Φέτος οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄τάξης υποδέχτηκαν τον Μάρτιο με… χελιδονίσματα!

Το έθιμο του καλαντίσματος της  Άνοιξης χάνεται στα βάθη των αιώνων, τότε που ακόμη ο Μάρτης ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και, για να τον προϋπαντήσουν, έψελναν ευχές και κάλαντα είτε την 1η Μαρτίου είτε στις 21 Μαρτίου, που είναι η πρώτη μέρα της εαρινής ισημερίας.

Παιχνίδι της άνοιξης – Χελιδόνα. Ελλάδα δεκαετία 1920 . ύψ. 23 εκ. Μουσείο Μπενάκη 1

Σύμφωνα με το έθιμο, τα παιδιά γυρνούν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν τα Χελιδονίσματα, κρατώντας ένα ξύλινο ή χάρτινο χελιδόνι. Τα κορίτσια φορούν στεφάνια από λουλούδια και κρατούν καλάθια γεμάτα με φύλλα κισσού. Ακόμα, δίνουν ένα βραχιολάκι από ασπροκόκκινη κλωστή, για να μη μας κάψει ο ήλιος. Αυτά τα βραχιολάκια μετά από 40 μέρες τα αφήνουμε στις τριανταφυλλιές ή στα κλαδιά των δέντρων, για να τα πάρουν τα χελιδόνια και να χτίσουν τις φωλιές τους.

Παλιά οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά λάδι, κρασί, αλεύρι, σιτάρι, αβγά και σε λίγες περιπτώσεις χρήματα, αφού τα χελιδόνια και τα παιδιά με τις ευχές τους έφερναν τη χαρά στα σπιτικά τους. Έπαιρναν από τα καλαθάκια τους και λίγα φύλλα κισσού, για να τα βάλουν στο κοτέτσι. Έτσι, θα γεννούσαν πολλά αβγά οι κότες τους!

Με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, κ. Νίκα Παναγιώτας, οι μαθητές της Α’ τάξης παρουσίασαν στους μαθητές και τους δασκάλους των υπόλοιπων τάξεων τα Χελιδονίσματα που ακούγονται στα Δωδεκάνησα.

Κάλαντα Δωδεκανήσου

Τα αγόρια κρατούσαν στα χέρια τους κλάβες (ξύλινα κρουστά) για να κρατούν τον ρυθμό ή χελιδόνια από χαρτόνι, στολισμένα με κορδέλες και κουδουνάκια. Αντίστοιχα, τα κορίτσια φορούσαν στεφάνια από λουλούδια και κρατούσαν στολισμένα καλαθάκια γεμάτα με φύλλα κισσού και μαρτάκια, τα οποία στη συνέχεια μοίρασαν σε μικρούς και μεγάλους!