Feed
Άρθρα
Σχόλια
Screenshot 2023 09 30 172018
Στη χώρα του άπληστου Βασιλιά Αρπατίλαου απαγορεύονται οι …Κυριακές, τα πάρτυ γενεθλίων, οι παιδικές χαρές, μέχρι και ο λόξυγγας! Όλοι δουλεύουν νύχτα-μέρα για να γεμίζει με διαμάντια το θησαυροφυλάκιό του Βασιλιά. Η καταχθόνια σύμβουλός του, Σαυριλία Βρισελιέ, σχεδιάζει να καταργήσει ακόμη και τα όνειρα με την καινούργια της εφεύρεση, τα «εφιαλτικά μαξιλάρια», για να δουλεύουν όλοι περισσότερο, χωρίς γκρίνιες και παράπονα. Όμως σε αυτή την απόπειρα θα βρει απέναντί του την αντίσταση των παιδιών, που με τη βοήθεια της δασκάλας τους θα προσπαθήσουν να ανατρέψουν το τρομερό σχέδιο
Σε ένα μακρινό νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και αποφασίζουν να τις εξολοθρεύσουν με δηλητήρια, παγίδες και χίλιους δύο απάνθρωπους τρόπους. Σε λίγο έχουν σχεδόν επιτύχει τον σκοπό τους. Μόνο μια μαύρη γάτα έχει απομείνει ζωντανή. Τα μέλη της αδελφότητας είναι αποφασισμένα να τη βρουν και να την εξοντώσουν. Αλλά και η γάτα είναι αποφασισμένη να επιζήσει. Αυτή είναι η ιστορία ενός ανελέητου διωγμού, ενός απελπισμένου έρωτα, μιας πικρής προδοσίας – αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας μαύρης γάτας.
“Η τελευταία μαύρη γάτα”: ένα μυθιστόρημα από τον “ποιητή παραμυθιών” Ευγένιο Τριβιζά, που κερδίζει από την πρώτη σελίδα και κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μια συναρπαστική περιπέτεια που συνδυάζει τον λυρισμό με το χιούμορ, τη συγκίνηση με το μυστήριο, την απόγνωση με την ελπίδα, ένα δριμύ “κατηγορώ” κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της δεισιδαιμονίας.
 
Screenshot 2023 09 30 170142
Screenshot 2023 09 30 165939
Στο θαυμάσιο μυθιστόρημα του Kαρόλου Nτίκενς που πρωτοκυκλοφόρησε το 1843  κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Eμπενέζερ Σκρουτζ, που η τσιγκουνιά του δεν έχει προηγούμενο. O Σκρουτζ δεν είναι σε θέση να ζήσει, ν’ αγαπήσει, να χαρεί. Tο κύριο μέλημά του είναι πως θα ξοδέψει λιγότερα για τις ανάγκες του. Όλα αυτά μέχρι που τον επισκέπτεται το πνεύμα των Xριστουγέννων. Στη συνέχεια, όλα αλλάζουν… O Σκρουτζ ανακαλύπτει την επιτυχία, τη γαλήνη και την αγάπη. Kαταλαβαίνει ότι τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο απ’ αυτά τα συναισθήματα. Mπορούμε να πούμε ότι “Tο Πνεύμα των Xριστουγέννων” αποτελεί έναν ύμνο στη χαρά της ζωής και στην αγάπη.
Η Eιρήνη παρουσιάστηκε το 421 π.Χ. στους δραματικούς αγώνες της εορτής των Μεγάλων Διονυσίων και κέρδισε το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης  έγραψε την κωμωδία αυτή κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, που κατέληξαν στην ειρήνη του Νικία, με την οποία οι λαοί των δύο αντιπάλων ήλπιζαν ότι θα λήξει ο Πελοποννησιακός πόλεμος.

