Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα,και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους.
Τα θεριά ν’ αγαπάς και τ’ ανήμερα,τα νησιά, τα ποτάμια, τ’ αστέρια.Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθαφίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια .
Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα,και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους.
Ν’ αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαιτη δική σου γαλήνη και κείναπου μ’ αγάπη το νου μας φωτίζουνε,και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.
Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα,και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους.
Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα,και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους.
