικά μας έδειξε μία πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση με εικόνες δεκατριών
αντικειμένων. Τα αντικείμενα αυτά τα είχαν πάρει μαζί τους οι πρόσφυγες το 1922 πριν και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατά τον ερχομό τους στη Χίο. Είχαν πολύ ενδιαφέρον καθώς τα περισσότερα από αυτά δεν ήταν είδη πρώτης ανάγκης, γεγονός που κέντρισε αμέσως την περιέργειά μας.
Στη συνέχεια μας έδωσε έναν χάρτη και μας ανέθεσε μία αποστολή. Έπρεπε να
περιπλανηθούμε στην περιοδική έκθεση του Μουσείου με τίτλο «Απέναντι» η οποία
φιλοξενούσε τα δεκατρία αντικείμενα της παρουσίασης και να σημειώσουμε στον χάρτη τη θέση των αντικειμένων.
Στο τέλος γίναμε όλοι μαζί μία παρέα και διαβάσαμε τις προσωπικές μαρτυρίες που
συνόδευαν αυτά τα δεκατρία αντικείμενα και εξηγούσαν την ιστορία τους. Η κουβέντα
αυτή μάς θύμισε ιστορίες που μας λένε οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Έτσι ήταν και
αυτές οι ιστορίες των αντικειμένων, αφηγήσεις απλών ανθρώπων που όμως υπήρξαν οι
αφανείς ήρωες μεγάλων γεγονότων.
Κυρία Ελένη, σας ευχαριστούμε θερμά για όλη σας την υπομονή και τη φιλοξενία! Μας κάνατε ένα μάθημα ιστορίας που δεν ήταν ακριβώς μάθημα όπως μας εξηγήσατε και στην αρχή της συνάντησής μας. Η περιπλάνηση στο Μουσείο με τον χάρτη και την αποστολή που μας αναθέσατε ήταν το καλύτερο σημείο του προγράμματος! Και τα μαξιλαράκια όμως που μας δώσατε να καθίσουμε με τις χαρούμενες φατσούλες μας έφτιαξαν το κέφι! Όλα ήταν υπέροχα! Μάθαμε και διασκεδάσαμε παράλληλα!»