Δημοτικό Σχολείο Μυρτιάς Πεδιάδος

Eίμαι η Καλλισθένη από το χωριό Φερτέκι της Καππαδοκίας κοντά στη Νίγδη… Είμαι η Λωξάντρα… Είμαι ο Απόστολος, από το παραθαλάσσιο χωριό Ατζανός, κοντά στην Πέργαμο απέναντι από τη Λέσβο… Είμαι η Δέσποινα από το χωριό Κενάταλα της Καππαδοκίας κοντά στο Γκέλβερι… Το όνομά μου είναι Σαρβάρ, είμαι 16 χρονών, από το Αφγανιστάν.[1] Αγαπώ το φθινόπωρο επειδή τα φύλλα των δέντρων παίρνουν ωραία χρώματα, αν και το αγαπημένο μου χρώμα είναι το γαλάζιο του ουρανού. Μου αρέσει να παρατηρώ τα δέντρα, γιατί μου θυμίζουν τη ζωή μου και την οικογένειά μου. Δέντρα ψηλά και με πολλούς καρπούς μου φέρνουν στο νου εικόνες της καλής ζωής που είχα όταν ήμουν μικρός. Μου φέρνουν στο νου και τη γέννηση της αδερφής μου που χάρισε καινούριο φως στο σπίτι μας. Δέντρα ξερά και χωρίς φύλλα μου θυμίζουν δύσκολες στιγμές απώλειας, που έγιναν αιτία να μαραθεί αυτή η οικογένεια. Λόγω του πολέμου αναγκάστηκα να εγκαταλείψω την πατρίδα μου και να έρθω στην Ευρώπη. Τώρα βρίσκομαι στην Ελλάδα και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν ξυπνάω το πρωί είναι ένα καλύτερο μέλλον. Θέλω να γίνω φίλος σας, ώστε να μάθω εύκολα τα ήθη και τα έθιμα της χώρας σας. Θέλω να γίνω σαν εσάς, να ζήσω όπως εσείς.Σας ζητάω να είστε ευγενικοί και φιλικοί μεταξύ σας. Ο πόλεμος φέρνει μόνο δυστυχία. Το όνομά μου είναι Φαρίντ, είμαι 17 χρονών,από τη Συρία. Με ρώτησαν ποιό είναι το ωραιότερο μέρος για μένα.Απάντησα ότι είναι η πόλη μου στη Συρία, εκεί όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Οι καλύτερες αναμνήσεις για μένα από τη Συρία είναι όταν μαζευόμασταν με την οικογένειά μου, τρώγαμε όλοι μαζί και γελούσαμε. Μου λείπει η Δαμασκός και οι παλιές γειτονιές. Ελπίζω να μπορέσω να γυρίσω πίσω και να ξαναζωντανέψω τις αναμνήσεις μου. Ονειρεύομαι να γυρίσω στη Συρία για να ξαναβρεθώ με τους γονείς μου και να φάμε μαζί. Στις αρχές του 2016 έφυγα από τη Συρία για την Τουρκία, όπου έμεινα τρεις μήνες. Εκεί γνώρισα κάποιον που του έδωσα χρήματα για να με περάσει στη Μυτιλήνη. Μετά ο Ερυθρός Σταυρός με έστειλε στην Πάτρα. Ονειρεύομαι να γίνω πιλότος, για να μπορέσω να γυρίσω στην Ελλάδα και να σας ξαναδώ. Το όνομά μου είναι Ζολμάν, είμαι 15 χρονών, από το Αφγανιστάν. Το 2015, λόγω της επίθεσης των Ταλιμπάν στην πόλη μου, αναγκάστηκα να φύγω από την πατρίδα μου. Πείνασα, δίψασα και κινδύνεψα να πνιγώ στη θάλασσα του Αιγαίου. Εμένα με έσωσε ο Αλάχ και οι ευχές των γονιών μου. Μου ζήτησαν να ζωγραφίσω τη ζωή μου και εγώ ζωγράφισα δέντρα στη σειρά. Η ιστορία των δέντρων αυτών μοιάζει με τη δική μου ιστορία. