Φέτος, καθώς προγραμμάτιζα χονδρικά την διδασκαλία της φυσικής της Β Γυμνασίου, αποφάσισα να εμπλέξω στο μάθημα περισσότερες βιωματικές εμπειρίες απ’ ό,τι συνήθως. Ξεκίνησα λοιπόν να αναζητώ τρόπους να εντάξω στο καθημερινό μάθημα μικρές έρευνες ή διαδικασίες παρατήρησης του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο γνωστός κόσμος που μας περιβάλλει.
Λίγο ή πολύ, θεωρητικά ή πρακτικά, όλοι οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουμε φυσική, κάποια στιγμή το κάνουμε αυτό.
Μια δραστηριότητα που σχεδιάσαμε στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, λίγο μετά τα μέσα του Σεπτέμβρη, έχοντας ήδη κάνει μια βασική εισαγωγή στις έννοιες της κινηματικής, και που ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία, ήταν μια μικρή, ανεπίσημη οργάνωση αγώνων δρόμου μεταξύ των παιδιών κάθε τμήματος.
Δεν χρειαστήκαμε πάρα πολλά υλικά για να την πραγματοποιήσουμε: μια μετροταινία, 2 χρονόμετρα, το Γυμναστήριο του σχολείου και βέβαια την καλή μας διάθεση. Τα καταφέραμε λοιπόν, με την βοήθεια και της γυμνάστριας, να υπολογίσουμε αποστάσεις, χρόνους, ταχύτητες κι εν τέλει να βρούμε ποιος ήταν εκείνη τη μέρα ο γρηγορότερος.
Για ένα πράγμα ήμουν σίγουρη όταν τελειώσαμε: όλα τα παιδιά είχαν μάθει να υπολογίζουν την ταχύτητά τους… Εδώ βρίσκεται το φύλλο εργασίας που συμπληρώσαμε.
[important]Ποιος είναι ο πιο γρήγορος – φύλλο εργασίας 1[/important]
Είπαν…