Δημοτικό Σχολείο Μυρτιάς Πεδιάδος

Η µάγισσα Φρικαντέλα µισεί αφάνταστα όλα τα καλά. Δε χορεύει καλαµατιανό. Χορεύει µόνο κακαµατιανό. Δεν τρώει ποτέ της καλαµαράκια. Τρώει µόνο κακαµαράκια. Δεν πίνει πορτοκαλάδα, µόνο πορτοκακάδα. Αλλά, πάνω απ’ όλα, µισεί τα κάλαντα. Όταν, λοιπόν, παραµονές πρωτοχρονιάς ακούει τα παιδιά της γειτονιάς να τραγουδάνε τα κάλαντα, γίνεται έξω φρενών, τους κλέβει τις φωνές τους και τις φυλακίζει σε µπαλόνια. Η απολαυστική περιπέτεια συνεχίζεται στους χιο­νισµένους δρόµους της πόλης και στο κάστρο της µάγισσας, στα µαγικά δωµάτια του οποίου, τα παιδιά µε επικεφαλής τον τετραπέρατο Σεβαστια­νό Μπισµπικούκη αναζητούν τα µπαλόνια µε τις κλεµµένες φωνές τους. 

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο

​Ο Ευγένιος Τριβιζάς ζει την εποχή που τον γέννησε. Την κατέχει, την αισθάνεται και την εκφράζει. Στα γραφτά του ότι κι αν είναι -στίχος ή πεζά, παραµύθια  για µικρά παιδιά ή θέατρο, κινείται σαν άνθρωπος που έχει γευθεί όλες τις αντινοµίες, τις παραξενιές, και τις εξάρσεις του καιρού του. Σ’ αυτά που προσδέχεται προσθέτει τη φαντασία, την ποίηση, την εφευρετικότητα της δικής του ιδιοσυγκρασίας. Στο θεατρικό του: “Το όνειρο του σκιάχτρου” συγκεντρώνει τα µηνύµατα της εποχής αυτής, που κυκλοφορούν και φορτίζουν τον αέρα που ανασαίνουµε όλοι µας. Συλλαµβάνει τα συνθήµατα της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της απολύτρωσης και τα βρίσκουµε µεταπλασµένα ποιητικά, φανταστικά, στο ασάλευτο Σκιάχτρο του. Τί ζητάει το καρφωµένο αυτό οµοίωµα του ανθρώπου; Να σαλέψει, να ξεκολλήσει, να κόψει τα δεσµά του, να ανεξαρτοποιηθεί! Το ‘χουνε στήσει για φόβητρο των πανελεύθερων πουλιών, αυτός είναι ο προορισµός του, µα εκείνο άλλα λαχταρά. Να κινηθεί, να πετάξει, να υπάρξει, να δράσει! Και τα πουλιά ψυχανεμίζονται την επιθυµία του, το µήνυµα που εκπέµπει η απελπισµένη προσπάθειά του. Αισθάνονται την κρυφή ελπίδα του ασάλευτου πλάσµατος. Συντρέχουν όλα λοιπόν τον αγώνα του φτερουγίζοντας τριγύρω συµπονετικά και δίνοντάς του οδηγίες. Και το ονειροπαρµένο Σκιάχτρο µεθυσµένο από λόγια, ιδέες, συµβουλές, παραγγέλµατα ξεχνά ολότελα τον προορισµό του που είναι να τροµάζει τα πουλιά. ‘Οχι µόνο δεν προστατεύει το χωράφι µα δίνει και την άδεια να χορταίνουν από τα λαχανικά που έχει στη φύλαξή του. Και βέβαια κάποτε η ώρα της αποκάλυψης φθάνει (ακριβώς όπως και στα ανθρώπινα). Ο ιδιοκτήτης ξεσκεπάζει την αλήθεια.

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο

Οι ιστορίες αδέσποτων παρουσιάστηκαν ως θεατρικοί μονόλογοι από τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Μυρτιάς στο πλαίσιο του προγράμματος «Αδέσποτα οι φίλοι που εγκαταλείψαμε»

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο

Στη χώρα του άπληστου Βασιλιά Αρπατίλαου απαγορεύονται οι …Κυριακές, τα πάρτυ γενεθλίων, οι παιδικές χαρές, μέχρι και ο λόξυγγας! Όλοι δουλεύουν νύχτα-μέρα για να γεμίζει με διαμάντια το θησαυροφυλάκιό του Βασιλιά. Η καταχθόνια σύμβουλός του, Σαυριλία Βρισελιέ, σχεδιάζει να καταργήσει ακόμη και τα όνειρα με την καινούργια της εφεύρεση, τα «εφιαλτικά μαξιλάρια», για να δουλεύουν όλοι περισσότερο, χωρίς γκρίνιες και παράπονα. Όμως σε αυτή την απόπειρα θα βρει απέναντί του την αντίσταση των παιδιών, που με τη βοήθεια της δασκάλας τους θα προσπαθήσουν να ανατρέψουν το τρομερό σχέδιο

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο

Σε ένα μακρινό νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και αποφασίζουν να τις εξολοθρεύσουν με δηλητήρια, παγίδες και χίλιους δύο απάνθρωπους τρόπους. Σε λίγο έχουν σχεδόν επιτύχει τον σκοπό τους. Μόνο μια μαύρη γάτα έχει απομείνει ζωντανή. Τα μέλη της αδελφότητας είναι αποφασισμένα να τη βρουν και να την εξοντώσουν. Αλλά και η γάτα είναι αποφασισμένη να επιζήσει. Αυτή είναι η ιστορία ενός ανελέητου διωγμού, ενός απελπισμένου έρωτα, μιας πικρής προδοσίας – αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας μαύρης γάτας. “Η τελευταία μαύρη γάτα”: ένα μυθιστόρημα από τον “ποιητή παραμυθιών” Ευγένιο Τριβιζά, που κερδίζει από την πρώτη σελίδα και κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μια συναρπαστική περιπέτεια που συνδυάζει τον λυρισμό με το χιούμορ, τη συγκίνηση με το μυστήριο, την απόγνωση με την ελπίδα, ένα δριμύ “κατηγορώ” κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της δεισιδαιμονίας.

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο

Στο θαυμάσιο μυθιστόρημα του Kαρόλου Nτίκενς που πρωτοκυκλοφόρησε το 1843  κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Eμπενέζερ Σκρουτζ, που η τσιγκουνιά του δεν έχει προηγούμενο. O Σκρουτζ δεν είναι σε θέση να ζήσει, ν’ αγαπήσει, να χαρεί. Tο κύριο μέλημά του είναι πως θα ξοδέψει λιγότερα για τις ανάγκες του. Όλα αυτά μέχρι που τον επισκέπτεται το πνεύμα των Xριστουγέννων. Στη συνέχεια, όλα αλλάζουν… O Σκρουτζ ανακαλύπτει την επιτυχία, τη γαλήνη και την αγάπη. Kαταλαβαίνει ότι τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο απ’ αυτά τα συναισθήματα. Mπορούμε να πούμε ότι “Tο Πνεύμα των Xριστουγέννων” αποτελεί έναν ύμνο στη χαρά της ζωής και στην αγάπη.

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο

Στους Ὄρνιθες (414 π.Χ.) δύο μεσήλικες Αθηναίοι, ο ενεργητικότατος Πεισθέταιρος και ο μάλλον άχρωμος Ευελπίδης, αναγκάζονται από τη μάστιγα της αθηναϊκής δικομανίας να εγκαταλείψουν την Αθήνα. Έπειτα από περιπλανήσεις μεταξύ ουρανού και γης, φτάνουν στο χώρο των πουλιών. Εκεί, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, που αμβλύνονται με τη μεσολάβηση του Τηρέα, ο οποίος άλλοτε ήταν άνθρωπος (βασιλιάς της Θράκης) και τώρα, μετά την απορνέωσή του, πουλί (τσαλαπετεινός), υιοθετείται το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Πεισθέταιρου και κατασκευάζεται, μεταξύ ουρανού και γης, η πόλη Νεφελοκοκκυγυία, ως το αποφασιστικό βήμα για την ανάκτηση της (κατά Πεισθέταιρον) αρχαίας κοσμοκρατορίας των πουλιών. Πριν καλά-καλά χτιστεί η μετέωρη πόλη, καταφθάνουν απεσταλμένοι των θιγόμενων θεών, που κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν, επειδή η παρεμβαλλόμενη Νεφελοκοκκυγυία εμποδίζει την τσίκνα από τις θυσίες να ανέλθει στον ουρανό, Αθηναίοι αξιωματούχοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλουν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη νέα πόλη, καιροσκόποι κάθε λογής, που σπεύδουν να επωφεληθούν από τη νέα κατάσταση, και κάποιοι αυτόκλητοι υποστηρικτές, όπως ο (φιλάνθρωπος και μισόθεος) Προμηθέας. Όλοι αυτοί αντιμετωπίζονται δεόντως από τον Πεισθέταιρο.

Ετικέτες:Γιορτές, Θέατρο