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν σαν ένα πράσινο δεντράκι και μεγάλωνα, σαν όλα τα μικρά δέντρα. Οι γονείς μου, σαν τη γη, με πότιζαν και μου έδιναν ό,τι είχα ανάγκη. Όμως, ξαφνικά όλα άλλαξαν. Οι καταστροφές πήραν τη θέση των καλών καιρών. Άρχισε ο πόλεμος. Κι εγώ βρέθηκα μόνος, σαν μικρό, αδύναμο δεντράκι μέσα στην καταιγίδα. Έπρεπε να φύγω, δεν είχα άλλη επιλογή. Έτσι, ξεκίνησα ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Θέλω να ξεκινήσω την καινούρια μου ζωή εδώ και να μεγαλώσω. Τώρα εδώ, στην Ελλάδα, αισθάνομαι καλύτερα. Μπορώ χωρίς φόβο να βγω από το σπίτι και να πάω σχολείο. Όταν βλέπω τους συμμαθητές μου νιώθω πάρα πολύ χαρούμενος. Σιγά σιγά βρίσκω ελπίδα για το μέλλον. [1] Μονόλογοι από το Αιγαίο, «Το ταξίδι και τα όνειρα ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων» Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Τα παραπάνω κείμενα παρουσιάστηκαν ως θεατρικοί μονόλογοι στη χριστουγεννιάτικη γιορτή μας : «Τότε εσύ… τώρα εγώ. Μας ενώνει η αγάπη» Ιούλιος 2016: «Δον Κιχώτης», του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Συμμετοχή στο Φεστιβάλ «Ταξιδεύοντας Ισπανία» του Μουσείου Καζαντζάκη. 19/5/2021 Ο Δον Κιχώτης από τη Μάντσα, επηρεασμένος από τα ιπποτικά μυθιστορήματα, ξεκινά να πραγματοποιήσει τα λαμπρά κατορθώματα που τον περιμένουν: θ’ αναμετρηθεί με γίγαντες θεόρατους, θα τα βάλει με ολόκληρες στρατιές, θα κατατροπώσει το κακό και θα συντρέξει τους κατατρεγμένους, κι όλα αυτά για να γίνει άξιος να τον αγαπήσει η πανέμορφη δέσποινά του, η ασύγκριτη Δουλτσινέα. Αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει: ιππότες και δεσποσύνες υπάρχουν πια μόνο στη φαντασία του. Σύντροφος και υπηρέτης του Δον Κιχώτη στις τραγελαφικές του περιπέτειες, ο πιστός Σάντσο Πάντσα, που από τη μια προσπαθεί να τον λογικέψει, από την άλλη όμως περιμένει και πλούσια ανταμοιβή από τις δόξες και τιμές που θα κερδίσει το αφεντικό του Ιούνιος 2016: «Το όνειρο του σκιάχτρου» του Ευγένιου Τριβιζά 19/5/2021 ​Ο Ευγένιος Τριβιζάς ζει την εποχή που τον γέννησε. Την κατέχει, την αισθάνεται και την εκφράζει. Στα γραφτά του ότι κι αν είναι -στίχος ή πεζά, παραµύθια για µικρά παιδιά ή θέατρο, κινείται σαν άνθρωπος που έχει γευθεί όλες τις αντινοµίες, τις παραξενιές, και τις εξάρσεις του καιρού του. Σ’ αυτά που προσδέχεται προσθέτει τη φαντασία, την ποίηση, την εφευρετικότητα της δικής του ιδιοσυγκρασίας. Στο θεατρικό του: “Το όνειρο του σκιάχτρου” συγκεντρώνει τα µηνύµατα της εποχής αυτής, που κυκλοφορούν και φορτίζουν τον αέρα που ανασαίνουµε όλοι µας. Συλλαµβάνει τα συνθήµατα της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της απολύτρωσης και τα βρίσκουµε µεταπλασµένα ποιητικά, φανταστικά, στο ασάλευτο Σκιάχτρο του. Τί ζητάει το καρφωµένο αυτό οµοίωµα του ανθρώπου; Να σαλέψει, να ξεκολλήσει, να κόψει τα δεσµά του, να ανεξαρτοποιηθεί! Το ‘χουνε στήσει για φόβητρο των πανελεύθερων πουλιών, αυτός είναι ο προορισµός του, µα εκείνο άλλα λαχταρά. Να κινηθεί, να πετάξει, να υπάρξει, να δράσει! Και τα πουλιά ψυχανεμίζονται την επιθυµία του, το µήνυµα που εκπέµπει η απελπισµένη προσπάθειά του. Αισθάνονται την κρυφή ελπίδα του ασάλευτου πλάσµατος. Συντρέχουν όλα λοιπόν τον αγώνα του φτερουγίζοντας τριγύρω συµπονετικά και δίνοντάς του οδηγίες. Και το ονειροπαρµένο Σκιάχτρο µεθυσµένο από λόγια, ιδέες, συµβουλές, παραγγέλµατα ξεχνά ολότελα τον προορισµό του που είναι να τροµάζει τα πουλιά. ‘Οχι µόνο δεν προστατεύει το χωράφι µα δίνει και την άδεια να χορταίνουν από τα λαχανικά που έχει στη φύλαξή του. Και βέβαια κάποτε η ώρα της αποκάλυψης φθάνει (ακριβώς όπως και στα ανθρώπινα). Ο ιδιοκτήτης ξεσκεπάζει την αλήθεια. Ιούνιος 2015: «Ιστορίες αδέσποτων» 19/5/2021 Οι ιστορίες αδέσποτων παρουσιάστηκαν ως θεατρικοί μονόλογοι από τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Μυρτιάς στο πλαίσιο του προγράμματος «Αδέσποτα οι φίλοι που εγκαταλείψαμε» Χριστούγεννα 2014: «Τα μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά 19/5/2021 ​Στη χώρα του άπληστου Βασιλιά Αρπατίλαου απαγορεύονται οι …Κυριακές, τα πάρτυ γενεθλίων, οι παιδικές χαρές, μέχρι και ο λόξυγγας! Όλοι δουλεύουν νύχτα-μέρα για να γεμίζει με διαμάντια το θησαυροφυλάκιό του Βασιλιά. Η καταχθόνια σύμβουλός του, Σαυριλία Βρισελιέ, σχεδιάζει να καταργήσει ακόμη και τα όνειρα με την καινούργια της εφεύρεση, τα «εφιαλτικά μαξιλάρια», για να δουλεύουν όλοι περισσότερο, χωρίς γκρίνιες και παράπονα. Όμως σε αυτή την απόπειρα θα βρει απέναντί του την αντίσταση των παιδιών, που με τη βοήθεια της δασκάλας τους θα προσπαθήσουν να ανατρέψουν το τρομερό σχέδιο Ιούνιος 2014: «Η τελευταία μαύρη γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά (Διασκευή για το θέατρο: Ουτατζή Πελαγία) 19/5/2021 ​Σε ένα μακρινό νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και αποφασίζουν να τις εξολοθρεύσουν με δηλητήρια, παγίδες και χίλιους δύο απάνθρωπους τρόπους. Σε λίγο έχουν σχεδόν επιτύχει τον σκοπό τους. Μόνο μια μαύρη γάτα έχει απομείνει ζωντανή. Τα μέλη της αδελφότητας είναι αποφασισμένα να τη βρουν και να την εξοντώσουν. Αλλά και η γάτα είναι αποφασισμένη να επιζήσει. Αυτή είναι η ιστορία ενός ανελέητου διωγμού, ενός απελπισμένου έρωτα, μιας πικρής προδοσίας – αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας μαύρης γάτας. “Η τελευταία μαύρη γάτα”: ένα μυθιστόρημα από τον “ποιητή παραμυθιών” Ευγένιο Τριβιζά, που κερδίζει από την πρώτη σελίδα και κρατά αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μια συναρπαστική περιπέτεια που συνδυάζει τον λυρισμό με το χιούμορ, τη