Η υπόθεση της κωμωδίας είναι η ακόλουθη: ο αμπελουργός Τρυγαίος, ένας απλός και τίμιος αγρότης, δεν αντέχει άλλο τις συμφορές από τον πόλεμο και αποφασίζει ν’ ανέβει στον ουρανό καβάλα σ’ ένα σκαθάρι, που ο ίδιος είχε αναθρέψει γι’ αυτόν το σκοπό. Στόχος του είναι να κάνει τα παράπονά του στο Δία και να ζητήσει ειρήνη για το καλό των Ελλήνων. Φτάνοντας στον ουρανό, μαθαίνει από τον Ερμή ότι οι θεοί έχουν αποτραβηχτεί στο πιο ψηλό σημείο του, αγανακτισμένοι από τις διαρκείς εχθροπραξίες των αντιπάλων. Στη θέση τους έχει μείνει ο θεός Πόλεμος, ο οποίος έκλεισε την Ειρήνη σε μια σπηλιά και ετοιμάζεται να βάλει όλες τις πόλεις σ’ ένα γουδί για να τις καταστρέψει. Ο Τρυγαίος καλεί όλους τους Έλληνες και κυρίως τους απλούς πολίτες να βοηθήσουν, ώστε όλοι μαζί να μετακινήσουν το βράχο που φράζει την είσοδο της σπηλιάς, για να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Η προσπάθεια στέφεται με επιτυχία την τρίτη φορά. Η Ειρήνη ξεπροβάλλει από τη σπηλιά συνοδευόμενη από δύο ωραίες κόρες, τη θεά των καρπών, την Οπώρα και τη θεά των επίσημων τελετών και εορτών, τη Γιορτή. Το υπόλοιπο της κωμωδίας είναι ένας ύμνος για την ειρήνη, ένα γλέντι για την απελευθέρωση της θεάς. Κυριαρχεί η χαρά της ζωής και η δημιουργία. Μετά το θρίαμβο και μέσα στη γενική ευθυμία, βρίσκει ο Αριστοφάνης την ευκαιρία να γελοιοποιήσει τους πολεμοκάπηλους και τους εμπόρους των όπλων.
Η κωμωδία του Αριστοφάνη Ειρήνη συμβολίζει τον πόθο του ανθρώπου για την εξάλειψη του πολέμου και την επικράτηση της ειρήνης. Αναφέρεται στο όραμα αυτό, για το οποίο τόσοι αγώνες έχουν γίνει και τόσο ανθρώπινο αίμα έχει χυθεί.

 

 

 

 

Screenshot 2023 09 30 165713

Στους Ὄρνιθες (414 π.Χ.) δύο μεσήλικες Αθηναίοι, ο ενεργητικότατος Πεισθέταιρος και ο μάλλον άχρωμος Ευελπίδης, αναγκάζονται από τη μάστιγα της αθηναϊκής δικομανίας να εγκαταλείψουν την Αθήνα. Έπειτα από περιπλανήσεις μεταξύ ουρανού και γης, φτάνουν στο χώρο των πουλιών. Εκεί, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, που αμβλύνονται με τη μεσολάβηση του Τηρέα, ο οποίος άλλοτε ήταν άνθρωπος (βασιλιάς της Θράκης) και τώρα, μετά την απορνέωσή του, πουλί (τσαλαπετεινός), υιοθετείται το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Πεισθέταιρου και κατασκευάζεται, μεταξύ ουρανού και γης, η πόλη Νεφελοκοκκυγυία, ως το αποφασιστικό βήμα για την ανάκτηση της (κατά Πεισθέταιρον) αρχαίας κοσμοκρατορίας των πουλιών. Πριν καλά-καλά χτιστεί η μετέωρη πόλη, καταφθάνουν απεσταλμένοι των θιγόμενων θεών, που κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν, επειδή η παρεμβαλλόμενη Νεφελοκοκκυγυία εμποδίζει την τσίκνα από τις θυσίες να ανέλθει στον ουρανό, Αθηναίοι αξιωματούχοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλουν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη νέα πόλη, καιροσκόποι κάθε λογής, που σπεύδουν να επωφεληθούν από τη νέα κατάσταση, και κάποιοι αυτόκλητοι υποστηρικτές, όπως ο (φιλάνθρωπος και μισόθεος) Προμηθέας. Όλοι αυτοί αντιμετωπίζονται δεόντως από τον Πεισθέταιρο.

Screenshot 2023 09 30 165347

« Πιο πρόσφατα Άρθρα

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων