Διαδικτυακή συνάντηση με τη συγγραφέα Κα Αγγελική Δαρλάση
Τα παιδιά της τάξης μας , Γ-Δ, διάβασαν τους μύθους: Το Πετροκάραβο, Η Ελιά, Ο Λυράρης και οι Νεράιδες, Το κάστρο της Ωριάς, Η Γοργόνα, Οι Μοίρες και συζητούν για αυτά τα βιβλία με τη συγγραφέα
Πώς εμπνευστήκατε του μύθους; ρωτάνε τα παιδιά
Κοιτάζοντας τη θάλασσα έβλεπα στη μέση μακριά στο πέλαγος κάποιο βράχο να θυμίζει καράβι και αναρωτιόμουν πώς να βρέθηκε εκεί.Για για τις Μοίρες ήξερα τις ιστορίες, καμιά φορά μου τις έλεγε η γιαγιά μου.Κι εγώ, όταν είχα γεννήσει είχε αφήσει η γιαγιά μου ένα γλυκό με τρία κουταλάκια πάνω στο τραπέζι για τις μοίρες, είχε μείνει ως παράδοση.
Κι εγώ στην ηλικία σας, γιατί μη ξεχνάτε ότι κι εμείς ήμασταν κάποτε παιδιά, και πήγαινα το καλοκαίρι με τους γονείς μου εκδρομές πάντα μου άρεσε να ακούω τις ιστορίες που έλεγαν για τα κάστρα, τους πύργους, για μαρμαρωμένους ανθρώπους γιατίέχουμε πάρα πολλές τέτοιες ιστορίες για μαρμαρωμένους ανθρώπους ή μαρμαρωμένα μέρη.
Και πρέπει αν σας πω ότι εγώ δεν είχα χωριό γιατί ο μπαμπάς μου είναι 3 γενιά Αθηναίος.
Η γιαγιά μου ήταν από χωριό και η μαμά μου από την Ξάνθη που κι αυτή είναι μεγάλη πόλη.
Εδώ τα παιδιά λένε για το δικό τους χωριό ή για τα δικά τους χωριά και την καταγωγή τους από τους γονείς και αν έχουν επισκεφτεί αυτά τα μέρη, ιδιαίτερα τα μακρινά
Η Κα Δαρλάση λέει για τις δυσκολίες της καραντίνας στην πόλη και πόσο τυχεροί είμαστε που περνάμε αυτές τις δύσκολες μέρες στο χωριό.
Επανεκτιμούμε, συνεχίζει τη σχέση μας με τη φύση και καταλαβαίνουμε πόσο καλύτερο είναι μην είμαστε ΄σαν τα ποντίκια΄στις πόλεις.
Εγώ που λέτε επειδή δεν είχα χωριό άκουγα αυτές τις ιστορίες και διάβαζα τις ιστορίες του λαογράφου Ν.Πολίτη και μου άρεσε να διαβάζω αυτές τις ιστορίες που ήταν σαν παραμύθια.
Και τώρα ακόμη ¨στήνω αυτί¨όταν ακούω να διηγούνται τέτοιες ιστορίες. Είναι κρίμα να μην τις γνωρίζουν τα παιδιά γιατί αυτές οι ιστορίες χάνονται σιγά-σιγά
Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω αυτές τις ιστορίες και ξεκίνησα με τη Γοργόνα. Δεν ήξερα πώς να τη γράψω και τελικά ΄γράφτηκε σε 15 σύλλαβο, όπως τα δημοτικά μας τραγούδια που δεν ξέρουμε ακριβώς ποιοι τα έγραψαν, δημιουργήθηκαν από το λαό.
Επειδή όταν μιλάμε, πολλές φορές, είναι σα να μιλάμε σε 15 σύλλαβο.Κάθε γλώσσα έχει τη δική της μουσική, όπως όταν ακούμε Ιταλικά που μας φαίνεται σαν τραγούδι.
Η γλώσσα μας έχει μουσικότητα με τα πολλά φωνήεντα, όχι όπως τα γερμανικά που έχουν πολλά σύμφωνα. Γι΄αυτό τα δημοτικά μας τραγούδα, που χορεύετε κι εσείς στο χορευτικό, είναι γραμμένα σε 15 σύλλαβο, όπως δηλαδή μιλούσαν και μιλάμε. Έγραφαν την ιστορία σιγά-σιγά, όπως μιλούσαν και αυτή η ιστορία γράφτηκε με μέτρο
Στα τραγούδια βέβαια και στα ποιήματα έχουμε και την ομοιοκαταληξία
Υπάρχουν όμως και κάποια σημαντικά ποιήματα ,οι παραλογές, όπως το γεφύρι της Άρτας που είναι ποιήματα που διηγούνται ιστορίες τα οποία είναι χωρίς ομοιοκαταληξία. Έτσι κι εγώ σκέφτηκα ναπω αυτές τις ιστορίες όπως οι παραλογές, σε 15σύλλαβο χωρίς ομοιοκαταληξία, με τον παλιό τον τρόπο.
Χάρηκα που δε σας δυσκόλεψε , μπορείτε κι εσείς να γράψετε μια ιστορία σε 15σύλλαβο, δοκιμάστε το…
Έτσι λοιπόν μάζεψα αυτές τις ιστορίες, ιδιαίτερα την ελιά την αγαπούσα, οι ελιές μοιάζουν σαν γλυπτά, οι μορφές τους…
Εδώ δείχνουμε στην Κα Δαρλάση τις ζωγραφιές των παιδιών για την ελιά
Τις μοίρες τις ήξερα από τη γιαγιά μου και από άλλες ιστορίες
Εδώ δείχνουμε στη συγγραφέα τις ζωγραφιές μας για τις ελιές, τον μύθο για τα Πετροκάραβο στη Ρόδο όταν μαζεύαμε τις ελιές μας
Εσείς τις γνωρίζατε αυτές τις ιστορίες; ρωτάει η συγγραφέας τα παιδιά
Ο Παναγιώτης λέει ότι δεν ήξερε για τον Λυράρη και τη Ελιά
Η ιστορία για το Πετροκάραβο προέρχεται από τον Πόρο αλλά υπάρχει και στην Κέρκυρα και τη Σάμο, αλλά αυτή η ιστορία του Πόρου μου άρεσε περισσότερα γιατί είχε περιπέτεια
Η Χρύσα διαβάζει τον μύθο για το Πετροκάραβο της Ρόδου
Εσείς διαλέγετε τους εικονογράφους; Ρωτάει η Κατερίνα;
Για αυτή τη σειρά, συνεργαστήκαμε μαζί όπως σε κάθε βιβλίο μου με τον υπεύθυνο-επιμελητή έκδοσης – αυτός δηλαδή που επιλέγει τα βιβλία, την μορφή τους και είναι πολύτιμος συνεργάτης μου, ο Θοδωρής Τσόλης. Κάποιες εικονογράφους τις ήξερα ήδη και είχα ξαναδουλέψει μαζί τους όπως για παράδειγμα η Ίρις Σαμαρτζή που είχαμε συνεργαστεί στο «Παλιόπαιδο» και το «Δέντρο που είχε φτερά», ή τη Σάντρα Ελευθερίου με την οποία είχαμε ξανασυνεργαστεί όταν φτιάξαμε την «Ξύπνια Βασιλοπούλα». Με τις υπόλοιπες κυρίες και τον κύριο της παρέας των εικονογράφων της σειράς μας, δηλαδή τις Αιμιλία Κονταίου, Θέντα Μιμηλάκη, Κατερίνα Βερούτσου και Βασίλη Γρίβα δεν είχα ξανασυνεργαστεί και τους αποφασίσαμε μαζί.
Τώρα που ετοιμάζουμε το βιβλίο «Άπό μακριά», όπου είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει,εικονογραφεί ένας νέος εικονογράφος, ο Βασίλης Κουτσογιάννης που είχα δει τη δουλειά του και μου άρεσε πολύ και ήδη δούλευε για ένα άλλο βιβλίο στο Μεταίχμιο κι έτσι τον ήξερε ήδη ο συνεργάτης μου ο Θοδωρής και φυσικά συμφώνησε αμέσως.
Από πόσο χρονών αρχίσατε να γράφετε βιβλία; Ρωτάει η Κατερίνα
Ξεκίνησα να γράφωιστορίες στη Β τάξη, και 10 χρονών είχα αποφασίσει να γίνω συγγραφέας όταν μεγαλώσω.
Τα παιδιά διαβάζουν τα δικά τους ποιήματα, για την ελιά η Κατερίνα και για τις Μοίρες η Άννα
Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο; Ρωτάει η Άννα
Εσύ Άννα ρωτάς καμιά φορά τη μαμά και τον μπαμπά ποιον αγαπάει περισσότερο;
Εγώ ρωτούσα τη μαμά μου, όπως πολλά παιδιά ρωτάνε και οι γονείς απαντούν ότι όλα τα παιδιά τα ΄αγαπούν το ίδιο. Έτσι κι εγώ. Βέβαια, όπως στα μωρά δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή, έτσι το καινούριο μας βιβλίο , όπως το μωρό το προσέχουμε ιδιαίτερα. Αλλά όλα τα παιδιά μας τα αγαπάμε το ίδιο. Είναι όλα αγαπημένα μας.
Στο τέλος, με αφορμή τον Λυράρη και τις νεράιδες, μιλάμε για τα γεγονότα που μας στενοχωρούν στους μύθους όπως η θυσία του Λυράρη.
Η κα Δαρλάση αναφέρει και το Κάστρο της Ωριάς, που ίσως μας λύπησε με τον χαμό της κοπέλας, αλλά αυτές οι ιστορίες είναι συνηθισμένες σε όλα τα Βαλκάνια, επειδή ήταν τουρκοκρατούμενες οι περιοχές, και μέσα από τις προσπάθειες των ανθρώπων να γνωρίσουν , έβλεπαν κάστρα ερειπωμένα και δεν γνώριζαν τη ιστορία τους , έφτιαχναν τις ιστορίες να ερμηνεύσουν τον κόσμο
Οι μύθοι, τα παραμύθια δε λένε ψέματα. Οι άνθρωποι κάθε φορά προσπαθούν να εξηγήσουν αυτό που βλέπουν, ακούν, αυτό που τους συγκινεί, αυτό που τους φοβίζει αυτό που δεν καταλαβαίνουν.
Άκουγαν για παράδειγμα τον Λυράρη και αναρωτιόνταν πώς παίζει αυτός ο άνθρωπος, με ποια χάρη κι εφτιαχναν ιστορίες όπως στ’ αρχαία χρόνια έφτιαχναν ιστορίες για τον Απόλλωνα τους μουσικούς και τη μουσική του. Και προσπαθούσαν οι άνθρωποι να εξηγήσουν πως κάποιοι μπορούν να παίζουν μουσική τόσο υπέροχα που σε συγκινούν τόσο πολύ, σχεδόν σε μαγεύουν.
Τις ζωγραφιές με τα δικά του κάστρα δείχνουν τα παιδιά και …αφού μιλάμε για μουσική, αποχαιρετάμε την κα Δαρλάση με πιάνο και κιθάρα από την Κατερίνα και τη Δανάη αντίστοιχα
Ήταν μια υπέροχη γνωριμία, αγαπήσαμε τα βιβλία και τη συγγραφέα!
Ευχαριστούμε πολύ!
Aφιερώσαμε στη συγγραφέα τα ποιήματα, τις ζωγραφιές, τις ιστορίες των παιδιών που ετοίμαζαν το προηγούμενο διάστημα και μπορείτε να τις δείτε εδώ:
Μην ξεχνάτε ότι εκτός από τη σειρά των μύθων, στη σχολική μας βιβλιοθήκη έχουμε και άλλα βιβλία της Αγγελικής Δαρλάση που μπορείτε να τα δείτε εδώ:
Αν θέλετε να διαβάσετε για τη συγγαρφέα μπορείτε να πατήσετε εδώ:
https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=50912
Κάτω από : 2 Απριλίου- Ημέρα αφιερωμένη στο παιδικό βιβλίο, Γ΄και Δ΄ τάξη, Δραστηριότητες, Φιλαναγνωσία
Αφήστε μια απάντηση