συγκίνηση με το μυστήριο, την απόγνωση με την ελπίδα, ένα δριμύ “κατηγορώ” κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και της δεισιδαιμονίας. Χριστούγεννα 2013: «Το πνεύμα των Χριστουγέννων» του Κ. Ντίκενς 19/5/2021 ​Στο θαυμάσιο μυθιστόρημα του Kαρόλου Nτίκενς που πρωτοκυκλοφόρησε το 1843 κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο Eμπενέζερ Σκρουτζ, που η τσιγκουνιά του δεν έχει προηγούμενο. O Σκρουτζ δεν είναι σε θέση να ζήσει, ν’ αγαπήσει, να χαρεί. Tο κύριο μέλημά του είναι πως θα ξοδέψει λιγότερα για τις ανάγκες του. Όλα αυτά μέχρι που τον επισκέπτεται το πνεύμα των Xριστουγέννων. Στη συνέχεια, όλα αλλάζουν… O Σκρουτζ ανακαλύπτει την επιτυχία, τη γαλήνη και την αγάπη. Kαταλαβαίνει ότι τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο απ’ αυτά τα συναισθήματα. Mπορούμε να πούμε ότι “Tο Πνεύμα των Xριστουγέννων” αποτελεί έναν ύμνο στη χαρά της ζωής και στην αγάπη. Ιούνιος 2013: «Η Ειρήνη» του Αριστοφάνη 19/5/2021 Picture ​Η Eιρήνη παρουσιάστηκε το 421 π.Χ. στους δραματικούς αγώνες της εορτής των Μεγάλων Διονυσίων και κέρδισε το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε την κωμωδία αυτή κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, που κατέληξαν στην ειρήνη του Νικία, με την οποία οι λαοί των δύο αντιπάλων ήλπιζαν ότι θα λήξει ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Η υπόθεση της κωμωδίας είναι η ακόλουθη: ο αμπελουργός Τρυγαίος, ένας απλός και τίμιος αγρότης, δεν αντέχει άλλο τις συμφορές από τον πόλεμο και αποφασίζει ν’ ανέβει στον ουρανό καβάλα σ’ ένα σκαθάρι, που ο ίδιος είχε αναθρέψει γι’ αυτόν το σκοπό. Στόχος του είναι να κάνει τα παράπονά του στο Δία και να ζητήσει ειρήνη για το καλό των Ελλήνων. Φτάνοντας στον ουρανό, μαθαίνει από τον Ερμή ότι οι θεοί έχουν αποτραβηχτεί στο πιο ψηλό σημείο του, αγανακτισμένοι από τις διαρκείς εχθροπραξίες των αντιπάλων. Στη θέση τους έχει μείνει ο θεός Πόλεμος, ο οποίος έκλεισε την Ειρήνη σε μια σπηλιά και ετοιμάζεται να βάλει όλες τις πόλεις σ’ ένα γουδί για να τις καταστρέψει. Ο Τρυγαίος καλεί όλους τους Έλληνες και κυρίως τους απλούς πολίτες να βοηθήσουν, ώστε όλοι μαζί να μετακινήσουν το βράχο που φράζει την είσοδο της σπηλιάς, για να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Η προσπάθεια στέφεται με επιτυχία την τρίτη φορά. Η Ειρήνη ξεπροβάλλει από τη σπηλιά συνοδευόμενη από δύο ωραίες κόρες, τη θεά των καρπών, την Οπώρα και τη θεά των επίσημων τελετών και εορτών, τη Γιορτή. Το υπόλοιπο της κωμωδίας είναι ένας ύμνος για την ειρήνη, ένα γλέντι για την απελευθέρωση της θεάς. Κυριαρχεί η χαρά της ζωής και η δημιουργία. Μετά το θρίαμβο και μέσα στη γενική ευθυμία, βρίσκει ο Αριστοφάνης την ευκαιρία να γελοιοποιήσει τους πολεμοκάπηλους και τους εμπόρους των όπλων. Η κωμωδία του Αριστοφάνη Ειρήνη συμβολίζει τον πόθο του ανθρώπου για την εξάλειψη του πολέμου και την επικράτηση της ειρήνης. Αναφέρεται στο όραμα αυτό, για το οποίο τόσοι αγώνες έχουν γίνει και τόσο ανθρώπινο αίμα έχει χυθεί. Ιούνιος 2012: Οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη 19/5/2021 Στους Ὄρνιθες (414 π.Χ.) δύο μεσήλικες Αθηναίοι, ο ενεργητικότατος Πεισθέταιρος και ο μάλλον άχρωμος Ευελπίδης, αναγκάζονται από τη μάστιγα της αθηναϊκής δικομανίας να εγκαταλείψουν την Αθήνα. Έπειτα από περιπλανήσεις μεταξύ ουρανού και γης, φτάνουν στο χώρο των πουλιών. Εκεί, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, που αμβλύνονται με τη μεσολάβηση του Τηρέα, ο οποίος άλλοτε ήταν άνθρωπος (βασιλιάς της Θράκης) και τώρα, μετά την απορνέωσή του, πουλί (τσαλαπετεινός), υιοθετείται το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Πεισθέταιρου και κατασκευάζεται, μεταξύ ουρανού και γης, η πόλη Νεφελοκοκκυγυία, ως το αποφασιστικό βήμα για την ανάκτηση της (κατά Πεισθέταιρον) αρχαίας κοσμοκρατορίας των πουλιών. Πριν καλά-καλά χτιστεί η μετέωρη πόλη, καταφθάνουν απεσταλμένοι των θιγόμενων θεών, που κινδυνεύουν να λιμοκτονήσουν, επειδή η παρεμβαλλόμενη Νεφελοκοκκυγυία εμποδίζει την τσίκνα από τις θυσίες να ανέλθει στον ουρανό, Αθηναίοι αξιωματούχοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλουν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη νέα πόλη, καιροσκόποι κάθε λογής, που σπεύδουν να επωφεληθούν από τη νέα κατάσταση, και κάποιοι αυτόκλητοι υποστηρικτές, όπως ο (φιλάνθρωπος και μισόθεος) Προμηθέας. Όλοι αυτοί αντιμετωπίζονται δεόντως από τον Πεισθέταιρο. Χριστούγεννα 2011: «Φρικαντέλα» η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα, του Ευγένιου Τριβιζά

Ετικέτες:Θέατρο, Ιστορία

Eίμαι η Καλλισθένη από το χωριό Φερτέκι της Καππαδοκίας κοντά στη Νίγδη… Είμαι η Λωξάντρα… Είμαι ο Απόστολος, από το παραθαλάσσιο χωριό Ατζανός, κοντά στην Πέργαμο απέναντι από τη Λέσβο… Είμαι η Δέσποινα από το χωριό Κενάταλα της Καππαδοκίας κοντά στο Γκέλβερι…Το όνομά μου είναι Σαρβάρ, είμαι 16 χρονών, από το Αφγανιστάν.[1] Αγαπώ το φθινόπωρο επειδή τα φύλλα των δέντρων παίρνουν ωραία χρώματα, αν και το αγαπημένο μου χρώμα είναι το γαλάζιο του ουρανού. Μου αρέσει να παρατηρώ τα δέντρα, γιατί μου θυμίζουν τη ζωή μου και την οικογένειά μου. Δέντρα ψηλά και με πολλούς καρπούς μου φέρνουν στο νου εικόνες της καλής ζωής που είχα όταν ήμουν μικρός. Μου φέρνουν στο νου και τη γέννηση της αδερφής μου που χάρισε καινούριο φως στο σπίτι μας. Δέντρα ξερά και χωρίς φύλλα μου θυμίζουν δύσκολες στιγμές απώλειας, που έγιναν αιτία να μαραθεί αυτή η οικογένεια. Λόγω του πολέμου αναγκάστηκα να εγκαταλείψω την πατρίδα μου και να έρθω στην Ευρώπη. Τώρα βρίσκομαι στην Ελλάδα και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν ξυπνάω το πρωί είναι ένα καλύτερο μέλλον. Θέλω να γίνω φίλος σας, ώστε να μάθω εύκολα τα ήθη και τα έθιμα της χώρας σας. Θέλω να γίνω σαν εσάς, να ζήσω όπως εσείς.