Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου, το σχολείο μας αποφάσισε να γιορτάσει λίγο διαφορετικά!

Σήμερα, οι μαθητές και οι μαθήτριες των μεγαλύτερων τάξεων, Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, άφησαν για λίγο τα θρανία τους και πήραν έναν διαφορετικό ρόλο: έγιναν… δάσκαλοι και δασκάλες!  Με ενθουσιασμό μπήκαν στις μικρότερες τάξεις και ανέλαβαν να παρουσιάσουν ένα μικρό μάθημα στους μικρότερους μαθητές. Στη Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού έγιναν για λίγο δάσκαλοι Γεωγραφίας , ενώ στη Β΄ και Α΄ Δημοτικού ανέλαβαν να διδάξουν Μαθηματικά .

Οι μικρότεροι μαθητές συμμετείχαν με χαρά και περιέργεια, ενώ οι μεγαλύτεροι είχαν την ευκαιρία να βιώσουν από κοντά τι σημαίνει να βρίσκεσαι στην άλλη πλευρά της τάξης: να εξηγείς, να βοηθάς, να ενθαρρύνεις και να μοιράζεσαι τη γνώση σου.

Η δράση αυτή έγινε μια όμορφη ευκαιρία για συνεργασία και επικοινωνία ανάμεσα στις τάξεις, αλλά και για να καταλάβουν τα παιδιά πως ο ρόλος του εκπαιδευτικού δεν είναι μόνο να μεταδίδει γνώσεις. Είναι να εμπνέει, να στηρίζει, να ενθαρρύνει και να βρίσκεται δίπλα στους μαθητές του.

Και ποιος ξέρει… Ίσως ανάμεσα στους σημερινούς μας «μικρούς δασκάλους» να κρύβεται και ένας μελλοντικός εκπαιδευτικός!

Χρόνια πολλά σε όλους τους εκπαιδευτικούς που καθημερινά κάνουν τη γνώση, την αγάπη και το σχολείο ένα όμορφο ταξίδι!

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, που γιορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου, αφιερώσαμε μια ξεχωριστή μέρα στους ανθρώπους που έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας: τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας.

Μιλήσαμε με τα παιδιά για τους ηλικιωμένους, για τη σημαντική θέση που έχουν στην οικογένεια και στη ζωή μας, αλλά και για όλα όσα μπορούμε να μάθουμε από τις ιστορίες, τις εμπειρίες και τη σοφία τους. Μέσα από συζήτηση και σχετικά βίντεο, τα παιδιά μοιράστηκαν σκέψεις και συναισθήματα και αναγνώρισαν την αξία της αγάπης, της φροντίδας και του σεβασμού προς την τρίτη ηλικία.

Στη συνέχεια, με πολλή χαρά και ενθουσιασμό, δημιουργήσαμε μια όμορφη κατασκευή-δώρο, την οποία τα παιδιά θα προσφέρουν στους αγαπημένους τους παππούδες και γιαγιάδες, ως μια μικρή ένδειξη αγάπης και ευγνωμοσύνης.

Η πιο ξεχωριστή στιγμή, όμως, ήταν όταν είχαμε την ευκαιρία να γεφυρώσουμε την απόσταση με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Μέσα από μια βιντεοκλήση, επικοινωνήσαμε με τη γιαγιά και τον παππού της δασκάλας μας, που ζουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Τα παιδιά τούς είπαν μια μεγάλη, ζεστή «καλημέρα» και τους χάρισαν χαμόγελα και όμορφες ευχές.  Για λίγο, η απόσταση έπαψε να υπάρχει και η σχολική μας τάξη γέμισε με τη ζεστασιά μιας οικογενειακής αγκαλιάς.

Μια ημέρα γεμάτη χαμόγελα, δημιουργία, συγκίνηση και ένα πολύτιμο μάθημα για τα παιδιά μας: να αγαπάμε, να σεβόμαστε και να μην ξεχνάμε ποτέ τους ανθρώπους που μας χάρισαν τις δικές τους αγκαλιές και τις δικές τους ιστορίες.