Σας ζητάω να είστε ευγενικοί και φιλικοί μεταξύ σας. Ο πόλεμος φέρνει μόνο δυστυχία.Το όνομά μου είναι Φαρίντ, είμαι 17 χρονών,από τη Συρία. Με ρώτησαν ποιό είναι το ωραιότερο μέρος για μένα.Απάντησα ότι είναι η πόλη μου στη Συρία, εκεί όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Οι καλύτερες αναμνήσεις για μένα από τη Συρία είναι όταν μαζευόμασταν με την οικογένειά μου, τρώγαμε όλοι μαζί και γελούσαμε. Μου λείπει η Δαμασκός και οι παλιές γειτονιές. Ελπίζω να μπορέσω να γυρίσω πίσω και να ξαναζωντανέψω τις αναμνήσεις μου. Ονειρεύομαι να γυρίσω στη Συρία για να ξαναβρεθώ με τους γονείς μου και να φάμε μαζί. Στις αρχές του 2016 έφυγα από τη Συρία για την Τουρκία, όπου έμεινα τρεις μήνες. Εκεί γνώρισα κάποιον που του έδωσα χρήματα για να με περάσει στη Μυτιλήνη. Μετά ο Ερυθρός Σταυρός με έστειλε στην Πάτρα. Ονειρεύομαι να γίνω πιλότος, για να μπορέσω να γυρίσω στην Ελλάδα και να σας ξαναδώ. Το όνομά μου είναι Ζολμάν, είμαι 15 χρονών, από το Αφγανιστάν. Το 2015, λόγω της επίθεσης των Ταλιμπάν στην πόλη μου, αναγκάστηκα να φύγω από την πατρίδα μου. Πείνασα, δίψασα και κινδύνεψα να πνιγώ στη θάλασσα του Αιγαίου. Εμένα με έσωσε ο Αλάχ και οι ευχές των γονιών μου. Μου ζήτησαν να ζωγραφίσω τη ζωή μου και εγώ ζωγράφισα δέντρα στη σειρά. Η ιστορία των δέντρων αυτών μοιάζει με τη δική μου ιστορία. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν σαν ένα πράσινο δεντράκι και μεγάλωνα, σαν όλα τα μικρά δέντρα. Οι γονείς μου, σαν τη γη, με πότιζαν και μου έδιναν ό,τι είχα ανάγκη. Όμως, ξαφνικά όλα άλλαξαν. Οι καταστροφές πήραν τη θέση των καλών καιρών. Άρχισε ο πόλεμος. Κι εγώ βρέθηκα μόνος, σαν μικρό, αδύναμο δεντράκι μέσα στην καταιγίδα. Έπρεπε να φύγω, δεν είχα άλλη επιλογή. Έτσι, ξεκίνησα ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Θέλω να ξεκινήσω την καινούρια μου ζωή εδώ και να μεγαλώσω. Τώρα εδώ, στην Ελλάδα, αισθάνομαι καλύτερα. Μπορώ χωρίς φόβο να βγω από το σπίτι και να πάω σχολείο. Όταν βλέπω τους συμμαθητές μου νιώθω πάρα πολύ χαρούμενος. Σιγά σιγά βρίσκω ελπίδα για το μέλλον. [1] Μονόλογοι από το Αιγαίο, «Το ταξίδι και τα όνειρα ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων» Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Τα παραπάνω κείμενα παρουσιάστηκαν ως θεατρικοί μονόλογοι στη χριστουγεννιάτικη γιορτή μας : «Τότε εσύ… τώρα εγώ. Μας ενώνει η αγάπη»

Ετικέτες:Θέατρο, Ιστορία